Αφιέρωμα: Περίεργοι και μοναδικοί φωτεινοί σηματοδότες πεζών ανά τον κόσμο

Από τους Αντιρίξ & Συμφωνίξ, σε βίκινγκ, anime και ανατολικογερμανικά ανθρωπάκια
Περίεργοι φωτεινοί σηματοδότες του κόσμου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/1/2024

Πρόσφατα, για να τιμήσει η Βαρκελώνη τον τοπικό δημιουργό κόμικς Francisco Ibanez, υπεύθυνο για τους χαρακτήρες Mortadelo & Filemon, γνωστούς σε εμάς ως Αντιρίξ & Συμφωνίξ, παρουσίασε τέσσερις μοναδικούς φωτεινούς σηματοδότες για πεζούς, με τις φιγούρες των δυο ηρώων, δίνοντας ιδιαίτερο αέρα στην ισπανική πόλη, κάτι που έχουμε δει κατά καιρούς να γίνεται ανά τον κόσμο με πρωτότυπα αποτελέσματα.

Οι μυθικοί κωμικοί χαρακτήρες Mortadelo και Filemón -Αντιρίξ και Συμφωνίξ "ελέγχουν" ήδη την κυκλοφορία σε τέσσερα φανάρια στη Βαρκελώνη, με το πρώτο από αυτά να βρίσκεται στη συμβολή των οδών Treball και Concili de Trento, στη συνοικία Sant Martí, όπου έζησε ο κομίστας Ibáñez. Το συγκεκριμένο κόμικς είναι από τα δημοφιλέστερα ισπανικά κόμικς της ιστορίας, με πωλήσεις που έχουν ξεπεράσει τα 150 εκατομμύρια αντίτυπα.

Αντιρίξ και Συμφωνίξ

Στα ελληνικά, η μετάφραση σε Αντιρίξ και Συμφωνίξ έγινε για να “κλέψουν” λίγη από τη δόξα του Αστερίξ, ενώ αρχικά το κόμικ εμφανίστηκε στο περιοδικό Βαβούρα, πριν εκδοθεί αυτόνομα από τις εκδόσεις Όσκαρ Πρες (1987) και Εκδόσεις Παπαχρυσάνθου (1989-1990).

Αντιρίξ και Συμφωνίξ

Τα φανάρια στη Βαρκελώνη παρουσίασε ο ίδιος ο δήμαρχος της πόλης, Jaume Collboni, με την οικογένεια του σχεδιαστή να έχει δώσει το πράσινο φως. Μια καλαίσθητη και έξυπνη κίνηση, που μας δίνει ελπίδες να δούμε και εμείς κάποια στιγμή φανάρια φόρο-τιμή στα “μπαντιλίκια”!

Όμως η Βαρκελώνη δεν είναι η μόνη πόλη του κόσμου με πρωτότυπους “Σταμάτη και Γρηγόρη”, καθώς αρκετές είναι οι περιπτώσεις μοναδικών φιγούρων, από τη Δύση έως την Ανατολή.

ampelmännchen

Ίσως η πιο γνωστή πρωτότυπη φιγούρα φωτεινού σηματοδότη βρίσκονται στη Γερμανία, και ονομάζεται Ampelmännchen (ανθρωπάκι του φωτεινού σηματοδότη). Οι συγκεκριμένες φιγούρες δημιουργήθηκαν το 1961 από τον Ανατολικογερμανό Karl Peglau πριν την επανένωση της Γερμανίας το 1990, αποκτώντας cult status μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Πριν τα ανθρωπάκια που δημιούργησε ο Peglau, οι φωτεινοί σηματοδότες για τους πεζούς ήταν ίδιοι με εκείνους για τα οχήματα. Είχαν δηλαδή μόνο τυποποιημένα χρώματα, όπως των αυτοκινήτων: πράσινο, κίτρινο / πορτοκαλί και κόκκινο, χωρίς κάποια ανθρώπινη φιγούρα.

ampelmännchen

Ο Peglau έλαβε υπόψη του πως τα χρώματα μόνο δυσκόλευαν τους χρήστες με αχρωματοψία, αλλά και το ότι οι σηματοδότες των πεζών ήταν πολύ μικροί, με αδύναμους λαμπτήρες που δεν έφεγγαν ικανοποιητικά στον δυνατό ήλιο. Πρότεινε να διατηρηθούν τα τρία χρώματα και παράλληλα να εισαχθούν διαισθητικά σχήματα για κάθε έγχρωμο φως. Για να φαίνονται καλύτερα, τα δύο ανθρωπάκια του Peglau (το κίτρινο εγκαταλείφθηκε καθώς κρίθηκε μη απαραίτητο για τις ταχύτητες διέλευσης των πεζών) είχαν μεγάλες διαστάσεις, ενώ ξεχώριζαν από το… καπέλο που φορούσαν.

Karl Peglau

Η γραμματέας του Peglau, Anneliese Wegner σχεδίασε το Ampelmännchen σύμφωνα με τις υποδείξεις του. Η αρχική ιδέα προέβλεπε το Ampelmännchen να έχει δάχτυλα, αλλά η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε λόγω τεχνικών δυσκολιών με τον φωτισμό. Ωστόσο, το "ζωηρό", "χαρούμενο" και ενδεχομένως "μικροαστικό" καπέλο του άνδρα - εμπνευσμένο από μια καλοκαιρινή φωτογραφία του Erich Honecker με ψάθινο καπέλο διατηρήθηκε. Το Ampelmännchen παρουσιάστηκε επίσημα στις 13 Οκτωβρίου 1961 στο Βερολίνο, ενώ αποδείχθηκε τόσο δημοφιλές που έγινε μέρος της εκπαίδευσης για την οδική ασφάλεια των παιδιών στις αρχές της δεκαετίας του '80, με το Υπουργείο Εσωτερικών της Ανατολικής Γερμανίας να “ζωντανεύει” τις δύο φιγούρες των φωτεινών σηματοδοτών ως ομιλούντες χαρακτήρες.

ampelmännchen

Εν τέλει, τα ανθρωπάκια του Peglau εξελίχθηκαν σε σύμβολο του Βερολίνου αλλά και της Γερμανίας, και σήμερα υπάρχει εταιρεία που παράγει δεκάδες τουριστικά προϊόντα με τα σήματα των Ampelmännchen, δημιουργώντας τεράστιο τζίρο από αυτά.

Αάρχους

Μια κόμη πόλη που περηφανεύεται για τα δικά της μοναδικά φανάρια πεζών είναι το Aarhus της Δανίας, όπου το 2019 ο Δήμος εισήγαγε φωτεινούς σηματοδότες για τους πεζούς με φιγούρες Βίκινγκ σε 17 σημεία της πόλης. Τα φανάρια Βίκινγκ σημαδεύουν τη στενή σχέση της δεύτερης πόλης της Δανίας με τους θρυλικούς Σκανδιναβούς θαλασσοπόρους και πολεμιστές. Η ιδέα προήλθε από τον δημοτικό σύμβουλο στο τμήμα πολεοδομίας του Άαρχους, Bünyamin Simsek, που ήθελε να ενισχύσει την ταυτότητα των κατοίκων του Aarhus και να τονίσει τη σύνδεση της πόλης με τους Βίκινγκς. Όπως αναφέρει ο Simsek, το παρελθόν των Βίκινγκς της Δανίας αντικατοπτρίζεται στους δρόμους του Άαρχους, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις έχουν διατηρήσει τη χάραξη που υπήρχε πριν από 1.000 και πλέον χρόνια. Η ιδέα έγινε πραγματικότητα με τη βοήθεια του μουσείου ιστορίας και αρχαιολογίας Moesgaard. "Πολλές πόλεις της Δανίας είχαν αξιοσημείωτη σημασία στην εποχή των Βίκινγκς, αλλά καμία άλλη εκτός από το Άαρχους δεν έχει διατηρήσει τη γεωγραφική τους διάταξη από τότε. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε δρόμους που ονομάζονται Graven (Η τάφρος) και Volden (Η οχύρωση)", δήλωσε ο διευθυντής του Μουσείου Moesgaard Lars Krants. "Με έναν λογικό προϋπολογισμό, μπορούμε να αλλάξουμε επιλεγμένες διαβάσεις πεζών και να δημιουργήσουμε αξία τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους κατοίκους του Άαρχους."

Astro Boy

Στην Ιαπωνία, την πατρίδα του Anime και των Manga, το 2014 η Yokohama επέλεξε να τιμήσει τον εμβληματικό χαρακτήρα Astro Boy (γνωστό στην Ιαπωνία ως Mighty Atom), της ιαπωνικής σειράς κόμικς του Osamu Tezuka που ξεκίνησε να εκδίδεται το 1952. Η σειρά έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές manga και anime στον κόσμο, με τους 23 τόμους της να έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Η σειρά έχει συμπεριληφθεί σε πολλές λίστες με τα καλύτερα anime όλων των εποχών και έχει εμπνεύσει πολλούς άλλους δημιουργούς στη δημιουργία manga. Τα φανάρια της Yokohama βρίσκονται στην περιοχή Sagami -περιοχή γνωστή και ως “πόλη των ρομπότ”, που με αυτό τον τρόπο θέλει να προωθήσει τις ρομποτικές βιομηχανίες της.

LGBT σηματοδότες

Τέλος, μέσα στις πολλές ακόμα ιδιαίτερες δημιουργίες όσον αφορά στους φωτεινούς σηματοδότες πεζών στον κόσμο, βρίσκονται και τα LGBTQ+ Friendly φανάρια της Αυστρίας που εμφανίστηκαν πρόσκαιρα στη Βιέννη το 2015, φανάρια που οδήγησαν σε οργισμένες αντιδράσεις και απειλές για μηνύσεις από συντηρητικά πολιτικά κόμματα. Σε αυτά φαίνονται ζεύγη φιγούρων, με ορισμένα να απεικονίζουν άνδρα και γυναίκα, ενώ άλλα έχουν δυο γυναίκες, και άλλα δυο άντρες. Όλα τα ζευγάρια συμπληρώνονται από καρδούλες. Τα συγκεκριμένα φανάρια παρέμειναν σε λειτουργία μόνο για ένα μήνα, στα πλαίσια των εκδηλώσεων της πόλης για την ισότητα, την ανεκτικότητα και τη συμπερίληψη.

Φανάρια Miffy στην Ουτρέχτη

Οι Δανοί, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί και οι Ιάπωνες -μεταξύ άλλων- έδειξαν τον δρόμο. Σειρά τώρα έχει η Ελλάδα, με φωτεινούς σηματοδότες πεζών που θα απεικονίζουν αρχαίους πολεμιστές, κομπλέ με ακόντιο, κοντό ξίφος, ασπίδα και περικεφαλαία, και κόρες που κουβαλούν στάμνες στα χέρια τους. Εμείς μια ιδέα ρίχνουμε -όπως και με τους ήρωες από τα μπαντιλίκια. Ώρα να πάρουν το θέμα στα χέρια τους οι τοπικές αρχές.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.