Yamaha - Δοκιμάζει 4 εκδόσεις του δυνατότερου κινητήρα της YZR-M1 για το 2023

Η αχίλλειος πτέρνα του Quartararo για τον τίτλο του 2022
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

26/10/2022

Ο δοκιμαστής της Yamaha και αγωνιζόμενος στο MotoGP, Cal Crutchlow, δήλωσε πως η Yamaha θα έχει στο τεστ της Valencia τέσσερις εκδόσεις του δυνατότερου κινητήρα της YZR-M1 για το 2023. Too little, too late όμως για το 2022, που θα έλεγαν κι οι Άγγλοι.

Λίγο πριν το τέλος της σεζόν του 2022, με τον τίτλο να κρίνεται στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στη Valencia, η Yamaha και ο Fabio Quartararo βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, κάτι που σε μεγάλο βαθμό αφορά και τον πιο αδύναμο κινητήρα της YZR-M1 απέναντι σε εκείνο της Ducati Desmosedici GP.

Σε συνέντευξη του, ο Cal Crutchlow της WithU Yamaha RNF που βρίσκεται στην πίστα της Jerez, συνεχίζοντας τις δοκιμές στην YZR-M1 του 2023, μιας μοτοσυκλέτας που θα παραλάβουν σε πρωτότυπη μορφή οι Quartararo και Morbidelli στο τεστ της Valencia μετά το τελευταίο GP του 2022.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της YZR-M1 του 2022 είναι η έλλειψη δύναμης ψηλά, που την κάνει να χάνει έδαφος στις ευθείες απέναντι στην στρατιά μοτοσυκλετών της Ducati -και όχι μόνο.

“Δουλεύουμε σε τέσσερις εκδοχές του νέου κινητήρα” αναφέρει ο Βρετανός αναβάτης. “Χρειαζόμαστε περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερη τελική ταχύτητα, αλλά πρέπει να αλλάξουμε κι άλλα. Και αυτά δεν αλλάζουν σε μία εβδομάδα μόνο. Όμως δουλεύουμε με αυτό που έχουμε. Πρέπει να φτιάξουμε μια μοτοσυκλέτα που να μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και όταν οδηγούμε σε γκρουπ αναβατών, τώρα μπορούμε να πάμε γρήγορα μόνο όταν είμαστε μόνοι. Φταίει ο κινητήρας, το πλαίσιο, το κράτημα… η έλλειψη δύναμης ψηλά. Δύσκολο να ανταγωνιστείς τους άλλους όταν οδηγείς σε γκρουπ.”

Το 2022, όταν ο Fabio βρισκόταν μόνος του, ήταν ικανός για γρήγορο γυρολόγιο, κάτι που δεν συνέβαινε όμως όταν οδηγούσε μέσα σε γκρουπ με άλλους αναβάτες. Και το πρόβλημα αυτό απασχολούσε και τους Morbidelli και Crutchlow.

“Όποτε κέρδισε το 2022 ο Fabio, ήταν μόνος. Πρέπει να μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και στην οδήγηση σε γκρουπ, όμως στον δεύτερο γύρο στη Μαλαισία η πίεση στο μπροστινό μου ελαστικό ήταν πολύ ψηλή, και κατάλαβα πως αυτός θα ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας, και έπρεπε να φυλάξω το λάστιχο μέχρι τέλους. ”

Πριν όμως πάρει στα χέρια του τη νέα YZR-M1, ο Πρωταθλητής του 2021 Fabio Quartararo θα κληθεί να βγάλει τον λαγό μέσα από το καπέλο της αδύναμης μοτοσυκλέτας του 2022, με βαθμολογικό μειονέκτημα 23 βαθμών. Δύσκολα τα πράγματα...

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.