Ο Γιάννης Κόλλιας πιστός στο ευρωπαϊκό του ραντεβού, το οποίο τηρεί ανελλιπώς από το 2003, έδωσε και φέτος το παρόν στον τελευταίο γύρο του Alpe Adria Championship που διεξήχθη στο Slovakiaring circuit λίγο έξω από την Bratislava. Η πίστα αυτή κατασκευάστηκε το 2011 και είναι από τις μεγαλύτερες του κόσμου μήκους 5.900 μέτρων. Διαθέτει τρεις μεγάλες ευθείες, ενώ η διαδρομή έχει τέσσερις λόφους που δημιουργούν "τυφλές" στροφές αλλά και τεράστιες εξόδους διαφυγής με αμμοπαγίδες. Παρά τα υψηλά επίπεδα ασφαλείας, λόγω των υψηλών ταχυτήτων τα ασθενοφόρα και οι κόκκινες σημαίες δούλευαν υπερωρίες μιας και όποιος αναβάτης έπεφτε πολύ δύσκολα απέφευγε τον τραυματισμό. Ο Γιάννης συμμετείχε στην κατηγορία 125 sport production όπου σε αυτήν τρέχουν μαζί τα 125 GP καθώς και τα Μoto3, συνολικά 41 αναβάτες με διαφορετικές κατατάξεις όμως. Την Παρασκευή στα ελευθέρα δοκιμαστικά προσπάθησε σκληρά να συνηθίσει την πίστα καθώς και να ρυθμίσει εντελώς μόνος του την αγωνιστική Aprilia 125, ξεπερνώντας ένα μηχανικό πρόβλημα που προέκυψε και τον ανάγκασε να κάνει μόνο τα δύο από τα τέσσερα σκέλη των δοκιμαστικών, σε μια κατηγορία που οι μοτοσυκλέτες μόνο normal δεν ήταν, καθώς διέθεταν full αγωνιστικά kit, ηλεκτρονικά βοηθήματα κ.ά. Ενδεικτικό της διαφοράς ήταν ότι ο Ιταλός Danilo Di Giorgio όπου είχε κερδίσει το 2013 στο Pannoniaring με δεύτερο τον Κόλλια και διαφορά 2 δευτερολέπτων, τώρα ήταν 12 δευτερόλεπτα ταχύτερος στον γύρο!
Το Σάββατο συνέχισε την προσαρμογή στα χρονομετρημένα κατεβάζοντας συνεχώς τους χρόνους του, πετυχαίνοντας τον 17Ο χρόνο στους 24 αναβάτες της SP. Στον αγώνα του Σαββάτου προσπάθησε να ακολουθήσει το γκρουπ των αναβατών μπροστά του και κατάφερε μια 14η θέση, παρόλο που μειονεκτούσε σε τελική ταχύτητα κατά 5km/h. Την Κυριακή τα πήγε ακόμη καλύτερα διεκδικώντας την 11η θέση, αλλά το πρόωρο τέλος του αγώνα με κόκκινη σημαία λόγω σοβαρού τραυματισμού ενός αναβάτη, διέκοψε την προσπάθειά του βρίσκοντάς τον στην 16η θέση.
Υποστηρικτές της προσπάθειας ήταν η βέλγικη μεταφορική Trans Universe καθώς και τα ελαστικά της Pirelli. Αξίζει να σημειωθεί ότι από αυτό το πρωτάθλημα και στα χρόνια όπου συμμετέχει ο Έλληνας αναβάτης έχει βρεθεί αντίπαλος με πλειάδα αναβατών όπου αργότερα έως και σήμερα έχουν κάνει καριέρα στα GP όπως οι Karel Abraham, Andrea Iannone, Alessandro Cortese, Karel Hanika, Robert Muresan και Michal Sempera (CZE). Το μεγάλο αστέρι του θεσμού τώρα είναι ο Τσέχος Lucas Pesek, πρώην αναβάτης των 125 GP με δύο νίκες στο ενεργητικό του, ενώ φέτος στέφθηκε πρωταθλητής στην κατηγορία Superbikes. Ο Γιάννης είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του το Σάββατο στο μεγάλο πάρτι που διοργάνωσε η ομάδα του με άφθονους μεζέδες και μπύρα όπου μάλιστα σέρβιρε ο ίδιος! Στην ερώτησή αν του αρέσουν τα τετράχρονα superbikes που είναι τώρα ή τα δίχρονα 125 που καβαλούσε τότε, απάντησε αφοπλιστικά: "Two strokes for ever". Κλείνοντας, ευχόμαστε στον Γιάννη να συνεχίσει την πορεία του στις ευρωπαϊκές πίστες κρατώντας την ελληνική σημαία. Η προσπάθειά του αποκτά ένα ιδιαίτερο βάρος, αν αναλογιστούμε ότι ο Γιάννης ξεκίνησε την αγωνιστική καριέρα του το 1991, έχοντας στο παλμαρές του την κατάκτηση του πανελληνίου πρωταθλήματος 125 το 1995 και το 2005, το πρωτάθλημα στα 250 το 1996 και τη δεύτερη θέση στο πανευρωπαϊκό "Malossi Cup" το 1998, ενώ συνεχίζει ακάθεκτος τις συμμετοχές του στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στην ηλικία των 50 ετών!
MotoGP, Le Mans Race: Σαρωτικός Martin, στον βαθμό το πρωτάθλημα - Ιστορικό 1ο lockout Aprilia στο βάθρο με Ogura
Από όγδοος πρώτος και “ηγετική” προσπέραση 3 γύρους πριν το τέλος στον Bezzecchi που οδηγούσε απ’ την αρχή
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
10/5/2026
Απόντος του Marc Marquez, που είχε ήδη χειρουργηθεί από το πρωί σε πόδι και ώμο στο Ruber Internacional Hospital της Μαδρίτης, ο αγώνας του Γαλλικού GP ξεκίνησε ως αναμενόταν, με σκοτεινό ουρανό και απειλή για βροχή ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Λίγο μετά το πρωινό warm up της μεγάλης κατηγορίας οι ουρανοί άνοιξαν και δεν σταμάτησαν μέχρι την προετοιμασία για την εκκίνηση της Moto3, ο αγώνας της οποίας άρχισε και τελείωσε βρόχινος, παρότι στη διάρκειά του δεν έπεσε σταγόνα. Η Moto2 όμως λίγο αργότερα πήρε εκκίνηση με σλικ λάστιχα σε μια πίστα που είχε πια στεγνώσει και, όσο η βροχή δεν επανερχόταν, τόσο ελπίζαμε για ένα στεγνό grand prix ως το τέλος της ημέρας.
Με τους αναβάτες να έχουν προπονηθεί στις γρήγορες αλλαγές μοτοσυκλέτας γνωρίζοντας την πρόγνωση του καιρού, ο αγώνας ξεκίνησε με τον Marco Bezzecchi να κάνει μία εκπληκτική εκκίνηση και να φεύγει κατευθείαν πρώτος.
Πίσω του οι Pedro Acosta, Fabio Di Giannantonio, Fabio Quartararo και Pecco Bagnaia (από 1ος στην εκκίνηση) ακολούθησαν αμέσως, με τον Γάλλο της Yamaha γρήγορα δεύτερο ενθουσιάζοντας το κοινό στις εξέδρες. Την ίδια ώρα ο Jorge Martin είχε μπλοκαριστεί στην εκκίνηση φτάνοντας την πρώτη στροφή της πίστας 8ος όπως ξεκίνησε.
Με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου ο Bezzecchi οδηγεί από τον Quartararo και πίσω του ακολουθούν απειλητικοί οι Acosta και Di Giannantonio, ενώ όχι πολύ μακριά είναι οι Bagnaia, Ai Ogura και Alex Marquez.
Σε αυτόν τον γύρο ο Alex έχει μία πτώση από μπροστινό από την οποία μάλιστα έδειξε να έχει χτυπήσει λίγο, ενώ ο Acosta πέρασε δεύτερος μπροστά από τον Quartararo.
O Fabio Quartararo αγωνίστηκε στον κυριακάτικο αγώνα του Le Mans με μοναδικά χρώματα στη V4 Yamaha του
Σταδιακά ωστόσο αρχίζει η άνοδος του Martin, ο οποίος μετά τον δεύτερο γύρο ανεβαίνει φτάνοντας γρήγορα έκτος, την ώρα που μπροστά ο Bagnaia προσπαθούσε να πλησιάσει τους δύο πρώτους, δείχνοντας απειλητικός για τον Acosta και τραβώντας μαζί του τον Quartararo.
Στην αρχή του 7ου γύρου ο Bagnaia πέρασε τον Acosta και μετά από μια-δυο αψιμαχίες άρχισε να δείχνει πιο άνετα στη δεύτερη θέση, την ώρα που Quartararo άρχιζε να υποχωρεί στην πίεση των Di Giannantonio και Martin.
Ο Bezzecchi μπροστά κάλπαζε μόνος του προς τη νίκη, ωστόσο δεν είχε αρκετά γρήγορο ρυθμό ώστε να ανοίξει μεγάλη διαφορά, έχοντας πίσω του αναβάτες σε απόσταση μικρότερη του δευτερολέπτου με πρώτο και καλύτερο τον Bagnaia.
Στη μέση του αγώνα ο Bezzecchi προηγείται για 6 δέκατα του Bagnaia, με τον Acosta πολύ κοντά και από κει μεσολαβούν 1,5 δευτερόλεπτα ως τον Martin. Αυτή η απόσταση είχε μειωθεί σε σε λιγότερα από 7 δέκατα μέσα σε 5 γύρους και, έχοντας άλλους 12 ως το τέλος, είναι μάλλον σαφές πως ο Martin έρχεται με φόρα.
Και ξαφνικά στην αρχή του 16ου γύρου, μόλις στη δεύτερη στροφή ο Bagnaia χάνει το μπροστινό του, πέφτει και βγαίνει από τον αγώνα, ο Acosta που ακολουθούσε ελάχιστα πίσω είναι πλέον δεύτερος και ο Martin έχει προαχθεί στο βάθρο.
Χρειάστηκαν δύο γύροι για τον Martin να φτάσει και να περάσει δεύτερος έχοντας μπροστά του 1,6 δευτερόλεπτα απόσταση από τον πρωτοπόρο και 9 γύρους για τον τερματισμό. Το σκηνικό για τους επόμενους γύρους περιελάμβανε τον Martin να μειώνει συνεχώς την απόσταση από τον Bezzecchi, ο οποίος γυρνούσε σε εμφανώς αργόγερο ρυθμό.
Στον 22ο γύρο ο Martin πλέον βλέπει τον ομόσταυλό του σε απόσταση μικρότερη του δευτερολέπτου, ενόσω λίγο πιο πίσω ο Acosta έχει αρχίσει να έχει πρόβλημα από τον Ai Ogura, ο οποίος καθάρισε με τον Di Giannantonio και, πιστός στην προσωπική του παράδοσή να πηγαίνει πολύ καλά στο κλείσιμο των αγώνων, έχει αρχίσει να πλησιάζει τον αναβάτη της ΚΤΜ απειλώντας πλέον ανοιχτά με Aprilia lockout στο βάθρο.
Η προσπέραση που ανέβασε τρίτο τον Ogura ήρθε στον 23ο γύρο και αμέσως άνοιξε διαφορά της τάξης του ενός δευτερολέπτου από τον Acosta που και αυτός πλέον δεν είχε τα λάστιχα για να ακολουθήσει, ο Ιάπωνας πήρε έτσι το πρώτο του βάθρο στη μεγάλη κατηγορία. Είχε επίσης ένα κενό 1,6 δευτερολέπτων από τους δύο πρωτοπόρους, όπου η μονομαχία έχει γίνει πλέον ρόδα με ρόδα.
Ο Martin πιέζει αφόρητα τον Bezzecchi που καταφεύγει συνεχώς σε αμυντικές γραμμές, αλλά με το ξεκίνημα του 25ου γύρου και στο ίδιο σημείο που χτες είχε κάνει την προσπέραση από την εξωτερική για τη νίκη στο Sprint, εδώ βούτηξε στην εσωτερική του Bezzecchi, έστριψε πρώτος στην είσοδο του “S” και δεν ξανακοίταξε πίσω του. Μέσα σε λίγες στροφές είχε ήδη ανοίξει αρκετή διαφορά ώστε να μην ανησυχεί και έβλεπε μπροστά του σκάρτους τρεις γύρους για να πανηγυρίσει ένα σπουδαίο διπλό στο Le Mans.
Όπερ και εγένετο, ο Martin δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα ως τον τερματισμό και πανηγύρισε μία πολύ σπουδαία νίκη που τον φέρνει στον έναν βαθμό στο πρωτάθλημα από τον Bezzecchi που παραμένει πρώτος.
Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ο Ogura επίσης δεν είχε κανένα πρόβλημα να πανηγυρίσει ένα πολύ σπουδαίο βάθρο για διάφορους λόγους. Πρώτον διότι είναι το πρώτο του στη μεγάλη κατηγορία και επιπλέον διότι έγινε ο πρώτος Ιάπωνας αναβάτης που ανεβαίνει στο βάθρο στη μεγάλη κατηγορία από το 2012.
Πολύ καλή εμφάνιση από τον Fabio Quartararo, που ισχυρίζεται πως βρήκε καλή αίσθηση με τη Yamaha του και τερμάτισε έκτος χωρίς να πιεστεί από πίσω. Ο Γάλλος έκανε τον πρώτο γύρο ως δεύτερος, ξεσήκωσε τους συμπατριώτες του και έμεινε κοντά στις θέσεις του βάθρου για περίπου 7 γύρους, ωστόσο όταν τον πέρασαν και οι Ogura και Di Giannantonio άρχισε σταδιακά να τους χάνει από το οπτικό του πεδίο για να τερματίσει έναν μοναχικό αγώνα σχεδόν πέντε δευτερόλεπτα πίσω από τον πέμπτο.
Αυτό το βάθρο ωστόσο είναι ιστορικό και για την Aprilia, καθώς για πρώτη φορά στα χρόνια της στη μεγάλη κατηγορία MotoGP καταλαμβάνει με μοτοσυκλέτες της και τις τρεις θέσεις των νικητών.
Το πρωτάθλημα εξελίσσεται σε ακόμη πιο αμφίρροπο, καθώς ο Martin έφτασε στον ένα βαθμό από τον Bezzecchi, ενώ οι δυο τους έχουν αφήσει 44 βαθμούς πίσω την τρίτη θέση. Αυτή πέρασε ξανά στα χέρια του Di Giannantonio για έναν μόλις βαθμό από τον Acosta, τον οποίο κατάφερε να προσπεράσει λίγες στροφές πριν την καρό σημαία για την 4η θέση του αγώνα.
