Bradley Smith: Δηλώνει ευτυχισμένος που ζει από τον 24ωρο αγώνα Le Mans [VIDEO]
Το Endurance World Championship δεν ξεκίνησε καλά για αυτόν
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
21/4/2022
Σε δηλώσεις προχώρησε ο Bradley Smith μετά από το άσχημο ατύχημα που είχε στον πρώτο αγώνα του Endurance World Championship, αποφεύγοντας ωστόσο να μιλήσει για το ίδιο τα ατύχημα και για τα λάθη που έγιναν.
Σταματώντας να αγωνίζεται στα MotoGP το 2020 με την Aprilia, ο Bradley Smith ετοιμάζεται για την MotoE και στα πλαίσια της αγωνιστικής προετοιμασίας πήρε μέρος και σαν guest στον 24ωρο αγώνα του Le Mans που αποτελεί τον πρώτο αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος Endurance.
Όπως φαίνεται και στο παρακάτω video, η Yamaha του Bradley Smith αλλά και του Τσέχου αγωνιζόμενου σε εθνικά πρωταθλήματα Karel Hanika, δεν κατάφεραν να ξεκινήσουν. Μάλιστα ο Hanika είχε φέρει την μοτοσυκλέτα της ART – Yamaha Official Team EWC στην pole position, χάνοντας μία σημαντική ευκαιρία.
Όταν τελικά ο Bradley Smith καταφέρνει να ξεκινήσει, βρίσκεται στον δρόμο του Christophe Seigneur που είναι σε φάση επιτάχυνσης και αδυνατεί να τον αποφύγει πέφτοντας με δύναμη επάνω του. Ο Seigneur σηκώθηκε και περπάτησε μέχρι τα pits, όμως ο πρώην αγωνιζόμενος των MotoGP είχε χτυπήσει σοβαρότερα κι αφού δέχεται τις πρώτες βοήθειες επί τόπου στο σημείο, μεταφέρεται στο νοσοκομεία για περεταίρω ελέγχους και νοσηλεία.
Τις επόμενες ημέρες παρέμεινε στο νοσοκομείο για παρακολούθηση παρόλο που δεν διαγνώστηκε με κάποιο σοβαρό τραυματισμό.
Με την έξοδό του και την επιστροφή στο σπίτι του για την έναρξη φυσιοθεραπείας ο Smith είπε:
«Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όποιον βοήθησε, με πρόσεξε και με υποστήριξε τις τελευταίες 36 ώρες. Ήταν μία σφοδρότατη σύγκρουση από την οποία είμαι τυχερός που επέζησα ολόκληρος. Επιστρέφω τώρα σπίτι για να ξεκινήσω φυσιοθεραπείες και παρόλο που δεν αγωνίστηκα πολύ στον αγώνα, μπόρεσα να δω πως το Endurance World Championship είναι ένα εκπληκτικό αγώνισμα. Ήταν ευχάριστο να αντικρύζω γνώριμα πρόσωπα και να αισθάνομαι μέρος της ομάδας και πάλι. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω για καλύτερους μηχανικούς και συναθλητές, ήταν ένα τρελό διήμερο που θα έχω να το συζητώ με τα εγγόνια μου».
Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT
Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Από τον
Κώστα Γκαζή
15/3/2023
“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”
Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.
Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.
Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.
Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..
Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.
Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…
Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!
Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.
“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”
Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.
Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.
Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.
Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.
Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.
Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.
“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”
