100km dei Campioni: Μονομαχίες στο Ράντσο του Rossi

Νικητής ο "οικοδεσπότης" του Ράντσου
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/12/2019

Στο "κατά Scott ευαγγέλιο" (βλ. Τεύχος ΜΟΤΟ 598) έχει αναφερθεί πως όταν ο Rossi άκουσε ότι οι αγώνες του πρωταθλήματος θα αυξηθούν στους 18 άσπρισαν οι τρίχες του, έγινε πράσινος και γούρλωσε τα μάτια. Ωστόσο, όλα όσα κάνει ο Γιατρός όσο περιμένει να αρχίσει η επόμενη σεζόν, υπονοούν το ακριβώς αντίθετο. Στο παρελθόν όσο “ξεκουραζόταν” για την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο είχε αρκετές συμμετοχές στο Rally Monza, στο οποίο είχε στεφθεί πολλές φορές νικητής.

Η δίψα του για ταχύτητα είναι πραγματικά ακόρεστη και αυτό επιβεβαιώνεται παράλληλα και από το γεγονός ότι τον Φεβρουάριο που θα κλείσει τα 41, δεν έχει απλά πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα όντας ένας εργοστασιακός αναβάτης, αλλά παραμένει και ένας από τους 10 ταχύτερους του κόσμου. Τώρα, διοργάνωσε για έκτη φορά το 100km dei Campioni , όπου πραγματοποιείται παραδοσιακά στο Ράντσο του στην Tavullia, το οποίο μάλιστα συγκέντρωσε τους περισσότερους θεατές από κάθε άλλη φορά, ξεπερνώντας τους 1.200!

Πρόκειται για έναν αγώνα διάρκειας 100 χιλιομέτρων (ή 50 γύρων του Ράντσου) στον οποίο έλαβαν μέρος αρκετές ομάδες αποτελούμενες από δύο αναβάτες η κάθε μία, με τις εναλλαγές των αναβατών να γίνεται κάθε πέντε γύρους. Η εκκίνηση έγινα στα πρότυπα των αγώνων Endurance, μιας και με το “σβήσιμο των φωτών” οι αναβάτες έτρεξαν προς τις μοτοσυκλέτες τους, όπως γίνεται στους αγώνες αντοχής.

Ο Elia Bartolini, που ήταν στην ίδια ομάδα με τον Lorenzo Baldassari, κατάφερε να στρίψει πρώτος στην Κ1, έχοντας πίσω του τον Rossi (ο οποίος για ομόσταβλο είχε τον ετεροθαλή αδερφό του Luca Marini), ενώ κατά πόδας ήταν οι Migno και Manzi. Το πρώτο μέρος του αγώνα είχε τις στιγμές του, με τον Manzi να σημειώνει μια πτώση και τον Rossi να παίρνει τα ηνία του αγώνα απ’ τον Manzi.

Με την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων γύρων, ο Marini κατάφερε να βρεθεί πάλι στην κορυφή, με τον Morbidelli (που ήταν ομόσταβλος του Migno) να είναι στην ουρά της μοτοσυκλέτας του και τον Baldassari να είναι τρίτος. Όσο αγώνας εξελίσσονταν η μοτοσυκλέτα του Marini έσβησε και ο Morbidelli βρέθηκε να ηγείται, ενώ τα προβλήματα με την πρόσφυση που αντιμετώπισε ο Bartolini έδωσαν την ευκαιρία στον Αμερικανό JD Beach να παλέψει για την τρίτη θέση.

Η ένταση κορυφώθηκε στους τελευταίους γύρους από την επιτυχή προσπάθεια του Rossi να ανακάμψει απ’ το πρόβλημα που αντιμετώπισε ο αδερφός του και είχε ρίξει την ομάδα τους στις πιο πίσω θέσεις. Στην τελευταία αλλαγή μοτοσυκλετών ο Rossi είχε προσφέρει στον αδερφό του το πλεονέκτημα που χρειαζόταν για να παλέψει για τη νίκη. Σε συνδυασμό με το κώνο που κόλλησε η μοτοσυκλέτα του Morbidelli, ο Marini κατάφερε να δει πρώτος την καρό σημαία, με το δίδυμο των Morbidelli – Migno να τερματίζει δεύτερο, όντας έξι δευτερόλεπτα πίσω του.

Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε η ομάδα των Αμερικανών Beach και Halbert, όπου μετά από μπόλικο θέαμα κατάφεραν να επικρατήσουν ενάντια των Bartolini και Baldassarri. Την πεντάδα έκλεισαν οι Matia Pasini και Manzi, ενώ έκτοι βρέθηκαν οι Celestino Vietti και Marco Bezzecchi. Απομένουν 95 μέρες μέχρι τον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος, υπό το φως των προβολέων του Qatar και αν επιβεβαιωθεί η συμμετοχή του Rossi στο φετινό Dakar που θα ξεκινήσει στις 5 Ιανουαρίου, θα αποτελέσει άλλο ένα δείγμα πως η φλόγα του Γιατρού για τους αγώνες δεν σβήνει ποτέ.

Honda CR125R Elsinore του 1979 με μηδέν χιλιόμετρα βγήκε σε δημοπρασία

Μάλιστα η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη
Honda CR125R
Από τον

Παύλο Καρατζά

30/10/2026

Πρόκειται για μια Honda CR125R Elsinore του 1979, η οποία παρέμενε αχρησιμοποίητη μέσα στο αρχικό εργοστασιακό κιβώτιό της από το 1979 και σήμερα είναι πιθανώς το μοναδικό κομμάτι με μηδέν χιλιόμετρα παγκοσμίως.

Η σειρά μοτοσυκλετών Elsinore της Honda από τη δεκαετία του 1970 (και τις αρχές της δεκαετίας του ’80) είναι πλέον θρυλική στην κοινότητα του vintage motocross, ενώ πήρε το όνομά της από την πίστα Grand Prix Elsinore της Νότιας Καλιφόρνιας.

Η CR125 Elsinore της Honda προήλθε από ένα μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης δίχρονων κινητήρων που ανέλαβαν οι μηχανικοί, παρά την αρχική αντίθεση του ιδρυτή της εταιρείας Soichiro Honda. Η CR125M του 1974, που παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, διέθετε μονοκύλινδρο δίχρονο κινητήρα 123 κ.εκ. που απέδιδε περίπου 21 ίππους, κιβώτιο 6 ταχυτήτων και χαμηλό βάρος, χαρακτηριστικό ιδανικό για αγώνες motocross.

Honda CR125R

Η Elsinore καθιερώθηκε γρήγορα στους αγώνες motocross, με τον Marty Smith να κερδίζει το πρώτο Εθνικό Πρωτάθλημα AMA 125cc το 1974 και να κυριαρχεί ξανά το 1975. Ο ανταγωνισμός από τη Yamaha και τη Suzuki εντάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, ωθώντας τη Honda να αναθεωρεί συνεχώς τους κινητήρες, το πλαίσιο και τα συστήματα ανάρτησης της, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστική.

Το 1979, η Honda παρουσίασε τη νέα CR125R Elsinore, η οποία διέθετε ανασχεδιασμένο σύστημα εισαγωγής, χρωμιωμένο κύλινδρο, καρμπυρατέρ Keihin 32 mm και ανάρτηση με διαδρομές 280 χιλιοστών. Το πλαίσιο ήταν επίσης βελτιωμένο και ο μπροστινός τροχός είχε διάμετρο 23 ιντσών!

Η συγκεκριμένη Honda CR125R του 1979 είναι αχρησιμοποίητη και βρίσκεται ακόμα στην κούτα της, φυσικά με μηδέν χιλιόμετρα στο κοντέρ. Αγοράστηκε από τον σημερινό ιδιοκτήτη της το 2011 και παραμένει στην ίδια κατάσταση, όμως πωλείται τώρα στο Grand Blanc του Μίσιγκαν, μέσω της Bring a Trailer.

Αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη προσφορά βρίσκεται στα 26.500 δολάρια (δηλαδή περίπου 24.000 ευρώ) και η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη, γι’ αυτό αν θέλετε να κάνετε δική σας τη σπάνια αυτή Honda, δράστε άμεσα!