Editorial 617 - Τα ζιζάνια

Από το

motomag

1/4/2021

Έχουμε βιομηχανία αυτοκίνησης στην Ελλάδα, ή καλύτερα Έλληνες προμηθευτές των βιομηχανιών αυτοκίνησης από την στιγμή που βιομηχανία κανονική δεν καταφέραμε ποτέ να κρατήσουμε; Είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό αλλά πράγματι υπάρχουν τέτοιοι προμηθευτές, βιοτεχνίες δηλαδή που κατασκευάζουν και στέλνουν προϊόντα στην VW που είναι ένα παράδειγμα, και υποφέρουν από όλα τα τραγελαφικά των εξαγωγών σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, ξεκινώντας από την οδική διασύνδεση με τις υπόλοιπες χώρες. Ο Έλληνας έχει μάθει να περνά την γραφειοκρατία όπως τα κύματα στην αγριεμένη θάλασσα, με μαεστρία. Κι ενώ το δεύτερο είναι μαγκιά, το πρώτο δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κουβαλάμε στην πλάτη μας σαν διαδικασία. Παρά τις παθογένειες κάποιοι καταφέρνουν να εξάγουν, ακόμη και τώρα μέσα στην καραντίνα και μάλιστα με μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, καθώς κερδίζουν έδαφος έναντι υπολοίπων. Στην Βόρεια Ιταλία είναι εκατοντάδες οι επιχειρήσεις που προμηθεύουν την βιομηχανία όχι μόνο την εγχώρια αλλά εξάγουν μάλιστα σε σημείο που στην αρχή της καραντίνας όταν έκλεισαν τελείως, κλόνισαν τους Αυστριακούς και τους Γερμανούς και την παραγωγή των εργοστασίων εκεί. Στην Ελλάδα μπορεί να κάνουμε πολύ λίγα πράγματα, αλλά δεν είμαστε στο μηδέν με κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών, πως δεν στηρίζονται στην Ελληνική αγορά. Αυτό, να ξέρετε, είναι και το μυστικό της επιτυχίας τους. Ας ξεφύγουμε από τους μικρούς προμηθευτές και ας πάμε σε εξαγωγικές εταιρείες. Εσκεμμένα δεν θα αναφέρω όνομα γιατί θα θεωρηθεί διαφήμιση, αλλά δεν έχουμε πολλές εταιρείες που να εξάγουν προϊόντα για μοτοσυκλέτες και δεν θα δυσκολευτείτε καθόλου να αντιληφθείτε για πιο πράγμα μιλάω. Σε αντίθεση με μικρές βιοτεχνίες που μόνο η οικογένεια και οι φίλοι όσων εργάζονται εκεί, γνωρίζουν την εξαγωγή τους δραστηριότητα. Τέτοιες βιοτεχνίες δεν φτιάχνουν πράγματα απευθείας για το λιανικό εμπόριο και τα ονόματά τους δεν έχουν κανένα λόγο να γίνουν γνωστά. Και τα ελάχιστα όμως εργοστάσια που έχουμε, από τα ίδια υποφέρουν.

Οι λίγοι αυτοί θαυμαστοί που εξάγουν τα έχουν καταφέρει γιατί δεν στηρίχτηκαν στην εγχώρια αγορά για το πρώτο τους βήμα. Κανείς δεν σνομπάρει την Ελλάδα, το ακριβώς αντίθετο παλεύουν να συνεχίσουν να μείνουν εδώ παρά το τεράστιο δέλεαρ να φύγουν. Κρατιούνται με πείσμα και το πείσμα αυτό πληγώνεται μερικές φορές από όλους εμάς. Στην θεωρία έχουμε αναλύσει όλες τις παθογένειες που άφησαν το ελληνικό κράτος χωρίς βιομηχανία. Από τις μίζες, την διαφθορά, την κακή διαχείριση, τον κακό (υπάρχει και τέτοιος) συνδικαλισμό, όλα έχουν ειπωθεί εκτός από ένα. Την δική μας ατομική ευθύνη. Ναι, εμάς του ευρύτερου κοινού. Διότι μπορεί χωρίς να το καταλαβαίνουμε να είμαστε μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Τι κακό κάνουμε; Γκρίνια αγαπητοί. Γκρίνια, μιζέρια και κουτοπονηριά όλα σε μία μίξη. Βγαίνει ένα προϊόν που σχεδιάστηκε, κατασκευάστηκε και αποδεδειγμένα κάνει την δουλειά που υπόσχεται. Πώς αποδεικνύεται; Με την επιτυχία του, φαύλος κύκλος είναι αυτός. Και τι κάνει ο Έλληνας; Γκρινιάζει για την τιμή. Το πιο βέβαιο από όλα να συμβεί. Γκρινιάζει για το χρώμα, για το κουτί, για όλα και προτρέχει κιόλας. Συνέβη πρόσφατα. Φτιαγμένο στην Ελλάδα, σχεδιασμένο εδώ, με απίστευτη δουλειά επάνω του που έτυχε να δω τα διαφορετικά στάδια. Μιλάμε για μερόνυχτα, πολλά όχι δύο και τρία. Και τα μερόνυχτα από μόνα τους δεν λένε όλη την ιστορία. Αλλά αν ξενυχτά κάποιος έμπειρος, κάποιος που ξέρει πολύ καλά τι κάνει και ξενυχτά γιατί θέλει να φτιάξει κάτι άρτιο σε όλα του, ένα έργο τέχνης για την μοτοσυκλέτα και που θα αποδίδει τον λόγο που κατασκευάστηκε στο μέγιστο, τότε αυτό πρέπει να πληρωθεί. Είναι διαφορετικό όλο αυτό το σκηνικό από το ξενύχτι του νέου που παιδεύεται γιατί δεν ξέρει πολλά και ζητά να ανταμειφθεί για τον χρόνο του, μιας κι αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει. Ναι να πληρωθείς και εσύ, αλλά με βάση το αποτέλεσμα και όχι το πόσο παιδεύτηκες.

Το πρώτο παράδειγμα όμως είναι διαφορετικό. Οι εργατοώρες αυτές αξίζουν με το παραπάνω και δίνουν την εγγύηση του αποτελέσματος. Φτιάχνουμε λοιπόν κάτι εδώ, και οι έξω από εδώ το βάζουν σε βιτρίνα, θαυμάζουν και το πληρώνουν όπως του αξίζει. Στην αξία του, όχι παραπάνω. Και έρχεται ο Έλληνας και γκρινιάζει πως αξίζει τα μισά λεφτά. Προσέξτε, μιλάω για αξία δεδομένη που μπορεί να μετρηθεί. Από τα υλικά και τις εργατοώρες, μέχρι την τεχνογνωσία. Μετρήσιμα. Και το πρώτο σχόλιο είναι, "υπερεκτιμημένο". Εκείνο που αμέσως μετά σαρώνει και εξάγεται, αλλά δεν πωλείται στην Ελλάδα; Ποιος φταίει για αυτό αν όχι το ευρύ κοινό; Για να υπάρχει εταιρεία που όλη της η παραγωγή για διάφορα μοντέλα πηγαίνει στην Parts Europe, για παράδειγμα, και έξω γράφουν άρθρα για εκείνη αλλά εδώ δεν την ξέρουν, υπάρχει λόγος. Και ο λόγος είναι πως κάποια στιγμή, είπαν "δεν μπορούμε να ασχοληθούμε άλλο". Πηγαίνουμε να τους στηρίξουμε αφιλοκερδώς και θα βρεθεί κάποιος να μας κατηγορήσει για διαφήμιση για χρήματα που δεν έχουμε πάρει. Αυτοί είμαστε, μέρος του προβλήματος. Η λύση είναι μία, να συσπειρωθούμε. Η φύρα από το στάρι ξεχωρίζει εύκολα. Όταν βλέπετε κάτι που αξίζει και εξάγεται με επιτυχία κόψτε κάθε ζιζάνιο που πάει να φυτρώσει στην ρίζα του. Για να δυναμώσει και να σηκωθεί όσο πιο ψηλά γίνεται, μπας και ρίξει σπόρους και φυτρώσει και τίποτα ακόμη, στην καμένη γη…

editorial 523 - on-off, το νέο στάνταρ

Από το

Μαύρο Σκύλο

31/5/2013

Μέχρι και την δεκαετία του '70, οι μοτοσυκλέτες δρόμου ήταν αναγκαστικά και παντός δρόμου, έπαιζαν και τον ρόλο των on-off. Αυτές ήταν, μ' αυτές θα έκανες τα πάντα. Καθημερινή μετακίνηση, χαβαλέ, κοντρίτσες, ταξιδάκια, κι αν σου τύχαινε και κανένας χωματόδρομος δεν το σκεφτόσουν, απλά τον πέρναγες. Βοηθούσαν όμως και τα μηχανάκια, αυτό να λέγεται. Είχαν τροχούς μεγάλης διαμέτρου, 18 και 19 ιντσών, όσες και η πλειοψηφία των on-off σήμερα, στενά λάστιχα, σχετικά μεγάλες διαδρομές τουλάχιστον μπροστά, κι έτσι μπορούσαν να πηγαίνουν άνετα στα χώματα, έως και διασκεδαστικά για όσους μπορούσαν να οδηγούν με γκάζι και να δουλεύουν τον στρόφαλό τους. Όταν έλεγες μοτοσυκλέτα, μια τέτοια εννοούσες, που την προσάρμοζες εσύ για κάθε χρήση. Ή προσαρμοζόσουν εσύ, το ίδιο κάνει.

Η εποχή των ταξιδιάρικων on-off "περιπέτειας" ξεκίνησε με τα ΧΤ500 και R80G/S. M' αυτές και όσες παρόμοιες ακολούθησαν, οι ταξιδιάρηδες ευρωπαίοι άνοιξαν νέους ορίζοντες σε τόπους που μέχρι τότε ήταν ανεξερεύνητοι μοτοσυκλετιστικά. Η αίγλη του σκληρού αγώνα Paris-Dakar βοήθησε τα μέγιστα στην ανάδειξη και την εξέλιξη αυτών των μοτοσυκλετών, και κάπως έτσι, χιλιάδες μοτοσυκλετιστές είχαν στο μυαλό τους την εικόνα του μοναχικού καβαλάρη που χάνεται προς τον ορίζοντα αφήνοντας πίσω του ένα συννεφάκι σκόνης, ως βενζινοκίνητος Λούκυ Λουκ.

Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τις παράλληλες πορείες των δύο κατηγοριών. Τα on-off φτιάχτηκαν από το πλευρό των street, που αποδείχθηκαν στην συνέχεια ιδιαιτέρως καρπερά, σκορπίζοντας δεξιά κι αριστερά πλήθος υποκατηγοριών, με ένα τεράστιο εύρος, από streetfighters, naked και superbike ως τουριστικά, υπερτουριστικά και σπορτουριστικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Έτσι, χάθηκε κάπου το τι ακριβώς είναι μια μοτοσυκλέτα δρόμου, αρχίσαμε τις διευκρινιστικές ερωτήσεις, για ποιά δουλειά, με πόσα θα ταξιδεύεις, θα βγαίνεις και εκτός πόλης ή όχι, μόνος σου ή με παρέα, πόσο γρήγορα πας, πότε θα φας, μια τρέλα κανονική. Ρε μάγκες, έπρεπε κάποιος να φωνάξει, σήμερα γουστάρω χαλαρή βολτίτσα, αύριο να πάω να τα χώσω και μεθαύριο να ξεκινήσω για εξάμηνο ταξίδι, πότε μόνος και πότε με παρέα, μην με πρήζετε, δέκα μηχανάκια δεν μπορώ να έχω, και να μπορούσα, δεν θέλω.

Εν τω μεταξύ, όσο τα street γεννοβολούσαν, τα on-off εξελίσσονταν, κι από εμφανισιακούς κλώνους των αγωνιστικών του Dakar ξαναδανείστηκαν στοιχεία από τα κορυφαία street για να φτάσουν στο σημερινό στάδιο της εξέλιξής τους. Και γι' αυτό, ευχαριστήστε την Ducati. Από κει που ήταν αποδεκτό για τα μεγάλα on-off να υπολείπονται σημαντικά σε επιδόσεις σε σχέση με τα street, βρέθηκαν να τα ανταγωνίζονται στα ίσα. Από κει που με απλές αναρτήσεις "έκανες τη δουλειά σου", οι ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενες έγιναν κοινός τόπος, μια καινοτομία που καθιέρωσε η BMW. Τον πήχυ τον ανέβασε το Multistrada, που συνδυάζει εμφάνιση on-off με επιδόσεις σχεδόν superbike, χωρίς όμως να τελειοποιήσει την συνταγή. Η adventure εμφάνισή του δεν συνοδεύεται από ανάλογες δυνατότητες στα χώματα, οι κορυφαίες του επιδόσεις δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη σιγουριά και σταθερότητα μετά τα 200. Ο βράχος όμως είχε αρχίσει να κατρακυλάει, παρασέρνοντας κι άλλους στο πέρασμά του. Η KTM απάντησε με έναν κινητήρα που κι αυτός προέρχεται από superbike, κοντράροντας το Multistrada στα ίσα από επιδόσεις, ενώ η BMW ξανασχεδίασε τον boxer της κάνοντάς τον και πιο δυνατό και πολύ πιο εύστροφο. Κι από μια μεριά (νέο Aprilia Caponord) που δεν ενδιαφέρεται για την απόδοση στο χώμα αλλά εκτός από την εμφάνιση που φέρνει σε on-off είναι καθαρά δρόμου, ήρθαν και οι ημι-ενεργητικές αναρτήσεις. Επίσης, είναι σαφές πια πως για να εκμεταλλευτείς τέτοιου είδους γκάζια παντού και πάντα χωρίς να χρειάζεσαι αυτοσυγκέντρωση Θιβετιανού μοναχού και οδηγικές ικανότητες Rossi, τα ηλεκτρονικά συστήματα που φροντίζουν να μην ξεφύγεις ανεπανόρθωτα προς το ΚΑΤ, είναι απαραίτητα. Και οι τελευταίες on-off τα έχουν όλα.

Έτσι, δυο μέρες πριν ξεκινήσουμε το φετινό MEGA TEST, με το νέο GS 1200, τα νέα ΚΤΜ Adventure & Adventure R, το Crosstourer DCT και το Triumph Explorer XC, κάθομαι και τα χαζεύω. Και σήμερα, όταν λέμε μοτοσυκλέτα, αυτές θα έπρεπε να εννοούμε. Κάνουν ό,τι κάνουν και οι street, κι ακόμα περισσότερα. Έχουν πια τον ρόλο που είχαν οι street για όλες τις δουλειές, πριν διασπαστούν σε δεκάδες κατηγορίες. Και στην πραγματική ζωή, στους πραγματικούς δρόμους, από την καθημερινότητα της πόλης ως τα ταξίδια στα πέρατα της γης, είναι καλύτερες, κι όχι μόνο γιατί πάνε και στο χώμα. Κι όσο είχαν έλλειμμα επιδόσεων, μπορούσαν να θεωρούνται λίγο φτωχοί συγγενείς, τώρα όμως ούτε σε επιδόσεις υστερούν ούτε σε τεχνολογία. Από παλιότερα μπορούσαν να δείξουν τον δρόμο στις street όταν κινούνταν εκτός εθνικής οδού, τώρα τις κοντράρουν κι εκεί. Είναι χαμαιλέοντες. Προσαρμόζονται παντού. Σου κάνουν τα κέφια, σε κάνουν να ονειρεύεσαι το ταξίδι. Μπορεί να μην το κάνεις ποτέ, μπορεί και να το αποφασίσεις κάποια στιγμή. Ό,τι κι αν σκεφτείς να κάνεις μαζί τους, γίνεται. Ακόμα και να το διασκεδάσεις σε ένα track day. Τόσο πολυτάλαντες κατασκευές δεν υπήρχαν μέχρι τώρα. Ναι, μια απολύτως υπερτουριστική μοτοσυκλέτα μπορεί να προσφέρει περισσότερη άνεση, μια superbike να γυρίσει πιο γρήγορα στην πίστα, μια καθαρόαιμη enduro να πάει πιο γρήγορα στο χώμα, αν θέλουμε να μιλήσουμε για τα όρια των δυνατοτήτων τους. Η συνολική τους αξία όμως και η χρηστικότητά τους είναι αξεπέραστη. Και κάπου σκέφτομαι πως αν είναι έτσι τα πράγματα, και οι νέες on-off είναι οι στάνταρ μοτοσυκλέτες, οι πιο πολυτάλαντες όλων, τότε το φετινό MEGA TEST θα αναδείξει την καλύτερη μοτοσυκλέτα για την πραγματική ζωή και όχι μόνο για εξειδικευμένες ανάγκες. Εμείς, σε δέκα μέρες από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις, θα ξέρουμε. Στο τεύχος Ιουλίου, θα ξέρετε κι εσείς.

ΜΕGA TEST ON-OFF 2013

Πέρσι, είχαμε φτάσει μέχρι τέρμα πινέζα Αλβανία, στα Καταραμένα Βουνά. Φέτος, θα πάμε πιο ψηλά, για να γνωρίσουμε τη χώρα που απλώνεται πίσω τους: Το Montenegro, το Μαυροβούνιο, την Crna Gora. Χώρα μικρή, αλλά με πολλά να δει και να κάνει κανείς. Από τις ακτές της Αδριατικής και τα παραλιακά θέρετρα, ως τα ποτάμια και τα φαράγγια της ενδοχώρας, ως την άλλη μεριά των Καταραμένων Βουνών, το Μαυροβούνιο είναι ένας ακόμα γείτονάς μας για τον οποίο μάλλον λίγα ξέρουμε. Αλλά αν το ταξίδι δεν είναι στο άγνωστο και δεν έχει εξερεύνηση, τι νόημα έχει;

Gay ΜotoGP;

Κατά καιρούς διάφοροι έχουν απορήσει: Υπάρχουν gay στους αγώνες μοτοσυκλέτας, και ειδικά στα MotoGP; Κανείς όμως δεν είχε θέσει το ερώτημα ανοιχτά, στους ίδιους τους αναβάτες. Συνέβη όμως κι αυτό, στην συνέντευξη τύπου στο Jerez, πριν τον αγώνα. Με αφορμή το άρθρο που έγραψε ο παίκτης του ΝΒΑ Jason Collins στο Sports Illustrated, και όπου δήλωνε πως είναι gay, o David Emmett βρήκε το θάρρος να ρωτήσει για την ύπαρξη και την αποδοχή ομοφυλόφιλων αναβατών στα MotoGP. Αν έχετε λογαριασμό στο ΜotoGP.com, μπορείτε να δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη, αξίζει όμως να σας μεταφέρω εδώ κάποιους διαλόγους.

David Emmett: "Μια ερώτηση προς όλους -κι αρκετά δύσκολη. Την περασμένη βδομάδα ο Jason Collins, ένας παίκτης του NBA, παραδέχτηκε πως είναι ομοφυλόφιλος. Μέχρι τώρα κανείς αναβάτης MotoGP δεν έχει δηλώσει κάτι τέτοιο. Θέλω να ακούσω τις σκέψεις σας, σχετικά με το γιατί δεν έχει γίνει. Οι αναβάτες φοβούνται να δηλώσουν πως είναι gay, ή όλοι σας πραγματικά ενδιαφέρεστε μόνο για γυναίκες;"

<γέλια από το πλήθος>

Cal Crutchlow: "Να πω πρώτος;!"

David Emmett: "Ναι, παρακαλώ!"

<πιο πολλά γέλια>

Cal Crutchlow: "Λυπάμαι David, αλλά εξαιρούμαι -είμαι σχεδόν παντρεμένος. Αυτό έχω να πω... δεν ξέρω. Δεν νομίζω πως έχει σημασία, έτσι; Πιστεύω πως αυτό το σπορ αφορά τις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες. Ποτέ δεν έχει αποκαλυφθεί πως κάποιος είναι gay. Ίσως να υπάρχουν μερικοί, κρυμμένοι στην ντουλάπα, δεν ξέρω. ΄Ισως να έχω κάτσει παρέα με κάποιον. Δεν ξέρω."

Jorge Lorenzo: "Για όλους όσους με ρωτούν στο Twitter, ή όπου, αν είμαι gay, τώρα είναι η ώρα να μάθουν πως δεν είμαι gay. Σέβομαι τους gay. Φυσικά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα μαζί τους."

David Emmett: "Κανείς άλλος;"

Nick Harris: "Marc Marquez;"

<περισσότερα γέλια>

Marc Marquez: "Νομίζω πως δεν είναι πρόβλημα. Έχω μεγάλο σεβασμό για όλους, όσο διαφορετική κι αν είναι η προσωπικότητά τους. Δεν είναι πρόβλημα."

Andrea Dovisioso: "Ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτό, πως μερικοί αναβάτες μπορεί να είναι gay, πιστεύω όμως πως δεν θα ήταν πρόβλημα για κανέναν. Είναι δύσκολο να το σκεφτώ πάντως. Δεν ξέρω γιατί."

Stefan Bradl: "Αν είναι να μας κάνει πιο γρήγορους ίσως να το σκεφτόμασταν..."

<γέλια απ' όλη την αίθουσα>

Stefan Bradl: "Αλλά μέχρις τιμής δεν είχα αυτήν την εμπειρία. Ούτε εγώ είμαι gay. Σίγουρα όμως σέβομαι όσους είναι. Κι αυτοί είναι φυσιολογικοί άνθρωποι."

Scott Redding: "Ναι, το ίδιο κι εγώ. είμαι με την φίλη μου πολύ καιρό τώρα, και ποτέ δεν σκέφτηκα να πάρω τον άλλο δρόμο. Και πάλι, σεβασμός για όλους, όπως κι αν είναι."

Φανταστείτε τώρα το εξής σκηνικό: Συνέντευξη τύπου με όλους τους αναβάτες του ελληνικού πρωταθλήματος ταχύτητας παρόντες. Δημοσιογράφος σηκώνεται και κάνει την ίδια ερώτηση...