Πόλεμος στα MotoGP

Βολές από παντού προς όλους!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

12/4/2018

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο GP της Αργεντινής, ήταν βέβαιο ότι ο θόρυβος δεν θα κόπαζε έτσι εύκολα. Μόνο που κανείς δεν περίμενε ότι οι προεκτάσεις θα ήταν τόσο μεγάλες και θα δημιουργούνταν παράπλευρες "εστίες φωτιάς", εκεί που δεν το περιμέναμε.
Η αλήθεια είναι ότι η σπίθα είχε μπει από τον τερματισμό κιόλας του αγώνα, αλλά η σύρραξη μεταξύ Rossi και Marquez επισκίασε τα πάντα. Ούτως ή άλλως, αυτό είναι ένα θέμα που μένει ανοιχτό και θα συνεχίσει να μας απασχολεί για πολύ καιρό ακόμα. Εκεί όμως που οι περισσότεροι δεν έδωσαν πολύ βάρος, ήταν οι δηλώσεις του Aleix Espargaro, καθώς ήταν ένα (το πρώτο) από τα θύματα του Marquez στην ξέφρενη προσπάθειά του να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μετά την ποινή που του επιβλήθηκε.


Ο Espargaro λοιπόν, όταν ρωτήθηκε για το συμβάν όπου ο Marquez έπεσε κυριολεκτικά πάνω του, είπε ότι αυτό δεν ήταν κάτι τόσο σοβαρό, όσο το γεγονός ότι ο Petrucci τον χτύπησε πολύ πιο δυνατά και μετά βίας κρατήθηκε πάνω στην μοτοσυκλέτα. Αυτή η δήλωση ήταν που έκανε το καζάνι να αρχίσει να βράζει, και πριν από λίγο άνοιξε ο ασκός του Αιόλου.
Αρχικά η Pramac Ducati, η ομάδα του Petrucci, έβγαλε ανακοίνωση που κάλυπτε και δικαιολογούσε πλήρως τον αναβάτη της, η οποία έλεγε τα εξής: "Η επαφή ανάμεσα στον Danilo Petrucci και τον Aleix Espargaro δεν είχε επιπτώσεις στην πορεία του αγώνα ή σε κάποιον από τους δύο αναβάτες, αλλά παρόλα αυτά αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως οι επαφές των Zarco και Marquez πάνω στον Pedrosa και τον Rossi αντίστοιχα, που τους οδήγησαν σε πτώσεις και εγκατάλειψη του αγώνα."
"Πάνω στον ίδιο τον Danilo Petrucci έπεσε ο Syahrin στον τελευταίο γύρο, με αποτέλεσμα να ανοίξει την γραμμή του και να τον περάσει ο Andrea Iannone. Με την ελπίδα ότι αυτές οι σκέψεις θα κυκλοφορήσουν και θα αναλυθούν από τα ίδια μέσα, δίνουμε ραντεβού με τους φίλους μας στο Austin, με την δέσμευση ότι θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε στον Danilo Petrucci και τον Jack Miller τα ίδια δυνατά συναισθήματα που ένιωσαν στα πρώτα δύο σαββατοκύριακα της σεζόν των MotoGP του 2018."

Η αντίδραση του Aleix Espargaro ήταν άμεση μέσω του Twitter: "Χαχαχα, με χτύπησε πιο δυνατά απ' ό,τι ο Marquez! Μαλακίες! Υπάρχει η φωτογραφία, μην λέτε ψέματα όλοι σας! Ο Petrucci ΠΑΝΤΑ οδηγεί έτσι!".


Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως στο tweet αυτ;o του Espargaro, μπλέχτηκε και απάντησε χωρίς κάποιο προφανή λόγο, ο Xavier Simeon, ο rookie αναβάτης της Ducati Avintia, γράφοντας για τον Ισπανό πως είναι ένα τύπος που του αρέσει να λέει ό,τι σκέφτεται, αλλά δεν θέλει να γνωρίζει τι σκέφτονται οι άλλοι. Έγραψε επίσης ότι παραπονιούνται πάλι οι συνήθεις ύποπτοι κι όχι ο μοναδικός που δικαιούται να παραπονιέται (ο Jack Miller) ο οποίος θα έπρεπε να κερδίσει τον αγώνα με 30 δευτερόλεπτα διαφορά από τον δεύτερο. Στη συνέχεια επιτέθηκε επί προσωπικού στον Espargaro αμφισβητώντας την αξία του για τα MotoGP με βάσει του τι έχει καταφέρει στο παρελθόν, χαρακτηρίζοντάς τον οπορτουνιστή. Ο διαδικτυακός καβγάς έπειτα ανάβει για τα καλά με βρισιές και προσβολές με τον Simeon να αποκαλεί "fuckin stupid" τον Espargaro, ενώ προς το τέλος να προσπαθεί να ανασκευάσει, λέγοντας ότι το μόνο που έκανε ήταν να υποστηρίξει τη θέση του, πως αν εφαρμόζονταν σωστά οι κανονισμοί θα έπρεπε να είχε κερδίσει ο Miller.

Το χειρότερο είναι ότι σ' αυτόν τον κυκεώνα αντιδράσεων παρασύρονται πολύ εύκολα και οι θεατές που παίρνουν θέση με εντελώς οπαδικά κριτήρια

Το θέμα όμως δεν είναι αυτές καθαυτές οι δηλώσεις και οι ανταλλαγή προσβλητικών εκφράσεων μεταξύ του Simeon και του Espargaro, αλλά το οπαδικό επίπεδο που έχουν φτάσει τα πράγματα στα MotoGP, όπου ξαφνικά όλοι νιώθουν υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν με άκρατο φανατισμό τις απόψεις τους, ανάλογα με το τι μοτοσυκλέτα οδηγούν ή με το αν ανήκουν στην ίδια οικογένεια χορηγών. Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν λέμε ότι δεν θα πρέπει να εκφράζονται οι απόψεις, και δη των αναβατών που έχουν τον πρώτο λόγο γι' αυτά που συμβαίνουν μέσα στις πίστες. Αυτό όμως απέχει παρασάγγες από τα οπαδικού επιπέδου σχόλια, στις μικρότητες με επιθέσεις επί προσωπικού και ένα σωρό άλλες ενέργειες που μόνο κακό κάνουν στους ίδιους πρώτα απ' όλα και στο σπορ γενικότερα. Το χειρότερο είναι ότι σ' αυτόν τον κυκεώνα αντιδράσεων παρασύρονται πολύ εύκολα και οι θεατές που παίρνουν θέση με εντελώς οπαδικά κριτήρια, χάνοντας εντελώς την ουσία και την πραγματική διάσταση του θέματος.


Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια, θεωρητικά, μικρότερης εμβέλειας αναταραχή από αυτή που συνέβη ανάμεσα στους κορυφαίους της κατηγορίας, τον Rossi και τον Marquez. Θέλοντας να προλάβει προφανώς αυτή τη γενικότερη κλιμάκωση, ο CEO της Dorna Carmelo Ezpeleta, δήλωσε πως θα έχει μια συνάντηση με τους Rossi και Marquez κατ' ιδίαν, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Επιτροπής Ασφαλείας των MotoGP στο Austin, προκειμένου να ηρεμήσουν λίγο τα πνεύματα. Όπως είπε ο ίδιος, αυτή την στιγμή δεν είναι η καλύτερη στιγμή για κουβέντες, καθώς ο Rossi είναι εκνευρισμένος και ο Marquez μπερδεμένος, οπότε θα τους αφήσει να πάρουν το χρόνο τους για να λυθούν όλα τα θέματα με ηρεμία. Αυτή τη μετριοπαθή στάση κράτησε και ο Vito Ippolito, Πρόεδρος της FIM, λέγοντας ότι ο μεν Rossi το τράβηξε πολύ με τις δηλώσεις του, ενώ ο Marquez οδηγεί πολύ επιθετικά –υπερβολικά πολλές φορές- με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε καταστάσεις που θυμίζουν το 2015 κι αυτό δεν πρέπει  να ξανασυμβεί.
Το σίγουρο είναι ότι έχει ανοίξει ένας κύκλος δυσάρεστος ως και επικίνδυνος για τα GP, στον οποίο πολύ εύκολα μπορεί να χαθεί ο έλεγχος και κάθε μορφή αντικειμενικότητας. Σίγουρα μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαραίνει και την ίδια την διοργάνωση, καθώς όλα έχουν να κάνουν με την θέσπιση και την εφαρμογή των κανονισμών. Τόσο απλά…

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.