Isle of Man TT 2023: Superstock 2 και Supertwin 2 - Άπιαστος ο Peter Hickman με νέο απόλυτο ρεκόρ γύρου!

Ο αναβάτης της Monster Energy by FHO Racing BMW ισοφάρισε τις 12 νίκες του Bruce Anstey

Από το

motomag

9/6/2023

Ο Peter Hickman ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος της σημερινής αγωνιστικής ημέρας στο Isle of Man TT, καθώς κέρδισε τόσο την κατηγορία Superstock όσο και την κατηγορία Supertwin.

Μετά από μία ώρα καθυστέρησης λόγω πτώσης ενός δέντρου στη διαδρομή, η κατηγορία Superstock (και συγκεκριμένα ο 2ος αγώνας της) ήταν αυτή που άνοιξε το αγωνιστικό πρόγραμμα της Παρασκευής στο νησί του Man. Για ακόμη μία ημέρα οι ηλιόλουστες συνθήκες επέτρεπαν στους αναβάτες να κινηθούν στο όριο χωρίς να πονοκεφαλιάζουν για τυχόν “ύπουλα” σημεία στη διαδρομή. O Peter Hickman όπως και στον πρώτο αγώνα της κατηγορίας Superstock πήρε από νωρίς το προβάδισμα ωστόσο είχε πίσω του τον Michael Dunlop (MD Racing Honda), ο οποίος ήθελε όσο τίποτα να κερδίσει για να ισοφαρίσει το ρεκόρ νικών του θείου του Joey. Λίγο πιο πίσω στην τρίτη θέση στον πρώτο γύρο βρισκόταν ο Dean Harrison (DAO Racing Kawasaki), με τους Conor Cummins (MIlenco by Padgett's Motorcycles Honda), Jamie Coward (KTS Racing powered by Steadplan Honda) και James Hillier (OMG Racing Yamaha) να ακολουθούν.

Κλείνοντας τον πρώτο γύρο οι αναβάτες μπήκαν για το μοναδικό τους pitstop, ο Hickman είχε αυξήσει το προβάδισμα έναντι του Dunlop στα 1.8 δευτερόλεπτα, με τον Harrison να βρίσκεται στην τρίτη θέση ωστόσο έχοντας υποχωρήσει αρκετά σε σχέση με τους πρωτοπόρους. Για τις πιο πίσω θέσεις ο Cummins διατηρούσε την τέταρτη θέση με τον Coward να βρίσκεται εμπρός του Hillier. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου γύρου η διαφορά μεταξύ Hickman και Dunlop ήταν στα 3.8 δευτερόλεπτα υπέρ του αναβάτη της BMW, με τις προβλέψεις για τον τελικό νικητή να έχουν μείνει στον πάγκο.

Μπαίνοντας στον τρίτο και τελευταίο γύρο ο Hickman ήταν αποφασισμένος να κερδίσει και τον δεύτερο αγώνα της κατηγορίας Superstock. Αυτό τελικά συνέβη με τον καλύτερο τρόπο για τον Hickman, ο οποίος όχι μόνο κέρδισε για 11^η φορά στο Isle of Man TT, σημείωσε απόλυτο ρεκόρ γύρου (για όλες τις κατηγορίες) με 136,358 μίλια - 219.446.92 χιλ./ώρα! Ο Michael Dunlop ολοκλήρωσε τον αγώνα στη δεύτερη θέση έχοντας διαφορά 17.1 δευτερολέπτων. Στην τρίτη θέση για ακόμη έναν αγώνα βρέθηκε ο Dean Harrison. Ο Conor Cummins έκανε ένα μοναχικό αγώνα στην τέταρτη θέση, με τον πέμπτο Josh Brookes (Monster Energy by FHO Racing BMW), να προσπερνά στο τέλος τον έκτο Jamie Coward (KTS Racing powered by Steadplan Honda), με τους δύο τους να έχουν διαφορά τεσσάρων δεκάτων του δευτερολέπτου.

Η συνέχεια δόθηκε με τoν δεύτερο αγώνα της κατηγορίας Supertwin. Τα προγνωστικά για τη νίκη έδειχναν Michael Dunlop (SC Project Paton), ωστόσο ο τελικός νικητής είχε άλλο όνομα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Dunlop έχοντας ως στόχο να ισοφαρίσει το ρεκόρ νικών του θείου του Joey ξεκίνησε από νωρίς να πιέζει ώστε να χτίσει ένα προβάδισμα το οποίο θα ήταν ικανό να του χαρίσει τη νίκη, κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου είχε ξεφύγει από τους διώκτες του ωστόσο λίγο αργότερα μηχανικά προβλήματα στην μοτοσυκλέτα του θα τον έβγαζαν εκτός αγώνα...

Με το φαβορί να είναι εκτός, οι μνηστήρες για τη νίκη ξαφνικά είχαν πολλά ονόματα. Ο Mike Browne (Burrows Engineering/RK Racing Paton), βρέθηκε ξαφνικά στην πρωτοπορία και όλοι πίστευαν πως θα κατακτούσε την πρώτη του νίκη στο Isle of Man TT, καθώς απέμενε μόλις ένας γύρος για τον τερματισμό. Ωστόσο η μοτοσυκλέτα του Browne είχε άλλη άποψη καθώς με λιγότερο από έναν γύρο να απομένει αντιμετώπισε και αυτή μηχανικό πρόβλημα βγάζοντας τον εκτός αγώνα.

Κερδισμένος από αυτές τις εγκαταλείψεις ήταν ο Peter Hickman (PHR Performance Yamaha), που βρέθηκε να ηγείται του αγώνα λίγο πριν τον τερματισμό. Ο Hickman απέφυγε κάθε κακοτοπιά κερδίζοντας μετά την κατηγορία Superstock σήμερα και την κατηγορία Supertwin, ενώ ταυτόχρονα ισοφάρισε το ρεκόρ των 12 νικών του Bruce Anstey. Το ασυνήθιστο βάθρο της κατηγορίας συμπλήρωσαν ο δεύτερος Pierre-Yves Bian (VAS Engine/Laser Scanning Patron) και ο τρίτος Josh Brookes (Dafabet Racing Kawasaki). Και οι δύο αναβάτες πανηγύρισαν θερμά το συγκεκριμένο αποτέλεσμα καθώς ήταν το πρώτο τους βάθρο σε αγώνα στο TT.

To Isle of Man TT ρίχνει αυλαία για το 2023 αύριο Σάββατο 10 Ιουνίου με τον τελευταίο αγώνα, της κατηγορίας Senior.

Ετικέτες

iomtt

Isle of Man TT

https://bit.ly/MOTO_681

Υπόλοιπα πρωταθλήματα

Joaquim Rodrigues - Βάζει τέλος στην 35χρονη αγωνιστική του καριέρα

Ένας από τους διασημότερους Πορτογάλους αγωνιζόμενους MX, Enduro και Rally αποσύρεται από το προσκήνιο

Από τον

Κώστα Γκαζή

26/3/2024

Το Σάββατο 23 Μαρτίου, ο Joaquim Rodrigues ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τους αγώνες μοτοσυκλέτας, μετά από 35 χρόνια εμπλοκής στους χώρους Motocross, Supercross, Enduro και Rally.

O “JRod” αγωνίστηκε για 20+ χρόνια στο Motocross αλλά και στο Supercross στις Η.Π.Α., ενώ έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες Rally ως μέλος της εργοστασιακής ομάδας της Hero MotoSports το 2016. Με τη Hero κέρδισε τον αγώνα Baja India το 2017, τον Pan-Africa το 2019, ήταν 3ος στο Abu Dhabi Desert Challenge 2021, και 4ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Rally του 2021. Στο Rally Dakar καλύτερο αποτέλεσμά του ήταν η 11η θέση τη γενικής το 2021, ενώ είχε νίκη ημέρας (stage) το 2022. Το 2024 εγκατέλειψε μετά από πτώση και τραυματισμό το θρυλικό ράλι, μόλις στην 1η ημέρα του αγώνα.

Ο Joaquim Rodrigues μπροστά στο άγαλμα του Paulo Goncalves

Ο θάνατος του κουνιάδου του, Paulo Goncalves (είχε παντρευτεί την αδελφή του JROD), στο Dakar 2020 στάθηκε μεγάλο πλήγμα για τον Rodrigues.

Στην ανακοίνωση για το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, ο JRod αναφέρει μεταξύ άλλων: “Για 35 χρόνια αφιέρωσα τον εαυτό μου ολόψυχα στο Motocross, το Supercross, το Enduro και, πιο πρόσφατα, στα ράλι. Πάντα το έκανα με ένταση και πάθος. Δεν θα είχε νόημα με άλλον τρόπο.
Η αφοσίωση που με οδήγησε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross και στη συνέχεια στο πολυαγαπημένο AMA Supercross στις Ηνωμένες Πολιτείες με συνόδευσε σε όλη μου την καριέρα. Η ίδια αφοσίωση και ο ίδιος ενθουσιασμός με τον οποίο αφιέρωσα τον εαυτό μου στους αγώνες ράλι. Δεν ήταν εύκολο, δεν είναι ποτέ εύκολο. Το να φύγεις από το σπίτι σου ως παιδί για να ενταχθείς σε μια επίσημη ομάδα του παγκόσμιου Motocross δίπλα στον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή είναι ένα όνειρο για κάθε νεαρό αναβάτη, να ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου και να πηγαίνεις στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος σου, χωρίς να ξέρεις τι να περιμένεις από το πιο άγριο πρωτάθλημα supercross στον κόσμο. Ήρθε ένα σημείο όπου, περισσότερο από την έλλειψη κινήτρων, ένιωσα ότι ήταν καιρός να σταματήσω, να αλλάξω πορεία. Ο ενθουσιασμός δεν υπήρχε και πάντα σεβόμουν τις ομάδες, τους χορηγούς και όλους γύρω μου. Αυτό συνέβη και με τα Rally-Raids, μέσω των οποίων ερωτεύτηκα την έρημο. Ξεκινήσαμε τις περιπέτειές μας στο Ντακάρ με επιτυχίες, ήττες, χαρές, καλές και όχι και τόσο καλές μέρες, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα αυτό που είχα βάλει σκοπό να κάνω, γιατί δεν είναι μέσα μου να τα παρατάω. Αλλά ήταν ο πόνος που ένιωσα με το ατύχημα του Πάολο εκείνη την καταραμένη 12η Ιανουαρίου 2020 που μου κόστισε περισσότερο και άλλαξε τα πάντα. Υπέφερα πολύ, αλλά, επίσης εξαιτίας του, επέστρεψα στο Ντακάρ. Ξεπέρασα τους φόβους και τις φοβίες μου και καταφέραμε να κερδίσουμε ένα στάδιο το 2022. Ξέρω ότι δεν ένιωσα ποτέ ξανά ο ίδιος οδηγός. Όχι επειδή φοβάμαι τα ατυχήματα, αλλά μια τόσο τεράστια απώλεια σε κάνει να βάζεις όλα τα υπόλοιπα σε μια άλλη προοπτική και να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν εγκατέλειψα ποτέ την προπόνηση, δούλεψα σκληρά και αφοσιώθηκα ώστε, μαζί με την ομάδα, να πετύχω τους στόχους που είχαμε θέσει. Όσο περνάει όμως ο καιρός, αρχίζουν να μπαίνουν αμφιβολίες για το αν αυτό είναι πραγματικά το σημείο που θέλουμε να είμαστε, και πρόσφατα αυτές οι αμφιβολίες εντάθηκαν. Πριν λίγο καιρό, παρακολούθησα τον αγώνα του Αμπού Ντάμπι από το περιθώριο και, για πρώτη φορά στην καριέρα μου, ένιωσα καλά που ήμουν εκεί χωρίς να συμμετέχω, χωρίς να θέλω να βάλω πρώτη ταχύτητα και να ξεκινήσω όταν είδα τους συναδέλφους μου στην πίστα. Ένιωσα ότι βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Επιστρέψαμε στο σπίτι και μίλησα ανοιχτά με την ομάδα, η οποία αμέσως κατανόησε και αποδέχθηκε την επιθυμία μου να αποχωρήσω από τους αγώνες. Ένιωσα ότι ήταν καιρός να φύγω και ότι έπρεπε να το κάνω με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που πάντα διαχειριζόμουν την καριέρα μου. Δεν ήταν σωστό να είμαι εκεί έξω και να εξαπατώ τους χορηγούς και όσους πάντα με υποστήριζαν, κάνοντας τον εαυτό μου ρεζίλι, όταν το μυαλό μου μου έλεγε ότι ήταν καιρός να σταματήσω. Έτσι αποφάσισα να φύγω τη σωστή ώρα. Ελπίζω όλοι να κατανοήσουν την απόφασή μου. Όλοι πρέπει να ξέρουμε πότε πρέπει να σταματήσουμε και να σεβόμαστε αυτούς που θέλουν να σταματήσουν. Μια στάση δεν είναι αποχαιρετισμός. Ευτυχώς, η Hero έδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ομάδα, είναι μια πραγματική οικογένεια, και με κάλεσε να παραμείνω στην ομάδα, την οποία ελπίζω να βοηθήσω, σε άλλο ρόλο πλέον, και να συμβάλω στις μελλοντικές επιτυχίες της.”