Ανάκληση ελαστικών Sumitomo με το όνομα της Dunlop – Κίνδυνος τραυματισμών

Τα ελαστικά PRO Medium 120/80-12 55J TT93GP της Dunlop ανακαλούνται λόγω κατασκευαστικού σφάλματος
Dunlop Recall
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

29/8/2025

Ανάκληση προϊόντων από την Dunlop Ιαπωνίας που δεν έχει καμία σχέση (ακόμη) με την Dunlop που υπάρχει εδώ, σε ελαστικό λόγω ελαττωματικής επιφάνειας πέλματος που μπορεί να μειώσει την πρόσφυση και να αυξήσει τον κίνδυνο ατυχήματος

Η Sumitomo ανακοινώνει την ανάκληση των ελαστικών Dunlop PRO Medium 120/80-12 55J TT93GP, που παρήχθησαν μεταξύ 30.12.2024 και 06.07.2025, με χώρα προέλευσης την Ιαπωνία και πωλήθηκαν on-line.

Τα Dunlop Made in Japan ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πωλούνται στην Ευρώπη, μπορούν να έρθουν είτε φορεμένα σε Ιαπωνικές μοτοσυκλέτες ως ελαστικό πρώτης τοποθέτησης (OEM) ή από ανεξάρτητες εισαγωγές. Το όνομα της Dunlop στις μοτοσυκλέτες το διαχειρίζεται η Goodyear στην Ευρώπη, και στον υπόλοιπο κόσμο η Sumitomo μέχρι να έρθει η ώρα να εξαγοραστεί πλήρως από την Sumitomo. 

Το πρόβλημα είναι πως η Dunlop στην Ευρώπη και συγκεκριμένα το εργοστάσιο στην Γαλλία, κάνουν σοβαρή εξέλιξη για τις μοτοσυκλέτες και έχουν προηγμένα μηχανήματα βουλκανισμού γιατί υποστηρίζουν και την αγωνιστική σειρά που μέχρι πριν τρία χρόνια κατασκευαζόταν στην Αγγλία. Η Sumitomo δεν έχει την ίδια τεχνογνωσία στα ελαστικά μοτοσυκλέτας. Για αυτό και στο MOTO επαναλαμβάνουμε συνέχεια να προσέχετε όταν αγοράζετε Dunlop να γράφουν "Made in France" και όχι "Made in Japan".

Δυστυχώς αρκετός κόσμος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν αρκετοί εισαγωγείς που αγοράζουν από την ασιατική αγορά και τα πουλούν εδώ κανονικά, παρότι οι δύο εταιρείες έχουν απαγορεύσει η μία στην άλλη να ανακατεύεται στην αγορά της. Υπάρχει επίσης και μία σημαντική διαφορά σε κόστος καθώς τα Dunlop Ιαπωνίας έχουν λιγότερη εξέλιξη από τα Dunlop Γαλλίας.

Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται ορισμένοι, μαζί με την άγνοια όσων δεν διαβάζουν MOTO, και τους δίνουν Dunlop Ιαπωνίας χρεώνοντάς τους όπως τα σαφώς ανώτερα γαλλικά Dunlop.

Με την πλήρη εξαγορά της Dunlop στις μοτοσυκλέτες από την Sumitomo, όπως έγινε στα αυτοκίνητα, οι διαφορές αυτές θα εξαφανιστούν και το στοίχημα είνα να γίνει αυτό προς τα πάνω σε ποιότητα και όχι προς τα κάτω.

Μέχρι τότε, ένα από αυτά που ήρθαν εδώ από την Ιαπωνία, πρέπει τώρα να γίνει ανάκληση:

Κίνδυνος

Το ελαστικό ενδέχεται να έχει λεπτό στρώμα υλικού εξωτερικά, που καλύπτει την επιφάνεια πέλματος. Αυτή η συνθήκη μειώνει την πρόσφυση, αυξάνοντας τον κίνδυνο ολίσθησης και ατυχημάτων.

Μέτρα

Η εταιρεία θα προχωρήσει σε ανάκληση του προϊόντος από τους τελικούς χρήστες, καθώς το προϊόν δεν συμμορφώνεται με τον Κανονισμό έγκρισης της ΕΕ.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.