Africa Eco Race: Πάτησε Αφρική ακολουθώντας την «παραδοσιακή» διαδρομή – Με Ténéré 700 World Raid οι Alessandro Botturi και Pol Tarres!

Από 15 – 30 Οκτωβρίου. Πρώτο stage 18/10
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/10/2022

Το Rally Africa Eco Race έκανε κιόλας τα πρώτα δύο σκέλη σε αφρικανικό έδαφος, έχοντας ξεκινήσει στις 15/10 από το Μονακό και ακολουθώντας την παραδοσιακή διαδρομή του Rally Dakar, ενώ είναι και το μόνο Rally που διασχίζει πολλές διαφορετικές αφρικανικές χώρες. Μία διαδρομή που ακόμη και τώρα δεν την αναλαμβάνει ταξιδιωτικός πράκτορας.

Με τις προηγούμενες ημέρες να ξοδεύονται σε τεχνικό έλεγχο και στην διάσχιση της Μεσογείου, σήμερα 19/10 ολοκληρώθηκε η πρώτη μεγάλη ειδική διαδρομή καθώς η χθεσινή ήταν μόλις 93 χιλιόμετρα έχοντας άλλα 605χλμ μετάβασης. Σήμερα όμως συμπλήρωσαν 448χλμ ειδικής διαδρομής και έτσι το 2ο σκέλος μας έδωσε την πρώτη εικόνα του αγώνα.

Σήμερα λοιπόν σε μία τόσο δύσκολη ημέρα ο Alessandro Botturi κατάφερε να τερματίσει πρώτος οδηγώντας ένα από τα δύο Ténéré 700 World Raid που αποτελούν εργοστασιακή συμμετοχή της Yamaha Motor Europe. Το δεύτερο το οδηγεί -ποιος άλλος- ο Pol Tarres ενώ υπάρχουν αρκετά ακόμη Tenere 700 στον αγώνα.

Ο Alessandro Botturi κατάφερε να κρατήσει πίσω του τον Stefan Svitko έναν εξαιρετικά ικανό από το Rally Dakar αναβάτη που αγωνίζεται με μία κανονική Rally Specs KTM, χωρίς να αποτελεί εργοστασιακή συμμετοχή της KTM.

Βέβαια στην γενική κατάταξη ο Svitko είναι πρώτος και ο Botturi τρίτος με πέντε λεπτά διαφοράς, αλλά σε κάθε περίπτωση μία εξαιρετική επίδοση για το Tenere 700 που κυνηγά της Rally μοτοσυκλέτες.

Alessandro Botturi και Pol Tarres αγωνίζονται στην ειδική κατηγορία Raid +700Β για λογαριασμό της εργοστασιακής ομάδας της Yamaha, Yamaha Ténéré World Raid Team, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Riders for Health, και με εκκίνηση το Μονακό θα φτάσουν σε δεκαπέντε ημέρες στο Dakar.

Οι δύο Ténéré 700 World Raid έχουν εξοπλιστεί μέσα από το πρόγραμμα GYTR της Yamaha και τον μακρύ κατάλογο που περιλαμβάνει με στόχο να αντέξουν τα 6.000 χιλιόμετρα που θα καλυφτούν σε 12 σκέλη.

Μπορεί η Yamaha να αποχώρησε από το Dakar, συνεχίζει όμως την παρουσία της στους αγώνες Cross-Country, όχι όμως στην κατηγορία των μονοκύλινδρων 450 κ. εκ., αλλά σε αγώνες που επιτρέπουν να αγωνιστούν μοτοσυκλέτες με περισσότερα κυβικά και κυλίνδρους, δηλαδή μοντέλα της κατηγορίας Adventure.

Αυτό επιβεβαιώνει αυτά που είχαμε γράψει στις αρχές του έτους, όταν δημοσιεύσαμε την είδηση της αποχώρησης της εργοστασιακής ομάδας από το Dakar.

Με την τεράστια εξοικονόμηση πόρων από την αποχώρηση της Yamaha, από το Π.Π. Cross-Country Rallies και το Dakar, η εταιρεία μπορεί να επικεντρωθεί στην προώθηση των Αdventure μοντέλων της με πολύ μικρότερο κόστος από πριν. Η έξοδος από την «βαριά» κατηγορία των εξιδεικευμένων Rally της δίνει την δυνατότητα να εξοικονομήσει πόρους, προωθώντας ταυτόχρονα την κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι η πιο εμπορική.

Έχοντας συμμετοχή σε 44 Dakar η Yamaha έπρεπε είτε να ακολουθήσει τον δρόμο της Honda κάνοντας μία μεγάλη επένδυση για να καταφέρει να αποκαθηλώσει την KTM που είχε το μεγαλύτερο σερί νικών στην ιστορία του Dakar, είτε να αποτραβηχτεί και να μην παίξει καθόλου αυτό το παιχνίδι, από την στιγμή που από όλο το πρωτάθλημα W2RC το κοινό παρακολουθεί κατά βάση το Dakar και μόνο. Από την στιγμή που έχει αποφασίσει να επικεντρώσει την χωμάτινη γκάμα της με συγκεκριμένο τρόπο, η επιλογή της είναι επιχειρηματικά σωστή, παρόλο που θα ήθελε κανείς να βλέπει περισσότερα πρωτότυπα Yamaha Rally να αγωνίζονται στην βασική κατηγορία.

Με αφορμή το AER, η Yamaha δίνει τη δυνατότητα σε έναν τυχερό να κερδίσει μία μοτοσυκλέτα ίδιων προδιαγραφών με αυτές που θα αγωνιστούν στο θεσμό με το νικητή να έχει μάλιστα την ευκαιρία να οδηγήσει μαζί με τον Pol Tarres ή τον Alessandro Botturi, μία εμπειρία που σίγουρα μένει αξέχαστη. Ο διαγωνισμός γίνεται σε συνεργασία με τους φιλανθρωπικούς οργανισμούς Two Wheels for Life και Riders for Health. Όλα τα έσοδα του διαγωνισμού θα διατεθούν στην ΜΚΟ Riders for Health.

Το λινκ του διαγωνισμού: https://www.yamahamotorforriders.com/?home_page

Μετά την νίκη τον περασμένο Απρίλιο, του Tunisian Dessert Challenge, η Ténéré 700 World Raid, θα αγωνιστεί στα μέρη που αποτέλεσαν την έμπνευση για το όνομά της. Η ακύρωση της προγραμματισμένης εκκίνησης του AER το Μάρτιο του 2022, έδωσε και το χρονικό πλαίσιο στην Yamaha, ώστε να ετοιμάσει καλύτερα τη μοτοσυκλέτα μετά και την εμπειρία του TDC.

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.