Nicky Hayden (1981-2017)

"Ο πρωταθλητής της καρδιάς μας"
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/5/2017

Την Δευτέρα 22 Μαΐου έφυγε από τη ζωή, μετά από δύσκολη και άνιση μάχη με τα τραύματά του, ένας από τους πλέον αγαπητούς αναβάτες παγκοσμίως. Ο Nicky Hayden μπορεί να μην στηθεί ξανά στη σχάρα εκκίνησης στους αγώνες WSBK –όπου συμμετείχε στην εργοστασιακή ομάδα της Honda- ή των MotoGP –όπου είχε μπει το όνομά του στη λίστα των Παγκόσμιων Πρωταθλητών ως ο τελευταίος Αμερικανός αναβάτης που κατάφερε κάτι τέτοιο- αλλά το σίγουρο είναι ότι θα βρίσκεται πάντα στην καρδιά των συναθλητών του και των ανθρώπων που αγαπούν τους αγώνες.

Γιατί ο Nicky ήταν ένας από τους λόγους που μας έκαναν να αγαπάμε το σπορ. Ήταν ένας αναβάτης προικισμένος και ταλαντούχος ο οποίος ποτέ δεν είχε δημιουργήσει αντιπαλότητες και έχθρες, ακόμη και όταν έφτασε στην διεκδίκηση του παγκοσμίου πρωταθλήματος το 2006. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Rossi: "Ο Nicky ήταν ένα από τους καλύτερους φίλους που είχα στα paddock. Ήμασταν team mates την rookie χρονιά του το 2003, τότε που πήρα τον τίτλο κι αυτός ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο. Ύστερα από λίγα χρόνια παλέψαμε για τον τίτλο μέχρι τον τελευταίο αγώνα της Valencia, όπου δυστυχώς για μένα κέρδισε και στέφθηκε αυτός πρωταθλητής. Μετά τον τερματισμό σφίξαμε τα χέρια και με αγκάλιασε. Ερχόταν συχνά στο ράντσο για προπόνηση και προσπαθούσα να "κλέψω" μερικά από τα μυστικά του όταν ήμασταν μαζί στην πίστα, γιατί ήταν ένας από τους γρηγορότερους αναβάτες στον κόσμο στο flat track. Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω ποτέ ως η ωραιότερη ανάμνησή μου από τον Nicky, ήταν όταν το 2015 στην Valencia έχασα τον τίτλο στον τελευταίο αγώνα και στον γύρο μετά τον τερματισμό ήρθε και μου έσφιξε το χέρι. Εγώ έχασα το πρωτάθλημα κι εκείνος αποχαιρετούσε τα MotoGP. Το βλέμμα του μέσα από το κράνος που ήταν γεμάτο υποστήριξη προς εμένα, είναι μια από τις ελάχιστες ευχάριστες αναμνήσεις από εκείνη τη μέρα."

Ο Hayden ανατράφηκε μέσα σε μια οικογένεια με αγωνιστική παράδοση. Τόσο ο πατέρας του Earl όσο και η μητέρα του Rose, έτρεχαν παλιότερα σε αγώνες, ενώ και τα αδέρφια του, ο μεγαλύτερος Tommy και ο νεότερος Roger Lee, ανήκουν στην ελίτ των κορυφαίων αναβατών στην Αμερική, στα AMA Flat Track και ΑΜΑ National Road Racing πρωταθλήματα. Μάλιστα οι τρεις του έγραψαν ιστορία το 2002, όταν όλα τα αδέρφια κατέλαβαν τις θέσεις του βάθρου στο ΤΤ Dirt Track Grand National (ο Nicky είχε κερδίσει, ο Tommy τερμάτισε δεύτερος και ο Roger Lee τρίτος).

Εκείνη τη χρονιά επίσης, ο Nicky έγινε και ο νεότερος αναβάτης που κέρδισε το πρωτάθλημα ΑΜΑ Superbike και την επόμενη χρονιά ξεκίνησε την καριέρα του στα MotoGP, ως αναβάτης της εργοστασιακής ομάδας της Honda. Την πρώτη του κιόλας χρονιά κατάφερε να ανέβει στο βάθρο και το 2005 πήρε την πρώτη του νίκη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στον αγώνα μάλιστα της πατρίδας του στην Laguna Seca.

Το 2006, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά πρωταθλήματα, ο Hayden πήρε στο νήμα τον τίτλο από τον Rossi, όντας και ο τελευταίος Αμερικάνος που πήρε το στέμμα μέχρι σήμερα, ενώ ταυτόχρονα ανακηρύχθηκε και ως ένας από τους πιο δημοφιλής αναβάτες της πατρίδας του όλων των εποχών, με το σύνθημα: "ο πρωταθλητής της καρδιάς μας". Το 2015, ο Hayden έφυγε από τα MotoGP και τιμήθηκε από την Dorna με τον τίτλο του MotoGP Legend, για να συνεχίσει την καριέρα του στα WSBK όπου συμμετείχε ως αναβάτης της Honda, παίρνοντας και μια νίκη στην Sepang πέρσι. Μέσα στα 13 χρόνια πορείας στα MotoGP, ο Hayden ανέβηκε 28 φορές στο βάθρο, εκ των οποίων τις τρεις στο ψηλότερο σκαλί, ενώ είχε κερδίσει και πέντε pole positions.

Κατά την διάρκεια της βράβευσής του ως MotoGP Legend, ο Carmelo Ezpeleta είπε πως "το βραβείο το δίνουμε με μεγάλη χαρά στον Nicky, όχι μόνο γιατί είναι πρωταθλητής ή γιατί είναι ένας από τους αναβάτες με τις περισσότερες εκκινήσεις στην κορυφαία κατηγορία, αλλά και λόγω της εξαιρετικής του συμπεριφοράς όλα αυτά τα χρόνια, για τον αθλητικό του πνεύμα και για την φιλικότητα που τον διακρίνει."

Ο Chris Jonnum, ο συγγραφέας του βιβλίου που εκδόθηκε το 2007 με θέμα τα αδέρφια Hayden και την πορεία μέχρι τα MotoGP, έθεσε ίσως με τον καλύτερο τρόπο το τι σημαίνει το όνομα του Hayden στους φίλους των αγώνων σε παγκόσμιο επίπεδο. Έγραψε, πως αν ζητήσεις από οποιονδήποτε το όνομα ενός Αμερικάνου αναβάτη, όλοι θα απαντήσουν "Nicky Hayden".

Πέρα από τα αγωνιστικά του κατορθώματα, ο κόσμος τον αγάπησε και τον θαύμασε εξαιτίας της προσωπικότητάς του. Η αυθεντικότητά του και ο τρόπος που σε έκανε αμέσως να νιώθεις ως ο καλύτερος φίλος του ήταν πραγματικά μοναδικός. Ο Nicky ήταν το αλάτι της γης.

Το παρακάτω βίντεο είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην σύντομη αλλά τόσο επιτυχημένη πορεία του Nicky στους αγώνες

Ετικέτες

Pecco Bagnaia: “Δεν με αφήνουν να το κάνω!” – Η κουβέντα με τον Fabio Di Giannantonio που διέρρευσε κι άναψε φωτιές [Βίντεο]

Μια συζήτηση μεταξύ των δύο Ιταλών πιάστηκε από τον τηλεοπτικό φακό μετά τον αγώνα MotoGP του Misano
bagnaia
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

17/9/2026

Ο Pecco Bagnaia περνά μια ακόμη δύσκολη χρονιά με την εργοστασιακή ομάδα της Ducati, με φτωχά αποτελέσματα πολύ μακριά από τις δύο πρωταθληματικές του χρονιές με την ίδια ομάδα. Στο Misano, σε έναν αγώνα μέσα στην πατρίδα του, έζησε άλλη μια απογοήτευση πέφτοντας από μπροστινό χωρίς καν να μπορεί να καταλάβει γιατί.

Καθώς ο Bagnaia ετοιμαζόταν να δώσει συνέντευξη στο ισπανικό δίκτυο DAZN μετά τον αγώνα, ο Fabio Di Giannantonio στάθηκε για λίγο δίπλα του και ακολούθησε μια μικρή συζήτηση που οι δύο Ιταλοί νόμιζαν πως ήταν προσωπική. Μόνο που το μικρόφωνο έπιασε την κουβέντα και αυτή αποδείχθηκε πολύ ζουμερή.

“Μα γιατί χρησιμοποιείς αυτό το πράγμα στο πίσω μέρος,” ρώτησε ο Di Giannantonio, αναφερόμενος σε κάποιο εξάρτημα της Desmosedici GP26 του Bagnaia.

“Αυτό είναι το λιγότερο από τα προβλήματά μου. Χρησιμοποιώ ό,τι μου πουν. Έχω ήδη δοκιμάσει τα πάντα. Σου λέω, είτε μαλακή είτε μεσαία γόμα δεν κάνει καμιά διαφορά για μένα στο μπροστινό, είναι εντελώς ίδιες. Ακόμη και η μαλακή που χρησιμοποίησα το πρωί ή η καινούργια που έβαλα στο qualifying είναι ίδια. Λες και έχω τραβηγμένο τον συμπλέκτη μόλις ακουμπήσω το φρένο,” απάντησε ο Bagnaia.

“Καταλαβαίνω, αλλά κατά τη γνώμη μου αν χρησιμοποιήσεις ένα σχετικά στάνταρ στήσιμο όπως εγώ…” Ο Di Giannantonio μετά βίας πρόλαβε να τελειώσει την πρότασή του.

Ο Bagnaia απάντησε ακαριαία: “Δεν με αφήνουν να το κάνω”.

Do Giannantonio: “Οκ, το παρατάω”.

Η συζήτηση έκλεισε εκεί, αλλά οι λίγες αυτές κουβέντες έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου, ανοίγοντας ένα μικρό παράθυρο στις εσωτερικές ισορροπίες της εργοστασιακής Ducati. Και δεν ακούγονται ιδιαίτερα τιμητικές για την ιταλική εταιρεία, καθώς αφήνουν την υπόνοια πως δεν επιτρέπει στον Bagnaia να στήσει τη μοτοσυκλέτα του όπως αυτός θέλει.

Συνέχεια δεν δόθηκε στο θέμα, με τον Bagnaia να κατακεραυνώνει τη διαρροή, λέγοντας πως οι κουβέντες του εξάχθηκαν από μια γενικότερη συζήτηση και πως το νόημα ήταν διαφορετικό.

"Αυτό το βίντεο δεν ήταν ολοκληρωμένο. Μιλούσαμε και για κάποιο άλλο θέμα. Μερικές φορές λες πράγματα με λάθος τρόπο. Πάντα όμως έλεγα πως η Ducati με στήριξε πολύ και αυτό που ήθελα να πω είναι πως δοκίμασα κάποια πράγματα πολλές φορές, έτσι η Ducati δεν με αφήνει να το κάνω πια. Μα αυτό συμβαίνει μόνο επειδή το έχω κάνει πολλές φορές. Αυτό που βγήκε από το στόμα μου ειπώθηκε με λάθος τρόπο. Αυτό όμως που συνέβη μετά είναι μια καταστροφή για μένα. Γιατί στερείται εντελώς σεβασμού και η σχέση μεταξύ δημοσιογράφων και αναβατών χρειάζεται σεβασμό.”

Εδώ ο Bagnaia μοιάζει σαν να προσπαθεί να τα μαζέψει, παρότι η αρχική συζήτηση μοιάζει αρκετά ξεκάθαρη. Η δε αντίδραση του Di Giannantonio στην τεράστια δημοσιότητα που πήρε το θέμα δεν μοιάζει καθόλου με διάψευση, ούτε δείχνει να ακολουθεί την ίδια γραμμή με τον Bagnaia, αλλά εστιάζει αποκλειστικά στη διαρροή ως δημοσιογραφική πράξη:

“Δεν θέλω να μπω στις λεπτομέρειες αυτής της ιστορίας, γιατί δεν είναι δική μου ιστορία. Μπορώ όμως να πω ένα πράγμα: εμείς οι αναβάτες, ειδικά οι Ιταλοί, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και πάντα μιλάμε για μοτοσυκλέτες. Είναι απολύτως φυσιολογικό για μας. Αυτό που έγινε ήταν κάτι που συνέβη εκτός κάμερας, ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε γιατί προφανώς υπήρχε εκεί μια κάμερα.

“Το πρόβλημα είναι πως τώρα έχουμε κάμερες παντού. Όλη την ώρα. Γι’ αυτό νομίζω πως οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να έχουν μια αίσθηση των ορίων τους, για το καλό του αθλήματος επίσης. Μπορεί να είμαι σε ένα μπαρ μιλώντας για μοτοσυκλέτες και δεν θα έπρεπε να ανησυχώ μήπως κάπου υπάρχει ένας δημοσιογράφος με μικρόφωνο να κρυφακούει. Γιατί αυτή μπορεί να είναι μια συζήτηση μεταξύ φίλων. Θα ήθελα να υπήρχε λίγος περισσότερος σεβασμός μεταξύ όλων μας.”

Δείτε το βίντεο στη συνέχεια και τα συμπεράσματα δικά σας.