100km dei Campioni: Μονομαχίες στο Ράντσο του Rossi

Νικητής ο "οικοδεσπότης" του Ράντσου
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

4/12/2019

Στο "κατά Scott ευαγγέλιο" (βλ. Τεύχος ΜΟΤΟ 598) έχει αναφερθεί πως όταν ο Rossi άκουσε ότι οι αγώνες του πρωταθλήματος θα αυξηθούν στους 18 άσπρισαν οι τρίχες του, έγινε πράσινος και γούρλωσε τα μάτια. Ωστόσο, όλα όσα κάνει ο Γιατρός όσο περιμένει να αρχίσει η επόμενη σεζόν, υπονοούν το ακριβώς αντίθετο. Στο παρελθόν όσο “ξεκουραζόταν” για την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο είχε αρκετές συμμετοχές στο Rally Monza, στο οποίο είχε στεφθεί πολλές φορές νικητής.

Η δίψα του για ταχύτητα είναι πραγματικά ακόρεστη και αυτό επιβεβαιώνεται παράλληλα και από το γεγονός ότι τον Φεβρουάριο που θα κλείσει τα 41, δεν έχει απλά πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα όντας ένας εργοστασιακός αναβάτης, αλλά παραμένει και ένας από τους 10 ταχύτερους του κόσμου. Τώρα, διοργάνωσε για έκτη φορά το 100km dei Campioni , όπου πραγματοποιείται παραδοσιακά στο Ράντσο του στην Tavullia, το οποίο μάλιστα συγκέντρωσε τους περισσότερους θεατές από κάθε άλλη φορά, ξεπερνώντας τους 1.200!

Πρόκειται για έναν αγώνα διάρκειας 100 χιλιομέτρων (ή 50 γύρων του Ράντσου) στον οποίο έλαβαν μέρος αρκετές ομάδες αποτελούμενες από δύο αναβάτες η κάθε μία, με τις εναλλαγές των αναβατών να γίνεται κάθε πέντε γύρους. Η εκκίνηση έγινα στα πρότυπα των αγώνων Endurance, μιας και με το “σβήσιμο των φωτών” οι αναβάτες έτρεξαν προς τις μοτοσυκλέτες τους, όπως γίνεται στους αγώνες αντοχής.

Ο Elia Bartolini, που ήταν στην ίδια ομάδα με τον Lorenzo Baldassari, κατάφερε να στρίψει πρώτος στην Κ1, έχοντας πίσω του τον Rossi (ο οποίος για ομόσταβλο είχε τον ετεροθαλή αδερφό του Luca Marini), ενώ κατά πόδας ήταν οι Migno και Manzi. Το πρώτο μέρος του αγώνα είχε τις στιγμές του, με τον Manzi να σημειώνει μια πτώση και τον Rossi να παίρνει τα ηνία του αγώνα απ’ τον Manzi.

Με την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων γύρων, ο Marini κατάφερε να βρεθεί πάλι στην κορυφή, με τον Morbidelli (που ήταν ομόσταβλος του Migno) να είναι στην ουρά της μοτοσυκλέτας του και τον Baldassari να είναι τρίτος. Όσο αγώνας εξελίσσονταν η μοτοσυκλέτα του Marini έσβησε και ο Morbidelli βρέθηκε να ηγείται, ενώ τα προβλήματα με την πρόσφυση που αντιμετώπισε ο Bartolini έδωσαν την ευκαιρία στον Αμερικανό JD Beach να παλέψει για την τρίτη θέση.

Η ένταση κορυφώθηκε στους τελευταίους γύρους από την επιτυχή προσπάθεια του Rossi να ανακάμψει απ’ το πρόβλημα που αντιμετώπισε ο αδερφός του και είχε ρίξει την ομάδα τους στις πιο πίσω θέσεις. Στην τελευταία αλλαγή μοτοσυκλετών ο Rossi είχε προσφέρει στον αδερφό του το πλεονέκτημα που χρειαζόταν για να παλέψει για τη νίκη. Σε συνδυασμό με το κώνο που κόλλησε η μοτοσυκλέτα του Morbidelli, ο Marini κατάφερε να δει πρώτος την καρό σημαία, με το δίδυμο των Morbidelli – Migno να τερματίζει δεύτερο, όντας έξι δευτερόλεπτα πίσω του.

Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε η ομάδα των Αμερικανών Beach και Halbert, όπου μετά από μπόλικο θέαμα κατάφεραν να επικρατήσουν ενάντια των Bartolini και Baldassarri. Την πεντάδα έκλεισαν οι Matia Pasini και Manzi, ενώ έκτοι βρέθηκαν οι Celestino Vietti και Marco Bezzecchi. Απομένουν 95 μέρες μέχρι τον πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος, υπό το φως των προβολέων του Qatar και αν επιβεβαιωθεί η συμμετοχή του Rossi στο φετινό Dakar που θα ξεκινήσει στις 5 Ιανουαρίου, θα αποτελέσει άλλο ένα δείγμα πως η φλόγα του Γιατρού για τους αγώνες δεν σβήνει ποτέ.

Simson - Αμφιλεγόμενο δίτροχο σύμβολο του κόμματος AfD στη Γερμανία!

Οι απόγονοι των ιδρυτών της Simson ενάντια στη χρήση της μοτοσυκλέτας από το AfD
Simson - AfD
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

19/2/2026

Ο Bjorn Hocke, Πρόεδρος του AfD (alternative for Deutschland) Θουριγγίας και το πιο προβεβλημένο πρόσωπο του δημοφιλέστατου ακροδεξιού κόμματος με τις πολιτικές απόψεις που θυμίζουν εκείνες των Ναζί του 1920-1945, έχει κάνει σημαία στις συγκεντρώσεις του τις δίχρονες ανατολικογερμανικές μοτοσυκλέτες Simson του παρελθόντος, κάτι που δεν άφησε αδιάφορους τους απόγονους των ιδρυτών της εταιρείας που καταδικάζουν τη μετατροπή των Simson σε πολιτικό μοχλό των νεοναζί.

Η άνοδος του κόμματος “Εναλλακτική για τη Γερμανία”, του AfD δηλαδή, είναι τρομακτική, αφού το κόμμα διαθέτει πλέον 151 μέλη στην Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) και 15 μέλη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.  Το κόμμα ιδρύθηκε το 2013, κατακτώντας αρχικά το 5% στις εθνικές εκλογές, όμως η άνοδός του υπήρξε ραγδαία, και στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 αναδείχθηκε δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, με 20,8%, ποσοστό που στις περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας έφτασε ακόμα και το 38,5% στη Θουριγγία, με ηγέτη εκεί τον Hocke.

Το AfD δεν είναι ένα συνηθισμένο κόμμα, καθώς οι πολιτικές του ευαγγελίζονται μια “αγνή και απόλυτα καθαρή” Γερμανία, χρησιμοποιώντας ρητορική που πολλές φορές έχει τη βάση του στους λόγους των Χίτλερ, Γκέμπελς και Ες.

Bjorn Hocke

Μάλιστα ο Hocke έχει κατηγορηθεί πως υιοθετεί εσκεμμένα το τρέμολο του Γκέμπελς στη φωνή του, ενώ έχει καταδικαστεί δυο φορές για χρήση ναζιστικής ρητορικής.

Στην καμπάνια που θα μπορούσε να δει το AfD να κερδίζει τις επόμενες εκλογές στη Γερμανία, γεγονός που ξυπνά φρικιαστικές μνήμες από το βαρύ παρελθόν της χώρας, ο Hocke διοργανώνει εκδρομές για τη νεολαία, οδηγώντας Simson μοτοσυκλέτες που αποτελούν cult σύμβολα ακόμα και σήμερα.

Simson tour

Σε αυτές τις εκδρομές ο Hocke κάνει κατήχηση στους συμμετέχοντες, με τις πεποιθήσεις του να ευθυγραμμίζονται απόλυτα σχεδόν με εκείνες του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Hocke οραματίζεται νέα εθνοκάθαρση, υποστηρίζει θεωρίες εξέλιξης χωρίς καμία επιστημονική βάση, φέρνοντας στο μυαλό μια πολύ πιο ακραία έκδοση του Donald Trump.

Τώρα, οι Εβραίοι απόγονοι της Simson, οι πρόγονοι των οποίων αναγκάστηκαν να διαφύγουν από τη Γερμανία το 1930 με την άνοδο των Ναζί, χαρακτηρίζουν τη χρήση του ονόματος από το AfD ως “παρωδία της ιστορίας”, μιας ιστορίας που ξεκίνησε το 1856 όταν οι αδερφοί Lob και Moses (ναι, Μωυσής) Simson ίδρυσαν την εταιρεία στο Suhl της Θουριγγίας -τώρα προπύργιο του AfD.

Simson

Οι απλές και λειτουργικές μοτοσυκλέτες Simson έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς κατά την περίοδο του κομμουνισμού, καθώς ήταν πολύ πιο οικονομικές στην απόκτηση από ένα αυτοκίνητο, και είχαν μεγάλη απήχηση στη νεολαία.

Στο απόγειο της παραγωγής τους στην GDR (German Democratic Republic) ή Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), 200.000 Simson παραγόταν στο εργοστάσιο Ernst Thalmann στο Suhl κάθε χρόνο! Συνολικά παρήχθησαν κοντά στα 6 εκατομμύρια δίκυκλα Simson, ενώ το εργοστάσιο έκλεισε οριστικά το 2002.

Hocke, Simson

Από την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, τα μικρά αυτά μοτοσυκλετάκια απέκτησαν cult υπόσταση, κάτι που εκμεταλλεύτηκε το AfD στην καμπάνια του.

Η χρήση των δίχρονων Simson από τον Hocke έχει και άλλο σημειολογικό χαρακτήρα, καθώς έρχεται σε αντίθεση με τα ηλεκτρικά δίκυκλα που προωθεί η κυβέρνηση και το πράσινο κόμμα της Γερμανίας.

Simson

Τα Simson έχουν ενσωματωθεί στις αφίσες του AfD, με το κόμμα να αναφέρει πως συμβολίζουν “την ελευθερία, την ανεξαρτησία (σσ. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ άλλων) και την ατομικότητα”. Το κόμμα έχει μάλιστα προωθήσει προτάσεις νόμου για να αποκτήσουν οι μοτοσυκλέτες Simson ταυτότητα πολιτιστικής κληρονομιάς!

Μετά τα καμώματα των ακροδεξιών του AfD, οι απόγονοι της οικογένειας των ιδρυτών της εταιρείας έδωσαν στη δημοσιότητα ένα ανακοινωθέν στο οποίο αναφέρουν τα εξής:

“Θεωρούμε οποιαδήποτε σύνδεση με το AfD απεχθή και προσβολή για το όνομά μας. Η οικογένειά μας απορρίπτει κατηγορηματικά τις εξτρεμιστικές ιδεολογίες και δεν θα αποδεχτούμε την οικειοποίηση του ονόματός μας από το AfD.”

Δυστυχώς η Γερμανία οδηγείται ολοένα και ταχύτερα σε μια επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση, και υπάρχει κίνδυνος στις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές (προγραμματισμένες για τις 25 Μαρτίου 2029) το AfD να βγει ακόμα και πρώτο κόμμα.

Και τι ειρωνεία… το δημιούργημα δυο Εβραίων αδελφών, οι μοτοσυκλέτες της Simson, να κατέχουν σημαντικότατο ρόλο στην άνοδο του νεοφασισμού στη Γερμανία.