100km dei Campioni: Μονομαχίες στο Ράντσο του Rossi

Νικητής ο "οικοδεσπότης" του Ράντσου
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/12/2019

Στο "κατά Scott ευαγγέλιο" (βλ. Τεύχος ΜΟΤΟ 598) έχει αναφερθεί πως όταν ο Rossi άκουσε ότι οι αγώνες του πρωταθλήματος θα αυξηθούν στους 18 άσπρισαν οι τρίχες του, έγινε πράσινος και γούρλωσε τα μάτια. Ωστόσο, όλα όσα κάνει ο Γιατρός όσο περιμένει να αρχίσει η επόμενη σεζόν, υπονοούν το ακριβώς αντίθετο. Στο παρελθόν όσο “ξεκουραζόταν” για την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο είχε αρκετές συμμετοχές στο Rally Monza, στο οποίο είχε στεφθεί πολλές φορές νικητής.

Η δίψα του για ταχύτητα είναι πραγματικά ακόρεστη και αυτό επιβεβαιώνεται παράλληλα και από το γεγονός ότι τον Φεβρουάριο που θα κλείσει τα 41, δεν έχει απλά πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα όντας ένας εργοστασιακός αναβάτης, αλλά παραμένει και ένας από τους 10 ταχύτερους του κόσμου. Τώρα, διοργάνωσε για έκτη φορά το 100km dei Campioni , όπου πραγματοποιείται παραδοσιακά στο Ράντσο του στην Tavullia, το οποίο μάλιστα συγκέντρωσε τους περισσότερους θεατές από κάθε άλλη φορά, ξεπερνώντας τους 1.200!

Πρόκειται για έναν αγώνα διάρκειας 100 χιλιομέτρων (ή 50 γύρων του Ράντσου) στον οποίο έλαβαν μέρος αρκετές ομάδες αποτελούμενες από δύο αναβάτες η κάθε μία, με τις εναλλαγές των αναβατών να γίνεται κάθε πέντε γύρους. Η εκκίνηση έγινα στα πρότυπα των αγώνων Endurance, μιας και με το “σβήσιμο των φωτών” οι αναβάτες έτρεξαν προς τις μοτοσυκλέτες τους, όπως γίνεται στους αγώνες αντοχής.

Ο Elia Bartolini, που ήταν στην ίδια ομάδα με τον Lorenzo Baldassari, κατάφερε να στρίψει πρώτος στην Κ1, έχοντας πίσω του τον Rossi (ο οποίος για ομόσταβλο είχε τον ετεροθαλή αδερφό του Luca Marini), ενώ κατά πόδας ήταν οι Migno και Manzi. Το πρώτο μέρος του αγώνα είχε τις στιγμές του, με τον Manzi να σημειώνει μια πτώση και τον Rossi να παίρνει τα ηνία του αγώνα απ’ τον Manzi.

Με την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων γύρων, ο Marini κατάφερε να βρεθεί πάλι στην κορυφή, με τον Morbidelli (που ήταν ομόσταβλος του Migno) να είναι στην ουρά της μοτοσυκλέτας του και τον Baldassari να είναι τρίτος. Όσο αγώνας εξελίσσονταν η μοτοσυκλέτα του Marini έσβησε και ο Morbidelli βρέθηκε να ηγείται, ενώ τα προβλήματα με την πρόσφυση που αντιμετώπισε ο Bartolini έδωσαν την ευκαιρία στον Αμερικανό JD Beach να παλέψει για την τρίτη θέση.

Η ένταση κορυφώθηκε στους τελευταίους γύρους από την επιτυχή προσπάθεια του Rossi να ανακάμψει απ’ το πρόβλημα που αντιμετώπισε ο αδερφός του και είχε ρίξει την ομάδα τους στις πιο πίσω θέσεις. Στην τελευταία αλλαγή μοτοσυκλετών ο Rossi είχε προσφέρει στον αδερφό του το πλεονέκτημα που χρειαζόταν για να παλέψει για τη νίκη. Σε συνδυασμό με το κώνο που κόλλησε η μοτοσυκλέτα του Morbidelli, ο Marini κατάφερε να δει πρώτος την καρό σημαία, με το δίδυμο των Morbidelli – Migno να τερματίζει δεύτερο, όντας έξι δευτερόλεπτα πίσω του.

Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε η ομάδα των Αμερικανών Beach και Halbert, όπου μετά από μπόλικο θέαμα κατάφεραν να επικρατήσουν ενάντια των Bartolini και Baldassarri. Την πεντάδα έκλεισαν οι Matia Pasini και Manzi, ενώ έκτοι βρέθηκαν οι Celestino Vietti και Marco Bezzecchi. Απομένουν 95 μέρες μέχρι τον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος, υπό το φως των προβολέων του Qatar και αν επιβεβαιωθεί η συμμετοχή του Rossi στο φετινό Dakar που θα ξεκινήσει στις 5 Ιανουαρίου, θα αποτελέσει άλλο ένα δείγμα πως η φλόγα του Γιατρού για τους αγώνες δεν σβήνει ποτέ.

Ο Barry Sheene εισήχθη επίσημα στο Hall of Fame των MotoGP

Το μετάλλιο παρέλαβε ο γιος του, Freddie Sheene
Sheene
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

7/8/2026

Ο Barry Sheene γίνεται ένας από τους πρώτους αναβάτες που εντάσσονται στο νέο MotoGP Hall of Fame, μια αναγνώριση που ξεκίνησε το 2025 για τους κορυφαίους της ιστορίας του θεσμού.

Λίγες ημέρες πριν από το Grand Prix Μεγάλης Βρετανίας στο Silverstone, τα MotoGP τίμησαν ένα από τους σπουδαίους αναβάτες της ιστορίας τους. Ο Barry Sheene εισήχθη επίσημα στο MotoGP Hall of Fame, σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο του Λονδίνου.

Ο δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κορυφαίας κατηγορίας αγώνων μοτοσυκλέτας, το 1976 και το 1977, αποτελεί μία εμβληματική προσωπικότητα των αγώνων μοτοσυκλέτας. Εκτός από τις επιτυχίες του στην πίστα, ξεχώρισε για τον έντονο χαρακτήρα και τη δημοτικότητά του, όντας σύμβολο μιας πιο "ανέμελης" εποχής, κάτι ίσως πιο κοντά σε rockstar παρά στους σημερινούς υπεραθλητές-ρομπότ, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην προβολή και διάδοση του αθλήματος διεθνώς.

Sheene

Ο Sheene ανέβηκε στο βάθρο ήδη από τον πρώτο του αγώνα στα 125 κυβικά. το 1971, ενώ έκανε το ίδιο και στο ντεμπούτο του στην κορυφαία κατηγορία το 1974. Την πρώτη του νίκη πέτυχε στο ολλανδικό TT του 1975, ενώ συνολικά κατέγραψε 19 νίκες και 40 βάθρα στην κορυφαία κατηγορία μέσα σε εννέα πλήρεις αγωνιστικές σεζόν.

Sheene

Έμεινε στην ιστορία για τις μεγάλες μονομαχίες του με τον Kenny Roberts στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το 1982 διεκδικούσε τον τρίτο του παγκόσμιο τίτλο, έχοντας πέντε βάθρα στους επτά πρώτους αγώνες, όμως ένας σοβαρός τραυματισμός στις δοκιμές του βρετανικού Grand Prix στο Silverstone έβαλε τέλος στις ελπίδες του. Παρ' όλα αυτά επέστρεψε στην ενεργό δράση και συνέχισε να αγωνίζεται για δύο ακόμη χρόνια, με τελευταίο του βάθρο την τρίτη θέση, στο βρεγμένο Kyalami το 1984.

Αν και ο Barry Sheene έφυγε από τη ζωή το 2003, στην τελετή στο Λονδίνο παρευρέθηκε ο γιος του, Freddie Sheene, ο οποίος παρέλαβε το μετάλλιο του MotoGP Hall of Fame από τον CEO του MotoGP Group, Carmelo Ezpeleta.

Sheene

Το MotoGP Hall of Fame θεσπίστηκε το 2025 και αποτελεί μία επιπλέον διάκριση για αναβάτες που έχουν κατακτήσει τίτλους στην κορυφαία κατηγορία ή έχουν σημειώσει τουλάχιστον 25 νίκες σε Grand Prix MotoGP, τιμώντας τους κορυφαίους στην ιστορία του θεσμού.