Suzuka 8 Hours: Χαμός στα αποτελέσματα

Κρίθηκαν όλα πολύ μετά τον τερματισμό

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

29/7/2019

Ο φετινός οκτάωρος αγώνας αντοχής στην Suzuka, θα μείνει στην ιστορία ίσως ως ο πιο επεισοδιακός για τον καθορισμό της τελικής κατάταξης, με την Yamaha να κυνηγάει την πέμπτη νίκη της στην σειρά, κάτι που κατάφερε να το χαρεί για μερικές ώρες τουλάχιστον.
Μετά τον τερματισμό τα τελικά αποτελέσματα δεν είχαν ξεκαθαρίσει, με την προσωρινή κατάταξη να έχει την Yamaha Factory Racing Team στην πρώτη θέση, την Red Bull Honda στην δεύτερη και την F.C.C. TSR Honda να συμπληρώνει το βάθρο, η οποία μάλιστα με αυτόν τον τερματισμό ανέβηκε και στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος.
Το σκηνικό όμως λίγους γύρους πριν τον τερματισμό έδειχνε τελείως διαφορετικό από την παραπάνω κατάταξη. H Honda, εξαιτίας ενός κακού υπολογισμού του pit stop είχε μείνει αρκετά πίσω, ενώ ο Jonathan Rea διατηρούσε ένα ξεκάθαρο προβάδισμα πάνω στην Kawasaki ZX-10R μπροστά από τον Alex Lowes και την Yamaha. Όλα έδειχναν ότι η Kawasaki όδευε για την πρώτη της νίκη στον ιστορικό αγώνα της Suzuka μετά το 1993.

Ένα γύρο όμως πριν το τέλος, στην μοτοσυκλέτα της Suzuki Endurance Racing Team ανατινάχτηκε ο κινητήρας γεμίζοντας με λάδια την πίστα, ενώ παράλληλα εξανεμίστηκαν και οι όποιες ελπίδες της ομάδας να εξασφαλίσει τον παγκόσμιο τίτλο στο πρωτάθλημα Endurance στην Suzuka. Δεν ήταν όμως μόνο η ομάδα της Suzuki που βρέθηκε προ εκπλήξεως, καθώς ο πρωτοπόρος Rea έπεσε πατώντας πάνω τους, με την βροχή που είχε ξεκινήσει το τελευταίο μισάωρο να κάνει ακόμη χειρότερη την κατάσταση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει ο Rea Να επιστρέψει την μοτοσυκλέτα του στα πιτς μέσα σε ένα πεντάλεπτο, όπως καθορίζουν οι κανονισμοί του EWC, με την ομάδα να μην καταγράφεται στα αποτελέσματα ανάμεσα σε αυτούς που τερμάτισαν.
Αυτομάτως, η νίκη πέρασε στην ομάδα της Yamaha που ακολουθούσε και κατά συνέπεια η ομάδα της Red Bull Honda ανέβηκε στην δεύτερη θέση, παρόλο που είχε έτρεχε με δύο από τους τρεις δηλωμένους αναβάτες της (την ίδια στρατηγική είχε ακολουθήσει και η ομάδα της Kawasaki, με τους Rea Και Haslam).

Όπως ήταν φυσικό, η Kawasaki κατέθεσε ένσταση, με την τελική απόφαση να βγαίνει πολύ ώρα αργότερα. Η επιτροπή της FIM τελικά συμφώνησε με την άποψη των "πρασίνων", ότι εφόσον ο αγώνας διακόπηκε με κόκκινες σημαίες, τα τελικά αποτελέσματα θα έπρεπε να βασιστούν στον αμέσως προηγούμενο ολοκληρωμένο γύρο πριν το συμβάν, κατά τον οποίο ο Rea και η Kawasaki είχαν την πρωτοπορία με μεγάλη μάλιστα διαφορά. Η απόφαση της επιτροπής υπερίσχυσε της απόφασης των αγωνοδικών, για το ότι η KRT δηλαδή δεν κατάφερε να επιστρέψει στα πιτς πέντε λεπτά μετά το τέλος του αγώνα και κατά συνέπεια να θεωρηθεί πως δεν τερμάτισε.

Αυτό το πίσω-μπρος στους κανονισμούς ήταν φυσικό επόμενο να δημιουργήσει μια σύγχυση και μια αναστάτωση στο parc ferme, με τις δύο ομάδες (Kawasaki και Yamaha) να θεωρούν πως ήταν νικητές. Για να γίνει πιο κατανοητό το πρόβλημα που δημιουργήθηκε, υπάρχει ένας κανονισμός της FIM που λέει ότι όλοι όσοι τερματίζουν τον αγώνα, θα πρέπει να επιστρέψουν τις μοτοσυκλέτες τους στα πιτς μέσα σε πέντε λεπτά από την πτώση της καρό σημαίας, πράγμα που ο Rea δεν κατάφερε να κάνει λόγω της πτώσης του. Η Επιτροπή όμως της FIM αποφάνθηκε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει όταν βγουν οι κόκκινες σημαίες και γίνει διακοπή του αγώνα.
Έτσι, τα τελικά αποτελέσματα ανέδειξαν την Kawasaki Racing Team νικητές, με αναβάτες τους Jonathan Rea, Leon Haslam, και Toprak Razgatlıoğlu!

Τα πλήρη αποτελέσματα του οκτάωρου αγώνα της Suzuka

https://bit.ly/MOTO_681

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Επικαιρότητα

Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT

Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή

Από τον

Κώστα Γκαζή

15/3/2023

“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”

Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.

Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.

Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.

Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..

Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.

Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…

Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!

Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.

“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”

Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.

Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.

Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.

Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.

Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.

Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.

“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”

Αντίο Hilary