Έτσι όπως έρχονται τα πράγματα θα αρχίσουμε να παρακολουθούμε το Moto America με πιο επισταμένη ματιά, καθώς δεν έχουμε απλά έναν αναβάτη περισσότερο γνωστό στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού, που το κοινό αναγνωρίζει το όνομά του πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους αντιπάλους, αλλά επιπρόσθετα ο Petrucci αγωνίζεται και με ελληνική χορηγία! Αν το προσπεράσατε και αναρωτιέστε τι συμβαίνει, δείτε αυτό.
Πολύ απλά στην μοτοσυκλέτα και στην στολή του Ιταλού αναβάτη, φιγουράρει το λογότυπο της DNA High Performance Filters που τα φίτλρα της είναι υπεύθυνα για την αναπνοή της Ducati Panigale V4R. Τα φίλτρα της DNA βρίσκονται πολύ καιρό τώρα εκεί που πρέπει, στους αγώνες δηλαδή, τόσο σε μοτοσυκλέτες όσο και σε αυτοκίνητα -να μην το ξεχνάμε κι αυτό. Τώρα πλέον κερδίζουν περισσότερη αναγνωρισιμότητα στην Αμερική.
Θα περίμενε κανείς πως από την στιγμή που το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο, είναι να κατακτήσεις την τεχνογνωσία και να εξελίξεις την παραγωγή σου στο υψηλότερο δυνατό σημείο έτσι ώστε οι αγωνιστικές ομάδες θα σε αναζητούν οι ίδιες και θα πληρώνουν για τα φίλτρα σου, το τελικό κομμάτι μίας προβολής υψηλής χορηγίας να είναι απλά «the icing on the cake», όπως λένε στο Moto America την φράση «το κεράσακι στην τούρτα». Μία εύκολη δηλαδή υπόθεση.
Στην πράξη όμως μία τέτοια χορηγία είναι άλλος ένας άθλος από μόνος του και δεν μπορεί παρά ξεκάθαρα να υποδηλώνει ευρωστία και υπεροχή. Επίσης είναι κι ένα ανάστροφο χαστούκι για την ολότελα ανώμαλη εσωτερική πραγματικότητα της χώρας: Διότι είναι εμπειρικά αποδεδειγμένο γεγονός πως για να αναγνωριστείς σε αυτή την χώρα πρέπει πρώτα να κατακτήσεις τον κόσμο ολόκληρο, πρέπει να μην μπορεί να πει ο Έλληνας «ναι αλλά» για να μπορέσει να αποδεχτεί το γεγονός πως ένας άλλος Έλληνας τα έχει καταφέρει. Τα τελευταία χρόνια η DNA είχε ξεπεράσει ακόμη κι αυτό το τελικό στάδιο, αφήνοντας βέβαια την πικρία της καθυστερημένης εσωτερικής αναγνώρισης και τώρα η πλέον πρόσφατη επιτυχία, δρα επουλωτικά. Ο αντίλογος αυτοακυρώνεται.
Ο Danilo Petrucci βρέθηκε ξανά μέσα στα MotoGP, καθώς το πρώτο αγωνιστικό διήμερο του Moto America ήταν στην COTA και σε μία πίστα την οποία γνωρίζει καλά. Στον πρώτο αγώνα το Σάββατο η ζωή του Ιταλού έγινε εύκολη όταν η Yamaha του Jake Gagne παρουσίασε πρόβλημα και αποσύρθηκε από τον αγώνα. Ο Gagne μαζί με τον Scholtz είναι οι δύο δύσκολοι αντίπαλοι που έχει να αντιμετωπίσει ο Petrucci, και οι δύο με Yamaha. Ο Petrucci δεν έχει πάει στο Moto America ως επιθανάτιο ρόγχο της καριέρας του. Είναι εκεί για να κάνει κάτι σημαντικό για την Ιταλία, να φέρει την Ducati στην πρώτη θέση και να κόψει την φόρα της Yamaha και της Suzuki, αλλά και της BMW. Η Ducati ξέρει πως μπορεί να το καταφέρει αυτό με την ξεκάθαρη υπεροχή της V4R, αλλά δεν είναι εύκολο να εισβάλεις στην έδρα του αντιπάλου και να επικρατήσεις. Και η Αμερική είναι έδρα των ιαπωνικών superbike. Ταυτόχρονα πρόκειται για ένα ακόμη βήμα, ένα από τα τελευταία, για την superbike επικράτηση στα βασικότερα πρωταθλήματα αξιοποιώντας έμπειρους αναβάτες, όπως ο Redding που επί δύο χρόνια στα WSBK προσπάθησε να τα βάλει με τον θεό του αθλήματος στο «άρμα του ήλιου του πρωταθλήματος» δηλαδή τον Jonathan Rea πάνω στην Kawasaki ZX-10RR. Ταυτόχρονα όμως ο Toprak Razgatlioglu ωρίμασε πολύ πιο γρήγορα από εκείνο που περίμενε κανείς και με την Yamaha YZF R1 δεν άφησε κανένα περιθώριο σε κάποιον άλλο. Εν ολίγοις το πλάνο της Ducati στα WSBK δεν πήγε πολύ καλά, με δεδομένο πως στόχευαν στην κορυφή και όχι απλά να είναι στο βάθρο. Βέβαια όπως θα διαβάσετε εδώ, ο Bautista ήταν πρώτος στον πρώτο αγώνα των WSBK αλλά επειδή μιλάμε για τον Bautista και για τα WSBK, αυτή δεν είναι μία αντιπροσωπευτική αρχή και πρέπει να περιμένουμε για να δούμε αν έδεσε καλύτερα η συνταγή. Σε κάθε περίπτωση το πλάνο της Ducati για επίθεση σε όλα τα superbike μέτωπα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Στην CΟΤΑ τα πράγματα έχουν σίγουρα ξεκινήσει ιδιαίτερα θετικά και ο Petrucci είναι σε πολύ υψηλό συγκριτικά επίπεδο, έτσι ώστε να επικρατήσει και την Κυριακή, στον δεύτερο αγώνα παρουσία αυτή την φορά του Gagne που η μοτοσυκλέτα του δεν χάλασε πριν την εκκίνηση.
Ο αγώνας της Κυριακής ήταν πολύ πιο απαιτητικός και δύσκολος χωρίς αυτό να αποτυπώνεται στα αποτελέσματα από την στιγμή που οι χρόνοι δείχνουν μεγαλύτερες διαφορές. Όπως και το Σάββατο στους πρώτους γύρους, έτσι και την Κυριακή ο Petrucci πάλεψε έντονα με την Yamaha του Mathew Scholtz. Το Σάββατο ο Petrucci επικράτησε εύκολα σε αυτή την μάχη οδηγώντας τον αγώνα, όμως την Κυριακή ο Scholtz ήταν πιο προετοιμασμένος αλλά και περισσότερο αποφασισμένος ενώ παράλληλα ακολουθούσε και ο Gagne. Το αποτέλεσμα ήταν Petrucci και Scholtz να παλέψουν πολύ περισσότερο σε σημείο έντονου ρίσκου. Ο Petrucci είναι πολύ πιο χοντρόπετσος σε τέτοιες καταστάσεις και τελικά επικράτησε του Scholtz, όταν ο δεύτερος πήρε την απόφαση να μην φτάσει τόσο κοντά σε μία πτώση, τόσο αρχή στο πρωτάθλημα που -όπως όλα- κερδίζεται με συλλογή πόντων και στους πρώτους αγώνες μία δεύτερη θέση είναι εξόχως ικανοποιητική.
Ο προηγούμενος πρωταθλητής, Gagne, είχε χάσει ήδη πολύτιμους βαθμούς και μία τρίτη θέση στο βάθρο είναι κάτι στο οποίο γατζώνεται κανείς σε τέτοιες συνθήκες και δεν την αφήνει να φύγει. Βρισκόταν στην δεύτερη μοτοσυκλέτα και είχε λιγότερη ώρα στην πίστα συγκριτικά με τους άλλους, οπότε εκ των πραγμάτων δεν θα ήταν ο εαυτός του. Στο μεταξύ είχε πίσω του τον ομόσπονδο Petersen, κυριολεκτικά στον τροχό του, κι έπρεπε να είναι και αμυντικός στις γραμμές του.
Ο Petrucci βελτίωσε και την εκκίνηση την Κυριακή, συγκριτικά με το Σάββατο, όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να βρει στην πορεία και θα τον απασχολήσει ξανά, καθώς η όλη διαδικασία δεν έχει καμία σχέση με τα MotoGP. Οι Suzuki που παραδοσιακά στο Moto America θα ήταν η αντιπολίτευση της Yamaha, αρκέστηκαν σε ποιο πίσω θέσεις και χωρίς μάχες για το βάθρο.
Ο Petrucci είχε λοιπόν ένα αλάνθαστο πρώτο Σαββατοκύριακο στο Moto America μαζεύοντας 50 βαθμούς και κάνοντας διαφορά 10 βαθμών από τον δεύτερο.
Μετά τον δεύτερο αγώνα της Κυριακής είπε: «Δεν μπορούσα να είμαι βέβαιος για το αγωνιστικό επίπεδο και το πόσο ανταγωνιστικός θα είμαι. Ήξερα όμως καλά την πίστα. Επίσης βρήκα την μοτοσυκλέτα μας να είναι πολύ καλή στα φρένα και με εξαιρετική τελική. Μπορώ να έχω πολύ φόρα μέσα στην στροφή, όπως έχω συνηθίσει, να φρενάρω πολύ στο τέλος και να σηκώνω την μοτοσυκλέτα στην έξοδο. Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα γιατί είχαμε πολύ λίγο χρόνο προσαρμογής και ευχαριστήθηκα πολύ την μάχη με τον Schlotz. Ωστόσο σε δύο βδομάδες πηγαίνουμε στην Ατλάντα κι εκεί την πίστα δεν την ξέρω καθόλου».
Για τους φίλους της εταιρείας των τριών διαπασών, ο άθλος των Tarres & Botturi ξυπνά μνήμες από τη νίκη του Cyril Neveu με Yamaha στο πρώτο Paris-Dakar Rally το 1979, και χαρίζει νέα αίγλη στις Tenere 700 World Raid –που στη συγκεκριμένη περίπτωση αγωνίστηκαν με κιτ GYTR.
