Παίρνοντας την σκυτάλη των συναρπαστικών αγώνων από την αυλαία του πρωταθλήματος, ολοκληρώθηκε ο δεύτερος αγώνα της χρονιάς για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ταχύτητας στην πίστα των Σερρών, με συναρπαστικές μάχες, ειδικά στην κατηγορία Formula Extreme, όπου ο Σάκης Συνιώρης με την Ducati Panigale πήρε μια πειστική νίκη. Ο αναβάτης της Kosmocar-ECO Ducati Team έδωσε σκληρές μάχες από τον πρώτο μέχρι τον 17ο γύρο με τον περσινό πρωταθλητή, Χάρη Παρασκευόπουλο, με συνεχόμενες προσπεράσεις και εναλλαγές θέσεων. Στον 18ο και προτελευταίο γύρο, όμως, ο Παρασκευόπουλος είχε μια ευτυχώς ανώδυνη πτώση, με αποτέλεσμα να δει πρώτος την καρό σημαία ο Συνιώρης, για δεύτερη συνεχόμενη φορά φέτος. Στην κατηγορία Open νικητής ήταν ο Σταύρος Κρεμάλας, με τον Βαγγέλη Σαπουνά να τερματίζει σχεδόν μισό δευτερόλεπτο πίσω του, ενώ στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο Τάσος Σκυριανόγλου, που δείχνει φέτος δυνατός και με συνέπεια στους χρόνους του. Στους Νέους νικητής ήταν ο Κορωνάκης Βασίλης, με τους Λιούτα και Αρβανίτη να συμπληρώνουν αντίστοιχα την πρώτη τριάδα, σε έναν αγώνα που χαρακτηρίστηκε από τις μεγάλες διαφορές που είχαν οι τρεις πρώτοι μεταξύ τους. Στην racing με τις επτά συμμετοχές, πρώτος είδε την καρό σημαία ο Λάμπρος Τσώκος, με τον Ντότσικα να ακολουθεί πίσω του με σχεδόν εφτά δευτερόλεπτα διαφορά και κάνοντας έναν μοναχικό αγώνα, καθώς ο τρίτος Μάκης Σιφναίος τερμάτισε άλλα 16 δευτερόλεπτα πιο πίσω. Ο Alex Παπαγεωργίου ήταν ο νικητής της κατηγορίας Supersport, τερματίζοντας πρώτος από την pole position, με μικρή διαφορά από τον Μιχάλη Κουτσουμπό, ενώ στην Τρίτη θέση ανέβηκε ο ένας εκ των αδερφών Καρακώστα, ο Δημήτρης, έχοντας πρόσφατη την εμπειρία από τον δεύτερο αγώνα στο EJC στο οποίο συμμετέχουν και τα δύο αδέρφια. Αξίζει να σημειωθεί ότι στον συγκεκριμένο αγώνα έδωσαν το παρόν πάνω από 800 θεατές, ένα νούμερο που αν μη τι άλλο, αφήνει ελπιδοφόρα μηνύματα για την προσέλευση του κόσμου στους επόμενους αγώνες.
Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]
Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
22/6/2026
Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.
«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»
Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.
Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.
Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.
Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.
Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.
Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.
Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.
Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.
Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.
Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.
Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.
