MotoGP Valencia Q1/Q2: Morbidelli ταχύτερος και ο Mir σε δύσκολη θέση

Δύσκολες οι προβλέψεις για τον αγώνα!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

14/11/2020

Μπορεί χθες τα Yamaha να ζορίστηκαν πολύ και να μπήκαν μετά βίας στην δεκάδα (πρώτο Yamaha στα FP2 ο Maverick Vinales στην 10^η θέση), αλλά σήμερα στα FP3 ο Mirbidelli ανέλαβε να κρατήσει ψηλά της σημαία της εταιρείας, ενώ και ο Vinales κατάφερε να αναρριχηθεί στην τέταρτη θέση, με τους Pol Espargaro και Johann Zarco να μπαίνουν εμβόλιμα ανάμεσά τους.

Η Valencia είναι παραδοσιακά μια πίστα που προσφέρει συγκινήσεις, οπότε οι κατατακτήριες δοκιμές ήταν σίγουρο πως θα είχαν ένταση και αγωνία. Λίγες ψιχάλες πριν την έναρξη των Q1, ανάγκασε του αναβάτες να μπουν όλοι μαζί προκειμένου να κάνουν νωρίς -πριν βραχεί πολύ η πίστα- ένα γρήγορο τουλάχιστον γύρο. Πράγματι, στις δύο τελευταίες στροφές βγήκαν οι σημαίες για βρεγμένη πίστα και όλα πλέον ήταν θέμα τακτικής.

Ταχύτερος στο πρώτο session ήταν ο αναβάτης της ΚΤΜ, Brad Binder, με τον Quartararo να ακολουθεί από μικρή απόσταση. Λίγο αργότερα είχαμε μια τρομακτική πτώση για τον Alex Μarquez, ο οποίος έδειχνε να έχει χτυπήσει αρκετά, καθώς βγήκε από την πίστα κουτσαίνοντας.

Στην δεύτερη έξοδό τους, οι αναβάτες μπήκαν εξίσου δυναμικά, ενώ οι ψιχάλες που έπεσαν νωρίτερα φάνηκε τελικά ότι δεν επηρέασαν την πρόσφυση που προσέφερε η άσφαλτος. Μέχρι τα τελευταία λεπτά οι Binder και Quartararo εξακολουθούσαν να είναι οι δύο ταχύτεροι αναβάτες, αλλά δύο λεπτά πριν το τέλος ξεκίνησε και πάλι η το ψιλόβροχο, με τα αποτελέσματα να έχουν πλέον κριθεί. Πίσω από τους δύο αναβάτες που πήραν την πρόκριση για τις Q2, τερμάτισαν οι Crutchlow, Rins, Petrucci, Rossi, Dovizioso, Bradl, Rabat, Marqurz και Savadori.

Οι Q2 ξεκίνησαν κι αυτές με λίγες ψιχάλες να ταράζουν τα νερά της λίμνης στην Valencia, με τους αναβάτες όμως να μην πτοούνται ιδιαίτερα προτιμώντας όλοι τα σλικ ελαστικά. Τα Yamaha των Vinales και Morbidelli ξεκίνησαν τον χορό των γρήγορων γύρων, ενώ και ο Quartararo ξεκίνησε δυναμικά την χρονομέτρησή του, μπαίνοντας μάλιστα και επικεφαλής στον πίνακα των χρόνων. Η μεγάλη έκπληξη όμως ήταν ο Aleix Espargaro που λίγο πριν την είσοδο στα πιτς για την δεύτερη έξοδο στην πίστα, έγραψε τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο.

Ο Quartararo ήταν όμως αποφασισμένος, παίρνοντας αυτός την προσωρινή pole position, αλλά ένας «φουριόζος» Oliveira -εφτά λεπτά πριν το τέλος της διαδικασίας- μπήκε αυτός στην κορυφή των γυρολογίων. Ο team mate του, Brad Binder, ακολούθησε το παράδειγμα του Oliveira φέρνοντας την δική του ΚΤΜ στην pole γράφοντας ένα εκπληκτικό σερί γρήγορων γύρων.

Τρία λεπτά πριν το τέλος των Q2, οι μοτοσυκλέτες της ΚΤΜ έγιναν τρεις στην πρώτη τετράδα, αλλά ο Vinales με ένα εξαιρετικό χρόνο μπήκε μπροστά, λίγο πριν ο Miller του αρπάξει την pole position στον αμέσως επόμενο γύρο. Αυτά τα τελευταία λεπτά, η εναλλαγή των θέσεων ήταν καταιγιστική, με οποιαδήποτε πρόβλεψη να είναι παρακινδυνευμένη. Ο Morbidelli όμως, με έναν χρόνο πολύ κοντά σε αυτόν που έγραψε στα FP3, ήταν αυτός που τελικά πήρε την pole position, με τους Miller και Nakagami, να συμπληρώνουν την πρώτη γραμμή της εκκίνησης.

Ζarco, Pol Espargaro και Vinales θα ξεκινήσουν από την δεύτερη, με τους Aleix Espargaro, Bagnaia και Binder να συμπληρώνουν την τρίτη σειρά. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι δύο από τους διεκδικητές του πρωταθλήματος, ο Mir (πρωτοπόρος της βαθμολογίας) και ο Quartararo θα ξεκινήσουν από την 12^η και 11^η θέση αντίστοιχα, με τον Oliveira να ξεκινά 10^ος.

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!