FIM Hard Enduro 2022, 5ος γύρος, Red Bull Romaniacs - Ο πενηντάρης, είναι ένας νέος της εποχής

O 47χρονος ιδιώτης Graham Jarvis συνεχίζει να χτίζει τον θρύλο του!

Από τον

Κώστα Γκαζή

2/8/2022

Graham Jarvis. Ετών: σαράντα επτά. Ιδιώτης πλέον αγωνιζόμενος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Hard Enduro 2022, κερδίζει τους εργοστασιακούς 25άρηδες, θυμίζοντας μας το θρυλικό άσμα του Γιώργου Ζαμπέτα. “Όταν έφτανες πενήντα την παλιά την εποχή, σου φωνάζαν όλοι γέρο, άντε και καλή ψυχή. Τώρα όμως στα πενήντα είσαι άπιαστο πουλί!”

Αυτή ήταν η πρώτη νίκη του Jarvis στη σεζόν του 2022, ενώ την ίδια όμως στιγμή ήταν και η έβδομη (!) νίκη του στον αγώνα Red Bull Romaniacs, που αποκαλείται και “το σκληρότερο Hard Enduro ράλι του κόσμου”. Πέντε χρόνια είχε να νικήσει στον συγκεκριμένο αγώνα ο Jarvis, ενώ 14 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη του νίκη στη Ρουμανία.

Στο βάθρο ο Jarvis είχε για παρέα τον 24χρονο Βούλγαρο Teodor Kabakchiev (πρώτο του βάθρο στη Ρουμανία) και τρίτο τον 32χρονο εργοστασιακό αναβάτη της Sherco Mario Roman, ο οποίος έτσι πήρε ξανά την πρωτοπωρία στη γενική βαθμολογία του Πρωταθλήματος.

Τέταρτος ήταν ο 25χρονος Michael Walkner της GASGAS και πέμπτος ο 25χρονος Trystan Hart της FMF KTM Factory Racing.

Κι αν αναρωτιέστε πού ήταν ο 24χρονος πρώην ηγέτης της γενικής, και εργοστασιακός αναβάτης της ΚΤΜ, Manuel Lettenbichler, ο Γερμανός βγήκε εκτός κούρσας την πρώτη μέρα του event μετά τον πρόλογο, όταν δέχθηκε ποινή δύο ολόκληρων ωρών γιατί δέχτηκε εξωτερική βοήθεια.

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Hard Enduro της FIM συνεχίζεται με τον αγώνα Red Bull TKO στις Η.Π.Α. Στις 11-14 Αυγούστου.

Graham Jarvis (Husqvarna): “Είναι απίστευτο συναίσθημα να κερδίζω ξανά στο Red Bull Romaniacs. Το έχω κάνει πλέον εφτά φορές. Δεν ξέρω τι να πω! Σε έναν αγώνα σαν κι αυτόν χρειάζεται τεράστια προσπάθεια ολόκληρη την εβδομάδα για να βρεθείς στην κορυφή και φέτος τα κατάφερα και πάλι. Μετά την εγκατάλειψη μου λόγω τραυματισμού στο γόνατο πέρυσι, δεν ήμουν σίγουρος για το τι θα κατάφερνα φέτος, και για το αν θα ήμουν ανταγωνιστικός. Η Jarvis Racing Team είναι μια ιδιωτική προσπάθεια και το προσωπικό της ομάδας είναι εδώ γιατί αγαπούν το Hard Enduro το ίδιο όπως εγώ, κι έτσι αυτή η νίκη είναι και δική τους!”

Τελική κατάτακη Red Bull Romaniacs:

1. Graham Jarvis (Husqvarna) 21:05:40; 2. Teodor Kabakchiev (KTM) 21:14:12; 3. Mario Roman (Sherco) 21:19:06; 4. Trystan Hart (KTM) 21:38:39; 5. Michael Walkner (GASGAS) 21:44:10; 6. Manuel Lettenbichler (KTM) 22:58:06; 7. Matthew Green (KTM) 24:09:18; 8. David Cyprian (KTM) 24:47:43; 9. Suff Sella (KTM) 25:59:49; 10. Rigor Rico (KTM) 28:03:02

Γενική βαθμολογία Παγκ. Πρωταθλήματος Hard Enduro 2022 μετά τον 5ο γύρο:

1. Mario Roman (Sherco) 73 βαθμοί; 2. Manuel Lettenbichler (KTM) 70β; 3. Billy Bolt (Husqvarna) 62β; 4. Graham Jarvis (Husqvarna) 60β; 5. Teodor Kabakchiev (KTM) 52β

https://bit.ly/MOTO_681

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Joaquim Rodrigues - Βάζει τέλος στην 35χρονη αγωνιστική του καριέρα

Ένας από τους διασημότερους Πορτογάλους αγωνιζόμενους MX, Enduro και Rally αποσύρεται από το προσκήνιο

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O “JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τα Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”