Fantic Racing: Με δίχρονες νίκες ξεκίνησε το 2021

Από τον

Μπάμπη Μέντη

3/3/2021

Με τις συμμετοχές να συμπεριλαμβάνουν μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα του παγκόσμιου Motocross άνοιξε η αυλαία του Internazionali D'Italia στη Σαρδηνία της Ιταλίας. Η νέα ομάδα της Fantic έδωσε φυσικά το παρόν, στελεχωμένη με νέους αναβάτες για το 2021 με τον 16χρονο Νορβηγό Håkon Østerhagan να κλέβει την παράσταση στην κατηγορία των 125, αλλά και τον Nicolas Lapucci στην MX2, ο οποίος μάλιστα στο μεικτό σκέλος κέρδισε με την δίχρονη Fantic κάθε αντίπαλο με τετράχρονο 450. Περισσότερες λεπτομέρειες στο δελτίο τύπου της FANTIC RACING που ακολουθεί:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Άλλοι Οδηγοί, άλλη ομάδα, τα ίδια εκπληκτικά αποτελέσματα για την Fantic στο ξεκίνημα του 2021

Ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος Internazionali D'Italia πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στην πίστα Riola Sardo στη Σαρδηνία, με μερικούς από τους κορυφαίους αναβάτες του κόσμου να προθερμαίνονται για την επόμενη σεζόν του MXGP.

Οι συνθήκες της πίστας ευνόησαν σίγουρα τους αναβάτες MXGP με βαθιά αμμώδη berms, και σφιχτές διαδοχικές στροφές δίνοντας στους αναβάτες ένα διαφορετικό στίβο μάχης σε κάθε γύρο και τον βαθμό δυσκολίας να αυξάνεται διαδοχικά.

Η κατηγορία 125 ήταν ίσως η πιο θεαματική, αυτήν την Κυριακή στη Riola, με τα κορυφαία νεαρά ταλέντα από όλη την Ευρώπη να ωθούν εκεί τις μοτοσυκλέτες και τους εαυτούς τους στα όρια της τραχιάς άμμου. Εδώ η Fantic και ο 16χρονος Νορβηγός αναβάτης της εργοστασιακής ομάδας Μaddii Fantic Factory, Håkon Østerhagan, κυριάρχησε και στα δύο σκέλη με το Fantic ΧΧ 125, κερδίζοντας τον αγώνα και βάζοντας τον εαυτό του και την ομάδα του σε πλεονεκτική θέση . Στο 1ο σκέλος ο αναβάτης της Fantic πήρε την εκκίνηση και έμεινε στην 1η θέση μέχρι το τέλος. Στο 2ο σκέλος μετά από μια πολύ κακή εκκίνηση, ο Østerhagan οδήγησε καταπληκτικά και κατέκτησε την 1η θέση ενώ ακόμη και ο manager της ομάδας του δυσκολεύτηκε να πιστέψει την νίκη του. Τα υπόλοιπα σκαλιά του βάθρου κατέκτησαν και στα δύο σκέλη τα ΚΤΜ των Valerio Lata (MRT Racing Team KTM) και Andrea Rossi (Mxone KTM).

Η ομάδα της ομάδας Maddii Fantic Factory κυριάρχησε και στην κατηγορία MX2, με τον Nicolas Lapucci να κερδίζει μια φοβερή εκκίνηση, μπροστά από τον αναβάτη της Red Bull KTM Factory Mattia Guadagnini. Στο τέλος του αγώνα ο εργοστασιακός οδηγός της Fantic κατέκτησε τη 2η θέση με τους Jago Geerts, ( 1ος ) και Tim Edberg (3ος) να συμπληρώνουν τα υπόλοιπα σκαλιά του βάθρου της MX2.

Τέλος εκπληκτική εμφάνιση έκανε στο μικτό σκέλος SuperFinal οι Nicolas Lappucci με το δίχρονο Fantic ΧΧ (ΜΧ2) κερδίζοντας την κατηγορία ΜΧ2. Ακόμα εντυπωσιακότερο είναι το γεγονός πως ο Nicolas Lappucci στο μικτό αυτό σκέλος κατάφερε να νικήσει τους περισσότερους κορυφαίους οδηγούς της MX1 που μετείχαν με τα εργοστασιακά 450 F. Οι φίλοι των δίχρονων κινητήρων έχουν ένα καινούργιο ήρωα!

www.fanticmotor.it/en/ www.caballerofantic.com

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O “JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τα Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”