Δείτε το καλύτερο action video του καλοκαιριού, και μάθετε λεπτομέρειες από τα γυρίσματα!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/8/2015

 

 

«θα δώσω ένα μικρό μυστικό για εσένα και τους αναγνώστες του MOTO, το επόμενο που ετοιμάζω απαιτεί την τροποποίηση της μοτοσυκλέτας. Θα πρέπει να της προσθέσω κάτι».

 

 

Πριν λίγους μήνες, όταν ο Robbie Maddisson ήρθε στην Ελλάδα για την προώθηση της ταινίας, “On Any Sunday” το MOTO είχε μια ξεχωριστή συνέντευξη. Οδηγήσαμε μαζί του και στις στάσεις τα λέγαμε, σαν δύο φίλοι που έχουν βγει για βόλτα, σε μια κινητή συνέντευξη με διαλλείματα burnout και σούζας… Τότε όμως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, από την παραπάνω φράση, το επόμενο εγχείρημά του. Αντιθέτως φανταζόμουν ότι ο άνθρωπος που έχει περάσει τον ισθμό της Κορίνθου από επάνω, χωρίς να χρησιμοποιήσει τη γέφυρα, θα έβαζε ρουκέτες, ή κανένα στροβιλοκινητήρα και θα εκτοξευόταν στις απαρχές της ατμόσφαιρας. Ακόμα κι όταν έβλεπα φωτογραφίες του σε λίμνες, πάλι δεν πήγε το μυαλό μου ότι θα περπατήσει στο νερό, μάλλον για ασφαλή προσγείωση θα ετοιμάζεται, είπα… Ανταλλάξαμε και κάποια email με τον υπεύθυνο παραγωγής που έχει προσλάβει ο Robbie, αφού πλέον έχει την δική του εταιρία, κι όταν είπε ότι είναι στην Γαλλική Πολυνησία, στην Ταϊτή, ξανά δεν πήγε το μυαλό μου σε ένα τέτοιο εγχείρημα…

Τελικά εδώ και πολύ καιρό ο Robbie Maddisson δοκίμαζε, στο ασφαλές περιβάλλον του γλυκού νερού, την μορφή των σκι που θα τοποθετούσε στη μοτοσυκλέτα για να ανοιχτεί στον ωκεανό, κυνηγώντας τα κύματα σαν σέρφερ. Αλλεπάλληλες βουτιές, έκαναν την ομάδα να αλλάξει σε δίχρονη μοτοσυκλέτα που είναι ευκολότερο να την «ξεπνίξεις» και να την ετοιμάσεις για να ξανά πάρει μπροστά… Κι όταν τελικά πήγαν στην Ταϊτή ανακάλυψαν ότι η άνωση του αλμυρού νερού και η σύστασή του, που δίνει μικρότερη πρόσφυση (δεν πίστευα ότι θα γράψω ποτέ πρόταση για την πρόσφυση της θάλασσας…) ανάγκασε την ομάδα να αλλάξει τα σχέδια. Χρειαζόντουσαν και πιο σταθερό τιμόνι…

Τελικά το video είναι προϊόν τεσσάρων διαφορετικών προσπαθειών, ενώ στα κύματα, εκατοντάδες μέτρα μακριά από την παραλία, πήγαινε με βάρκα. Δεν ήταν δυνατό να φύγει από την παραλία, και να ανοιχτεί στο κύμα για να γυρίσει και να σερφάρει… Οπότε έφτιαξαν μια κατηφορική ράμπα, πάνω σε μια πλωτή πλατφόρμα, από όπου ο Robbie Maddisson έπαιρνε φόρα για να βγει να κυνηγήσει το κύμα… Ο εξοπλισμός ασφαλείας περιλάμβανε γιλέκο που φορούν οι σέρφερ και μπάλα διοξειδίου για την μοτοσυκλέτα, με πυροκροτητή, δεμένο στο πόδι του. Μόλις έφευγε από τη σέλα, φούσκωνε η μπάλα και δεν χρειαζόταν να ψαρεύουν την μοτοσυκλέτα…

Και τώρα το καλύτερο, το μέρος που πήγε ο Robbie Maddisson, να πιάσει το κύμα, λέγεται.. «Παπάρα»! Άγνωστο τι σημαίνει ακριβώς για τους Πολυνήσιους με τα άπειρα γλωσσικά ιδιώματα, αλλά για εμάς τους Έλληνες οι συνειρμοί είναι ατελείωτοι, το μόνο σίγουρο είναι ότι το KTM «παπάριασε» τόσες ώρες στο νερό… Η ομάδα έκανε πολλές δοκιμές με την τελική μετάδοση και τα λάστιχα, (για άμμο) αλλά στο τέλος η μοτοσυκλέτα κατέληγε πάντα στο νερό. Όπως δεν γινόταν να ταξιδέψει μέχρι να βγει στα κύματα, έτσι δεν γινόταν και να επιστρέψει στη στεριά, μετά από ένα σημείο. Αλλά αν ήταν στο Αιγαίο, με την ήρεμη θάλασσα, θα μπορούσε να πάει μέχρι να αδειάσει το ρεζερβουάρ… που σημαίνει ότι αν άφηνε το σερφ και κυνηγούσε την απόσταση, ο “Maddo” ίσως τα κατάφερνε να πάει από ένα νησί των Κυκλάδων σε κάποιο κοντινό του, χωρίς να πάρει το ferry, αν διάλεγε τις αποστάσεις και την ημέρα…

Η ιδέα του εγχειρήματος, του ήρθε από πολύ παλιά, όταν σε παιδική ηλικία έφτιαχναν αυτοσχέδιες βάρκες με τον πατέρα του. Όταν σχεδίαζε στο χώμα, στην άκρη του δρόμου στα «λιμανάκια» το σχέδιο, δεν ήξερα ότι έβλεπα το προοίμιο, του νέου του εγχειρήματος…

 

 

Το σχέδιο αυτής της μικρής, αυτοσχέδιας, ατομικής βάρκας έφτιαξε στο χώμα όταν βρεθήκαμε στην Ελλάδα, δείχνοντας το μικρό μυστικό, δηλαδή που στηρίζει το σώμα και από που περνά το σχοινί για να κρατιέται... Η βασική αρχή εκείνου του σχεδίου, έδωσε την ιδέα για την τελική μετατροπή στη μοτοσυκλέτα, που αρχικά ειχε ξεκινήσει με ανεξάρτητα σκι, μπρος και πίσω..

 

   

Λονδίνο-όριο 30 χλμ./ώρα: Μείωση θανατηφόρων τροχαίων κατά 40% αναφέρουν οι αρχές

Εφαρμόζεται στους μισούς δρόμους του Λονδίνου - Εξετάζεται η εφαρμογή του σε εθνικό επίπεδο
20mph
Από τον

Παύλο Καρατζά

15/9/2026

Πάνω από τους μισούς δρόμους του Λονδίνου έχει πλέον όριο ταχύτητας 20 μίλια (32 χιλιόμετρα) ανά ώρα και η Transport for London, ένας φορέας της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου μεταφορών στο Λονδίνο, επικαλείται στοιχεία που δείχνουν ότι το χαμηλότερο αυτό όριο ταχύτητας έχει μειώσει τα θανατηφόρα τροχαία κατά 40%, την ίδια ώρα που οι βουλευτές εξετάζουν αν η Αγγλία πρέπει να υιοθετήσει τα 20 μίλια ανά ώρα ως το προεπιλεγμένο όριο ταχύτητας σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με την πολιτική “Safe Speeds” της TfL, η ταχύτητα παίζει ρόλο στα περίπου μισά θανατηφόρα τροχαία στο Λονδίνο, ενώ η πρόσκρουση με ταχύτητα 30 μίλια (48 χιλιόμετρα) ανά ώρα αυξάνει πέντε φορές τις πιθανότητες θανάτου σε σύγκριση με την πρόσκρουση με ταχύτητα 20 μίλια ανά ώρα.

Τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν την πολιτική “Vision Zero” του Δημάρχου, η οποία στοχεύει στο να μην υπάρξουν νεκροί ή σοβαρά τραυματίες στους δρόμους του Λονδίνου έως το 2041, και έχει οδηγήσει σε σταθερή επέκταση των ορίων ταχύτητας των 20 μίλια ανά ώρα σε ολόκληρη την πρωτεύουσα τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Επί του παρόντος, 166 μίλια (267 χιλιόμετρα) του οδικού δικτύου της TfL (περίπου οι μισοί δρόμοι της αγγλικής πρωτεύουσας) έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα, ενώ τα δύο τρίτα των δήμων του Λονδίνου εφαρμόζουν πλέον το όριο αυτό στο μεγαλύτερο μέρος των δρόμων τους.

20mph

Η προγραμματισμένη επόμενη φάση στοχεύει στην επέκταση του ορίου σε τουλάχιστον 40 επιπλέον μίλια (64 χιλιόμετρα) έως το 2030, γεγονός που θα σημαίνει ότι πάνω από το 80% των δρόμων στο κεντρικό και εσωτερικό Λονδίνο θα έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα.

Η αιτιολόγηση της επέκτασης αυτής βασίζεται σε μια μακροπρόθεσμη ανάλυση του αστικού ορίου ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα που εφαρμόστηκε σε δρόμους των δήμων μεταξύ 1989 και 2013. Η TfL διαπίστωσε μείωση κατά 40% των θανάτων σε αυτούς τους δρόμους (από 15 σε 9), σε σύγκριση με μείωση μόλις 7% των θανάτων σε άλλα σημεία του δικτύου των δήμων κατά την ίδια περίοδο.

Ο αριθμός των νεκρών ή των σοβαρά τραυματισμένων μειώθηκε κατά 34% (από 395 σε 260) στα προγράμματα που μελετήθηκαν, έναντι μείωσης 15% στο ευρύτερο οδικό δίκτυο, ενώ οι συγκρούσεις και τα θύματα συνολικά μειώθηκαν κατά 35% και 36% αντίστοιχα, σε σύγκριση με μείωση 12% αλλού. Η μείωση στον αριθμό των νεκρών παιδιών ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: 75%, από τέσσερις θανάτους σε έναν, έναντι μηδενικής μεταβολής σε άλλους δρόμους.

Η TfL απέρριψε επίσης την υπόθεση ότι τα χαμηλότερα όρια ταχύτητας βλάπτουν την ποιότητα του αέρα, παραπέμποντας σε έρευνα του Imperial College London που δείχνει ότι οι ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα δεν έχουν καθαρή αρνητική επίδραση στις εκπομπές καυσαερίων και ότι ο ομαλότερος τρόπος οδήγησης που παρατηρείται στις ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα – με λιγότερες απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις – μειώνει στην πραγματικότητα τις εκπομπές σωματιδίων από τη φθορά των ελαστικών και των φρένων, σε σύγκριση με τις ζώνες των 30 μίλια ανά ώρα.

Στον αντίποδα, είναι αρκετά δύσκολο να κινείσαι στο κέντρο της πόλης με μοτοσυκλέτα με όριο τα 32 χιλιόμετρα ανά ώρα, καθώς λίγο περισσότερο να περιστρέψεις τον καρπό του δεξιού σου χεριού και θα είσαι πριν το καταλάβεις πάνω από το όριο. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να ελέγχεις συνεχώς το ταχύμετρο της μοτοσυκλέτας, που με τη σειρά του σημαίνει πως δεν θα έχεις όλη την προσοχή σου στον δρόμο. Αν συνυπολογίσουμε σ’ αυτό αυτοκίνητα, ηλεκτρικά πατίνια, πεζούς, φανάρια, άλλες μοτοσυκλέτες και διαβάσεις πεζών που πρέπει να έχουμε στο νου μας, η “καθημερινή αποστολή” γίνεται ακόμη πιο απαιτητική, ειδικά στην χώρα μας το όριο αυτό με βάση την οδηγική παιδεία που δεν έχουμε θα ήταν άκρως επικίνδυνο για τους μοτοσυκλετιστές.

Ο χρόνος επίσης που απαιτείται για να καλύψουμε την ίδια απόσταση αυξάνεται δραματικά. Για παράδειγμα αν θέλουμε να καλύψουμε μία απόσταση 20 χιλιομέτρων, αν πηγαίνουμε με 48 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 25 λεπτά, ενώ αν κινούμαστε με 32 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 37 λεπτά! Σίγουρα λοιπόν το μέτρο φαίνεται να δουλεύει όσον αφορά τα θανατηφόρα τροχαία, όμως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που πρέπει να εξεταστούν.