Πριν από λίγες μέρες είχαμε γράψει για τις σκέψεις και τις προχωρημένες συζητήσεις που είχαν οι υπεύθυνοι του αγώνα στο Pikes Peak, σχετικά με την απαγόρευση των μοτοσυκλετών από την θρυλική ανάβαση. Ήταν ένα νέο που είχε ξεσηκώσει τον κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο και τώρα έρχεται η ίδια η μητέρα του Carlin Dunne, η Romie Gallardo, να πάρει θέση, μέσω ενός δελτίου τύπου που έδωσε στην δημοσιότητα. Είναι η γυναίκα που γνωρίζει από πρώτο χέρι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι αγωνιζόμενοι και οι οικογένειές τους, όταν σε έναν τέτοιο αγώνα τα πράγματα στραβώνουν. "Ο Carlin αγαπούσε το βουνό. Τον προκαλούσε, τον έβαζε σε πειρασμό και ένιωθε το κάλεσμά του ξανά και ξανά. Το σεβόταν απόλυτα και ήταν πλήρως συνειδητοποιημένος για το τι μπορεί να σου στοιχήσει", έγραψε η Gallardo στην δήλωσή της. "Με βάση όσα λέγονται, γνωρίζω στα σίγουρα ότι δεν θα ήθελε να απαγορευτούν οι μοτοσυκλέτες από τον αγώνα. Θα επιθυμούσε να μάθουμε από την τραγωδία του. Θα ενθάρρυνε τις επίσημες υπηρεσίες που ασχολούνται με τα δυστυχήματα, να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν εκπαιδευτεί και οι υπεύθυνοι του αγώνα να πάρουν όσα επιπλέον μέτρα ασφαλείας χρειάζονται", συνέχισε.
Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν υπάρχει κανένας σοβαρός αγωνιζόμενος στον κόσμο που να μην γνωρίζει πως υφίσταται ως πιθανότητα, η αγάπη τους για το σπορ να μην έχει την κατάληξη που θέλουν. Ακόμη όμως και με αυτό το δεδομένο, αυτή η αγάπη παραμένει δυνατή, ωθώντας τους να παίρνουν το ρίσκο κάθε φορά που ανεβαίνουν στην σέλα της μοτοσυκλέτας τους για να αγωνιστούν, δίνοντας το 100% των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων τους. Πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για αγώνες που τελούνται σε δημόσιους δρόμους. Την ίδια επίγνωση για το ρίσκο όμως, την έχουν οι οικογένειες και οι φίλοι των αγωνιζομένων. Όλοι αυτοί που δείχνουν να αντιλαμβάνονται το λόγο που οι δικοί τους άνθρωποι συμμετέχουν σε αγώνες, διαθέτουν ένα ιδιαίτερο επίπεδο κατανόησης που δεν μπορούν να το νιώσουν όλοι. Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν το μέγεθος της δέσμευσης που έχουν οι αγωνιζόμενοι απέναντι στο άθλημα που αγαπούν. Στην δήλωσή της, η μητέρα του Dunne λέει επίσης: "Τρεις μέρες μετά το ατύχημα του Carlin, με ρώτησε ένας δημοσιογράφος ποια είναι τα συναισθήματά μου για τον αγώνα τώρα. Απάντησα ότι νιώθω όπως ένιωθα στις 29 Ιουνίου, την μέρα πριν το ατύχημα. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του γνώριζα πως υπήρχε η πιθανότητα να τον χάσω. Μπήκαμε μέσα σ' αυτή τη διαδικασία με τα μάτια μας ορθάνοιχτα. Ξέραμε την άλλη όψη αυτού του αθλήματος. Είχα δεσμευτεί απέναντι στο γιο μου και τα όνειρά του. Έκανε αυτό που αγαπούσε πολύ. Οπότε, ποιοι είμαστε εμείς που θα καταστρέψουμε το όνειρο άλλων αγωνιζόμενων να τρέξουν στο Pikes Peak;"
Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γενναία παραδοχή και ένα μεγαλείο ψυχής, από μια μητέρα που σεβάστηκε στον απόλυτο βαθμό τα όνειρα του παιδιού της, έστω κι αν το τίμημα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να της ζητηθεί. Αυτή η δήλωση, αποκαλύπτει επίσης και το πόσο ισχυρός ήταν ο δεσμός και η σχέση ανάμεσα σ' αυτήν και το γιο της κάνοντας οποιοδήποτε άλλο σχόλιο απλώς περιττό…
Isle of Man TT 2024, Senior TT – Νικητής ο Davey Todd σε έναν δραματικό αγώνα - [VIDEO]
Εγκατάλειψη για τον Dunlop και πτώση, ευτυχώς ανώδυνη, για τον Hickman
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
9/6/2024
Την δεύτερη νίκη του στο IOMTT κατάφερε να πάρει ο Davey Todd, σε έναν δραματικό αγώνα Senior TT με τον αναβάτη της Milwaukee BMW να ολοκληρώνει πρώτος τους τέσσερις γύρους, 39,084 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Josh Brookes (Monster Energy BMW by FHO Racing) και τον Dean Harrison (Honda Racing UK) στην τρίτη θέση.
Ο παραδοσιακά τελευταίος αγώνας του Isle of Man TT, Senior TT, ολοκλήρωσε με εντυπωσιακό τρόπο τις δύο εβδομάδες του TT – μία δοκιμαστικών και μία αγωνιστική – δικαιολογώντας τον λόγο που αποτελεί την αυλαία του θεσμού. Η ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, βρήκε τον ομόσταυλο του Brookes, Peter Hickman στην πρώτη θέση με μέση ωριαία 135,523 μ.α.ω. (218,103 χ.α.ω.). Ο ρυθμός του έμοιαζε ότι ο “Hickey" είχε μπει στον δρόμο για νέο απόλυτο ρεκόρ. Δυστυχώς, όμως, στο Ginger Hall, τον περίμενε η πτώση, ευτυχώς χωρίς να τραυματιστεί – ή κάτι χειρότερο… Ο νέος θρύλος του Βουνού με 29 νίκες, Michael Dunlop είχε ήδη αποσυρθεί από τον πρώτο γύρο.
Η επιτυχία του Todd χάρισε στην TAS Racing την πρώτη της νίκη μετά από 20 ολόκληρα χρόνια, όταν ο Adrian Archibald είχε κερδίσει τον αγώνα Senior TT του 2004. Ταυτόχρονα, η νίκη του Todd ήταν η 21η συνολικά, για την ομάδα του.
Η εκκίνηση δόθηκε στις 6:00 το απόγευμα (τοπική ώρα), με τις καιρικές συνθήκες στο Βουνό να είναι οι καλύτερες που είχαν υπάρξει ολόκληρη την ημέρα. Περνώντας από το Glen Helen, ταχύτερος ήταν ο Hickman, μόλις ένα δέκατο μπροστά από τον Todd. Στην τρίτη θέση με 2,3 δευτερόλεπτα απόσταση, βρισκόταν ο Dunlop, με τον Harrison μόλις 1,3 δευτερόλεπτα πίσω του, στην τέταρτη. Οι Brookes και James Hillier (WTF Racing Honda) συμπλήρωναν την πρώτη εξάδα. Στην έβδομη θέση με ένα δευτερόλεπτο διαφορά, ακολουθούσε ο John McGuinness (Honda Racing). Στο μεταξύ, ο Jamie Coward της KTS Racing αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον αγώνα, εξαιτίας του τραυματισμένου του ώμου που συνεχίζει να τον ταλαιπωρεί.
Φτάνουμε στην γέφυρα Ballaugh, με τον Hickman να συνεχίζει τον ταχύτατο ρυθμό του, αυξάνοντας την απόστασή του στα 1,5 δευτερόλεπτα. Αν και ο Dunlop παρέμενε στην τρίτη θέση, μετρούσε πλέον 4 δευτερόλεπτα από τον πρωτοπόρο. Ο McGuinness είχε καταφέρει να περάσει έκτος, με τον James Hind της North Lincs Components Suzuki να έχει σκαρφαλώσει στην έβδομη θέση.
Μέχρι να φτάσουμε στο Ramsey, ο Hickman είχε προσθέσει ένα ακόμα δευτερόλεπτο, έχοντας σημειώσει τον ταχύτερο χρόνο μέχρι στιγμής στην ιστορία, από το Ballaugh μέχρι το επόμενο σημείο ελέγχου, ενώ ο Todd είχε ανοίξει την ψαλίδα στα 6 δευτερόλεπτα από τον Dunlop. Ο Harrison ήταν μόλις δύο δέκατα μπροστά από τον Brookes, στην μάχη για την τέταρτη θέση. Σύντομα, όμως, η ατυχία ήρθε για τον Dunlop, ο οποίος αποσύρθηκε στο Bungalow, αλλάζοντας τα δεδομένα.
Στην ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, γράφοντας 135,23 μ.α.ω. (217,631 χ.α.ω.) ο Hickman βρίσκεται 2,7 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Todd με μέση ωριαία 135,159 μ.α.ω. (217,517 χ.α.ω.). Ο Brookes είχε πλέον περάσει τρίτος, με τον Αυστραλό να σημειώνει 133,388 (214,298 χ.α.ω.). Harrison, Hillier και Mike Browne συμπλήρωναν την πρώτη εξάδα. Ο τελευταίος μάλιστα, κατάφερε για πρώτη φορά να σπάσει το φράγμα των 130 μιλίων, γράφοντας πάνω στην IN Competition Aprilia 130,536 μ.α.ω. (210,077 χ.α.ω.). Η πρώτη δεκάδα αποτελούνταν από του McGuinness, Shaun Anderson (Team Classic Suzuki), Nathan Harrison (Honda Racing UK) και Dominic Herbertson (Burrows Engineering/RK Racing BMW).
Η εκκίνηση του δεύτερου γύρου, βρήκε τον Hickman να σημειώνει ένα ακόμα ρεκόρ μεταξύ δύο σημείων ελέγχου, από το Grandstand μέχρι και το Glen Helen. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να μεγαλώσει το κενό του στα 4,8 δευτερόλεπτα από τον Todd. Ο αναβάτης της Milwaukee BMW προσπαθούσε πιο σκληρά από ποτέ, όμως ο απίστευτος ρυθμός του Hickman τον άφηνε στην δεύτερη θέση, ανήμπορο να αντιδράσει.
Περνώντας από την γέφυρα Ballaugh, ο Hickman γράφει ένα ακόμα νέο ρεκόρ μεταξύ δύο σημείων ελέγχου, για να φτάσει τα 8,3 δευτερόλεπτα απόστασης. Ο ρυθμός του ξεκαθάριζε ότι είχε απασφαλίσει και όλοι περίμεναν να δουν αν ο Todd θα μπορέσει να απαντήσει. Κανείς δεν πήρε την απάντησή του, όμως, καθώς ο Hickman δεν θα έφτανε μέχρι το Ramsey, σημειώνοντας πτώση στο Ginger Hall. Σηκώθηκε γρήγορα, δείχνοντας ότι ευτυχώς δεν έχει τραυματιστεί. Αυτό σήμαινε ότι ο Todd βρισκόταν πλέον στην πρώτη θέση, με τον Brookes σχεδόν 20 δευτερόλεπτα πίσω του. Ο Dean Harrison είχε επιστρέψει στο βάθρο, βρισκόμενος στην τρίτη θέση.
Η ολοκλήρωση του δεύτερου γύρου με μέση ωριαία 134,789 μ.α.ω. (216,921 χ.α.ω.) από τον Todd, έφερε το προβάδισμά του στα 18,6 δευτερόλεπτα. Από την άλλη, ωστόσο, ο Brookes βρισκόταν επίσης στα καλύτερά του, σημειώνοντας τον καλύτερο προσωπικό του γύρο με 134,056 μ.α.ω. (215,742 χ.α.ω.), ενώ ήταν μόλις ο πέμπτος αναβάτης που έσπασε το φράγμα των 134 μιλίων. Χωρίς να απειλείται στην τρίτη θέση, ο Dean Harrison με 132,445 μ.α.ω. (213,149 χ.α.ω.), μπροστά από τον Hillier με 132,068 μ.α.ω. (212,542 χ.α.ω.). Browne και McGuinness συμπλήρωναν την πρώτη εξάδα. Ο χαμός που έλαβε χώρα στις μπροστινές θέσεις, είχε επιτρέψει στον Herbertson να περάσει έβδομος, μπροστά από τους Nathan Harrison, Rob Hodson και Michael Rutter.
Το μοναδικό υποχρεωτικό pitstop του Senior TT, χάρισε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση για τον Todd, του οποίου η στάση στα pits ήταν 7 δευτερόλεπτα ταχύτερη από του Brookes. Ο αναβάτης της FHO Racing, με την σειρά του ήταν σχεδόν δέκα δευτερόλεπτα μπροστά από τον Harrison, φτάνοντας στο Glen Helen για τρίτη και προτελευταία φορά. Ο Hillier έμοιαζε να έχει ασφαλίσει την τέταρτη θέση, ενώ ο Browne είχε ξεμακρύνει από τον McGuinness, ο οποίος έχασε αδικαιολόγητα πολύ χρόνο στα pits. Η πολύ καλή πορεία του Herbertson σταμάτησε απότομα στο Crosby, όπου αποσύρθηκε.
Ξεκινώντας τον τέταρτο και τελευταίο γύρο, ο Todd είχε ανεβάσει την ψαλίδα σε περισσότερο από μισό λεπτό, οδεύοντας για την δεύτερη νίκη του. Παρά το τεράστιο πλεονέκτημά του, συνέχισε να πιέζει, ανεβάζοντάς το κι άλλο. Χωρίς να αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα στον τελευταίο γύρο, ο 28χρονος έφερε την μοτοσυκλέτα του στον τερματισμό 39 ολόκληρα δευτερόλεπτα (!) μπροστά από τον Brookes, ο οποίος σημείωσε το καλύτερό του αποτέλεσμα στο TT με αυτή την δεύτερη θέση.
Ο Dean Harrison ήταν άνετα τρίτος, με τον έτερο αναβάτη της Honda, Hillier, πίσω του. Στην πέμπτη θέση βρέθηκε ο McGuinness, που κατάφερε να πάρει 7 δευτερόλεπτα απόστασης από τον εντυπωσιακό Browne. Ο Nathan Harrison τερμάτισε στην έβδομη, το καλύτερό του αποτέλεσμα στο TT. Ο καλύτερος προσωπικός γύρος του Anderson με 130,703 (210,346 χ.α..ω) τον βοήθησε να έρθει όγδοος, μπροστά από τους Rutter και Paul Jordan.
Ο αγώνας Senior TT αποτέλεσε, για μία ακόμη χρονιά το φινάλε του Isle of Man TT, του πιο ιστορικού και επικίνδυνου αγώνα στον κόσμο της μοτοσυκλέτας, αλλά και του μηχανοκίνητου αθλητισμού γενικότερα. Οι θαρραλέοι αναβάτες ανανέωσαν το ραντεβού τους για το 2025, με όλους όσους το παρακολουθούμε να μετράμε ήδη αντίστροφα για την επόμενη αναμέτρηση στους στενούς δρόμους του Βουνού.
