Ο Raul Fernandez αποκάλυψε ότι είχε σπάσει δύο δάχτυλα στο ατύχημα με τον Marco Bezzecchi στο Sprint του Σαββάτου, κρατώντας τον τραυματισμό του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μέχρι να ολοκληρώσει τον αγώνα της Κυριακής
Ο Raul Fernandez αγωνίστηκε με δύο σπασμένα δάχτυλα στο Grand Prix Ινδονησίας, όπου κατάφερε να τερματίσει στη δεύτερη θέση, έχοντας προηγηθεί για 18 από τους 27 γύρους. Ο αναβάτης της Trackhouse αποκάλυψε μετά τον αγώνα ότι η κατάστασή του ήταν σοβαρότερη από όσο είχε γίνει γνωστό, καθώς αρχικά θεωρούσε ότι είχε σπάσει μόνο ένα δάχτυλο.
Ο Ισπανός είχε κατακτήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την pole position, όμως η συμμετοχή του στον κυριακάτικο αγώνα τέθηκε υπό αμφισβήτηση μετά την πτώση του στο Sprint του Σαββάτου, όταν συγκρούστηκε με τον Marco Bezzecchi, συναθλητή του στην Aprilia.
“Δεν ξέρω πραγματικά τι μπορώ να πω, γιατί ήταν πολύ δύσκολο για μένα όταν έπεσα και κοίταξα αμέσως το χέρι μου. Πριν πάω στο ιατρικό κέντρο, ήξερα ότι είχα σπάσει το δάχτυλο που χρησιμοποιώ συνήθως για το φρενάρισμα. Όταν το είδα, σκέφτηκα ότι ίσως να μην μπορούσα να ξεκινήσω από την pole position στον κυρίως αγώνα”, δήλωσε ο Fernandez.
“Όταν ξύπνησα το πρωί, είδα ότι δεν είχα σπάσει ένα, αλλά δύο δάχτυλα! Και κανείς δεν το ήξερε. Προσπάθησα να μην πω τίποτα, να κρατήσω τον πόνο για μένα και να παραμείνω συγκεντρωμένος στον αγώνα”.
Οι αλλαγές στη μοτοσυκλέτα και στο φρενάρισμα
Η ομάδα της Trackhouse χρειάστηκε να προσαρμόσει τη θέση του χεριού του Fernandez στο τιμόνι, καθώς και τη θέση της μανέτας του φρένου, ώστε να μπορεί να αγωνιστεί χωρίς να χρησιμοποιεί το τραυματισμένο δάχτυλο με τον συνηθισμένο τρόπο.
Ο ίδιος εξήγησε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν ήταν τόσο η θέση του τιμονιού, αλλά το πώς θα μπορούσε να φρενάρει και να στρίβει με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που είχε συνηθίσει όλο το τριήμερο.
“Κανονικά φρενάρω με τον δείκτη, αλλά το πρωί δεν μπορούσα να τον χρησιμοποιήσω. Όταν ανέβηκα στη μοτοσυκλέτα για να δω αν μπορούσα να αγωνιστώ, πήρα την κανονική θέση με το χέρι μου και κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν το τιμόνι, αλλά το πώς θα μπορούσα να φρενάρω”.
Οι μηχανικοί προχώρησαν σε μικρές αλλαγές στη θέση του χεριού και της μανέτας. Αφού ο Fernandez διαπίστωσε ότι μπορούσε να οδηγήσει, αποφάσισε να δοκιμάσει στον αγώνα, γνωρίζοντας όμως ότι θα έπρεπε να προσαρμόσει ολόκληρη την τεχνική του.
“Όλα τα σημεία αναφοράς μου ήταν σαν να είχαν μηδενιστεί. Ξεκινούσα από το μηδέν. Ο τρόπος που φρέναρα και έπαιρνα τις στροφές ήταν εντελώς διαφορετικός. Ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ, αλλά τελικά καταφέραμε να κάνουμε τον αγώνα και να πάρουμε ένα εκπληκτικό βάθρο”.
Η καταπόνηση έγινε εντονότερη όσο περνούσαν οι γύροι, με τον Ισπανό να παραδέχεται ότι μετά τον 13ο ή 14ο γύρο είχε φτάσει σχεδόν στα όριά του.
"Πονούσα πάρα πολύ. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να παραμένω συγκεντρωμένος στη θέση του χεριού μου και ταυτόχρονα να μην κάνω κάποιο λάθος ".
Παρά τις δυσκολίες, ο Fernandez κατάφερε να διατηρήσει τον ρυθμό του και να ολοκληρώσει τον αγώνα στη δεύτερη θέση, σε ένα αποτέλεσμα πραγματικά εντυπωσιακό δεδομένων των συνθηκών υπό τις οποίες οδήγησε στον κυρίως αγώνα της Κυριακής.
