Ο πολυαναμενόμενος πρώτος αγώνας στο Isle of Man για φέτος, μετά από μία εβδομάδα καθυστερήσεων και αναβολλών εξαιτίας του καιρού, έμελλε να μην ολοκληρωθεί για τον χειρότερο λόγο. Διεκόπήκε μετά από δυστύχημα στο οποίο ο Daley Mathison έχασε την ζωή του.
Αρχικά οι καιρικές συνθήκες ήταν καλές τελικά, όμως αυτό υπήρξαν και πάλι καθυστερήσεις. Οι αρχικές αυτές καθυστερήσεις οφείλονταν σε ένα ιατρικό περιστατικό στο Ramsey (μέρος της Νήσου), το οποίο δεν είχε σχέση με τους αγώνες και επίσης με έναν οπαδό που δεν ήθελε να συνεργαστεί στο Laurel Bank (αντίστοιχα, τοποθεσία στο Νησί) με αποτέλεσμα να μην αρχίσει ο αγώνας της Superbike κατηγορίας στην ώρα του. Εντείνοντας την αγωνία για όλους τους συμμετέχοντες, αναβάτες και μηχανικούς...
Παρά το γεγονός ότι ο Ramsey Rocket (όπως είναι το παρατσούκλι του Conor Cummins) ξεκίνησε πρώτος, την επική διαδρομή των 60,7 χιλιομέτρων, ο Dean Harrison, που πέρσι ηγούνταν του αγώνα της Superbike κατηγορίας μέχρι που εγκατέλειψε λόγω βλάβης, έφτασε και πέρασε τον Cummins μέχρι το Glen Helen (σημείο της διαδρομής). Ο Peter Hickman είχε μια εξίσου δυνατή εκκίνηση και ήταν κατά πόδας του Harrison με διαφορά μόλις 1,15 δευτερόλεπτα παρά τα ελάχιστα δοκιμαστικά που πραγματοποιήθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, που συμβάλλουν τόσο στο να θυμηθούν καλύτερα τη διαδρομή οι αναβάτες όσο και στο να περιοριστούν τα ατυχήματα. Ο James Hillier κατάφερε να βρεθεί τρίτος μπροστά απ’ τον Michael Dunlop, ο οποίος είχε πίσω τον Cummings που είχε αρχίσει να χάνει θέσεις. Ο Michael Rutter που αγωνιζόταν με την φοβερή μοτοσυκλέτα της Honda με τον τετρακύλινδρο V, την RC213V-S έφτασε έκτος στο Glen Helen.
Στον πρώτο γύρο, μέχρι οι αναβάτες να φτάσουν στο Ramsey, ο Hillier είχε προσπεράσει τον Cummings και κυνηγούσε με λύσσα τον Hickman, ενώ ο χρόνος που τους χώριζε ήταν στα 3,9 δευτερόλεπτα. Μέχρι το Bungalow ο Harrison έδινε μάχη να παραμείνει στην κορυφή, όμως ο Hickman εκείνη την ώρα είχε αρχίσει να κλείνει την απόσταση που τους χώριζε, ενώ παράλληλα μεγάλωνε το κενό ανάμεσα σε αυτόν και τον Cummings. Με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου είδαμε τον Harrison να σπάει το ρεκόρ του ταχύτερου γύρου της διαδρομής για το 2019, με την μέση ωριαία ταχύτητά του να φτάνει τα 213,18km/h. Ο John McGuinness απ’ την πλευρά του, όταν ολοκλήρωσε τον πρώτο γύρο του Νησιού, μπήκε στα pits της Norton και αποσύρθηκε απ’ τον αγώνα. Η εγκατάλειψή του οφείλονταν σε μηχανική βλάβη του τετρακύλινδρου V της μοτοσυκλέτας του και συγκεκριμένα στο κύκλωμα λίπανσης που είχε χαμηλή πίεση λαδιού. Ο Derek McGee ήταν άλλος ένας απ’ τους αναβάτες που εγκατέλειψαν τον αγώνα νωρίς αφού αποσύρθηκε και αυτός μετά την ολοκλήρωση του πρώτου απ’ τους τέσσερις γύρους του αγώνα.
Συνεχίζοντας με τον αγώνα, ο Michael Dunlop έχασε μια θέση και βρέθηκε έκτος με τον Michael Rutter να τον προσπερνά. Πηγαίνοντας απ’ το Glen Helen στη γέφυρα Ballaugh –ένα πολύ γρήγορο και στριφτερό κομμάτι της διαδρομής δυτικά του ορεινού κομματιού- ο Harrison πέρασε σε άλλη διάσταση και κατάφερε να ανοίξει το κενό με τον Hickman, που ήταν πίσω του στη δεύτερη θέση, με τη διαφορά που τους χώριζε να φτάνει τα 4,8 δευτερόλεπτα. Όμως παρά την εξαιρετική προσπάθεια του Harrison δεν κατάφερε να σταθεί εμπόδιο στον Hickman που στην ανάβαση του Ramsey και μέχρι το Bungalow είχε βρεθεί κυριολεκτικά στην ουρά της μοτοσυκλέτας του Harrison με τον Cummins να τους ακολουθεί αφηνιασμένα. Ο Cummins μάλιστα, βρέθηκε προς στιγμήν να ηγείται του αγώνα, όμως δεν κατάφερε να παραμείνει στην κορυφαία θέση, στην οποία ξαναπέρασε μπροστά ο Hickman κατεβαίνοντας απ’ την ορεινή διαδρομή και διατηρώντας τα ηνία μέχρι το Ballaugh.
Ο αγώνας όμως δεν είχε αίσιο τέλος, ενώ ήταν γεμάτος θέαμα και δράση με τις μάχες για της κορυφαίας θέσης στην Superbike κατηγορία. Κάθε χρόνο, όσοι αναβάτες συμμετέχουν στον πιο επικίνδυνο αγώνα δρόμου του κόσμου γνωρίζουν πολύ καλά το ρίσκο που παίρνουν αμέσως μόλις καβαλήσουν τις μοτοσυκλέτες τους. Δυστυχώς οι απώλειες των αναβατών είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του IOMTT, όμως κανείς δεν μπορεί να πει “έφυγαν” άδικα από την στιγμή που ήταν εκεί κάνοντας αυτό που αγαπούν περισσότερο. Νιώθοντας πιο ζωντανοί από ποτέ. Ο Daley Mathison δεν είναι απλά το πρώτο θύμα του IOMTT για φέτος, είναι ένας 27χρονος αναβάτης που πέρασε στη γειτονιά των αγγέλων με το ακόρεστο πάθος του για τους αγώνες να καίει δυνατά μέσα του. Όμως 3,5 χιλιόμετρα μετά την έναρξη του τρίτου γύρου, στην Snugborough έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του και άφησε την τελευταία του πνοή… Το Isle of Man TT είναι ένας αγώνας που παρακολουθεί όλος ο κόσμος, όμως οι αναβάτες αυτοί δεν είναι εκεί για τις κάμερες, μιας και παρακολουθούν ολόκληρο το πρωτάθλημα, μαζί με αγώνες που ελάχιστα γνωρίζει το κοινό. Έχουν όμως αντίστοιχα μεγάλο ρίσκο κι αυτοί οι αγώνες. Ας μην κατηγορούν εύκολα λοιπόν οι "επαγγελματίες σχολιαστές" τον νεκρό πατέρα, πως έπαιρνε μέρος σε έναν αυτοκτονικό αγώνα και το έκανε για τα λεφτά και την δόξα... Ο Daley παράτησε τα πάντα για το πρωτάθλημα ΤΤ και το έκανε από το 2013. Μονάχα συλληπητήρια μπορεί να πει κανείς...
Ο αγώνας διακόπηκε και ο Hickman στέφθηκε νικητής με τον Harrison και τον Cummins να καταλαμβάνουν την δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα.
Ο αγώνας της Sidercar κατηγορία που ακολούθησε έπειτα, ήταν εξίσου ενδιαφέρον καθώς είδαμε μια τελείως διαφορετική εικόνα απ’ αυτή των δοκιμαστικών. Η αλήθεια είναι πως τα δοκιμαστικά ποτέ δεν χρησιμοποιούνται ως προγνωστικά για την πορεία του αγώνα, αλλά η πορεία των περσινών νικητών της κατηγορίας φέτος ήταν πολύ εντυπωσιακή. Τα αδέρφια Birchalls, απέδειξαν στον αγώνα πως κατά τη διάρκεια των δοκιμών, που ο χρόνος τους ήταν μακριά απ’ την κορυφαία θέση του πίνακα, οφείλονταν στο γεγονός πως δουλεύαν σαν τα μυρμήγκια για να στήσουν τη μοτοσυκλέτα τους όσο το δυνατόν καλύτερα για την ημέρα του αγώνα. Αυτό επαληθεύτηκε στους τρεις γύρους που διαρκεί ο αγώνας της Sidecar κατηγορίας, με τους Birchalls να σημειώνουν τον ταχύτερο γύρο τους με μέση ταχύτητα στα 191,72km/h, την ώρα που στα δοκιμαστικά η μεγαλύτερη μέση ταχύτητα που είχε καταγραφεί ήταν τα 185,05km/h. Με τον άπιαστο ρυθμό τους τερμάτισαν πρώτοι με τους John Holden και Lee Cain να τερματίζουν δεύτεροι με διαφορά 48 δευτερολέπτων. Τρίτοι, τερμάτισαν οι Alan Founds και Jake Lowther. Ο Ben Brichall μετά τη νίκη του στη Sidecar κατηγορία ανέφερε πως παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν τους βοήθησαν να ανεβάσουν τη μέση ταχύτητά τους πάνω απ’ τα 120mph (193,12km/h) έπαιξαν το ρόλο τους, το μήνυμα που έλαβαν απ’ τα pits που τους έλεγε ότι το ντουέτο των δεύτερων είναι 30 δευτερόλεπτα πίσω τους (την ώρα που έλαβαν το μήνυμα) και η συμβουλή του John McGuinness να μην πιέσουν παρά πολύ την μοτοσυκλέτα τους.
Η Supersport κατηγορία με την σειρά της φρόντισε να προσφέρει άπλετο θέαμα στους οπαδούς με τους αναβάτες να γυρίζουν τη διαδρομή με φρενήρεις ρυθμούς. Απ’ την αρχή του αγώνα η μάχη για την κορυφαία θέση είχε ξεκινήσει και η απόσταση μεταξύ των αναβατών ήταν μικρή. Ο James Hillier είχε τα ηνία του αγώνα όταν οι αναβάτες πέρασαν μπροστά απ’ το ραδιοφωνικό σταθμό που αναμεταδίδει τις εξελίξεις, αλλά δεν είχε μεγάλη διαφορά απ’ τον Lee Johnston. Οι άλλοι αναβάτες που είδαμε να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Superbike, στον αγώνα της Supersport βρισκόντουσαν πιο πίσω με τον Hickman να βρίσκεται στην έβδομη θέση και τον Michael Dunlop να είναι σχεδόν στην ουρά του, ενώ λίγο πιο πίσω ακολουθούσε και ο Cummins. Μέχρι τα Bungalow, ο Lee Johnston κατάφερε να μπει μπροστά οδηγώντας τον αγώνα και ξεκίνησε μάλιστα να χτίζει και μια χρονική διαφορά. Ο Johnston, τερμάτισε πρώτος με διαφορά 3,6 δευτερολέπτων απ’ τον Hillier, που ήρθε δεύτερος, ενώ ο Hickman κατέκτησε το δεύτερο βάθρο του εχθές καθώς ανέβηκε στην τρίτη θέση.
