Αποκλειστικό: Η BMW Motorrad απαντά για την κινέζικη προέλευση των κινητήρων σειράς "F"

Συνέντευξη με τον κ..Resch Πρόεδρο πωλήσεων BMW Motorrad
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/2/2020

Είχαμε την ευκαιρία μίας κατ' ιδίαν συζήτησης με τον κ. Timo Resch, που διατελεί Vice President Sales and Marketing της BMW Motorrad, αλλά και να οδηγήσουμε μαζί του, συνεχίζοντας με τις παρατηρήσεις μας γύρω από τα νέα F900R και F900XR. Πρόκειται για τον άνθρωπο που υπέγραψε την απόφαση να μεταφερθεί η παραγωγή των κινητήρων στην Κίνα, οπότε σίγουρα μπορεί να σχολιάσει την επιλογή αυτή.

Ο κ. Resch γνωρίζει το περιοδικό MOTO και την δουλειά που κάνουμε και δέχτηκε να συζητήσουμε δίχως να θέσει όρια και φίλτρα, ξεκινώντας από το γεγονός πως διέκοψε το ασφυκτικά γεμάτο πρόγραμμά του, για να βρεθεί στην παρουσίαση των BMW F900R και F900XR συνοδεύοντας μάλιστα τα γκρουπ των δημοσιογράφων! Για όσους δεν το ήξεραν, περνούσε ως άλλος ένας από την ομάδα της BMW, κι ας ήταν ο επικεφαλής κι ένα από τα μεγάλα αφεντικά της γερμανικής εταιρείας. Απλός και προσιτός, δεν θα αποφύγει να απαντήσει σε κάποια ερώτηση, άλλωστε όπως ο ίδιος είπε και έχει ιδιαίτερη βαρύτητα να το ακούς από κάποιον στην θέση του, η βιομηχανία οχημάτων ως σύνολο, περνά αυτή την στιγμή την δυσκολότερη φάση στην ιστορία της, μετρώντας από την απαρχή της! Δεν είναι ώρα λοιπόν για να κρύβεται κανείς με δηλώσεις.

Η συνάντησή μας με τον κ. Resch δεν είχε την μορφή συνέντευξης, αλλά μίας μακράς συζήτησης ξεκινώντας από το ειδικό θέμα της περίστασης, δηλαδή τα νέα μοντέλα της σειράς F, πριν περάσουμε στο πιο γενικό, την αγορά της μοτοσυκλέτας στην Ευρώπη, τον ανταγωνισμό του κτλ… Ας δούμε τα βασικότερα από αυτά που ειπώθηκαν ξεκινώντας ανάστροφα, με μία δική του ερώτηση, θέλοντας να μάθει πώς μου φάνηκαν τα νέα μοντέλα και ποιο από τα δύο θα διάλεγα.

BMW F900XR και F900R: Τα οδηγούμε στην Ισπανία

ΜΟΤΟ: «Έχετε κάνει καλή δουλειά, είναι μία τίμια μοτοσυκλέτα σε αυτά που προσφέρει και για πρώτη φορά εδώ και καιρό θα απευθυνθείτε σε ένα κοινό που δεν ήταν αποκλειστικά της BMW. Το θέμα είναι πώς θα το κρατήσετε εκεί, αν θα του πέσουν τα αυτιά στο πρώτο service, και πώς θα καλλιεργήσετε την ιδέα μιας προσιτής μοτοσυκλέτας πουλώντας από ένα κατάστημα που οι προδιαγραφές που έχετε θέσει είναι τέτοιες, που νομίζεις πως μπαίνεις σε παλάτι. Οπότε έχεις την εντύπωση πως δεν φεύγεις με μικρό λογαριασμό ό,τι κι αν κάνεις.

RESCH: «Ευχαριστώ, είναι τίμια μοτοσυκλέτα πράγματι δεν κοροϊδεύει κανέναν, απεναντίας όμως δεν βλέπω μεγάλες διαφορές στις τιμές μας. Καταρχήν και για τα ανταλλακτικά έχουμε ήδη κάνει πρόβλεψη, στο λέω σαν μέτρο που ήδη έχουμε πάρει όχι που θα πάρουμε, ώστε οι τελικές τιμές λιανικής να είναι αντίστοιχες του ανταγωνισμού. Οπότε μένει η εργατοώρα ως το μόνο που θα μπορούσε να κάνει την διαφορά και σε αυτό εμείς πάμε με το δικό μας κόστος. Δίνουμε αντίστοιχα έως και λίγο καλύτερα ημερομίσθια στους μηχανικούς μας, οπότε και η χρέωση ανά ώρα θα είναι αναλογικά δεν θα μπορεί να ξεφύγει».

Timo Resch: Η βιομηχανία οχημάτων διανύει τώρα, την δυσκολότερη στιγμή στην ιστορία της

ΜΟΤΟ: «Ό,τι και να γίνει όμως, στο τέλος θα πρέπει να πείσεις και για την προέλευση του κινητήρα. Θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα μετράνε πως φτιάχνεται στην Κίνα. Δεν είναι απλό πράγμα αυτό, κι ας κατασκευάζεται η μοτοσυκλέτα στο Βερολίνο και παίρνει την τελική «σφραγίδα» από εκεί. Στο τέλος έχει έναν κινέζικο κινητήρα. Ξέρω τι θα πεις, πως όταν φτιάχνεις μία γραμμή παραγωγής είναι το ίδιο όπου κι αν βρίσκεται, πως η συνταγή μετράει. Και ναι το πιστεύω, αλλά εκτός από την πιστότητα της συνταγής, παίζουν ρόλο και τα υλικά και τα χέρια που ζυμώνουν…

RESCH: «Καταρχήν δεν το κρύβουμε. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αν και στο τέλος όλα μαθαίνονται, αλλά δεν θεωρούμε πως υπάρχει λόγος. Είναι βέβαια αλήθεια πως το αντιμετωπίζουμε αυτό το ζήτημα και καλά λες πως παίζει ρόλο ο συνεργάτης. Είναι δύσκολες οι νέες συνεργασίες και χρειάζονται επένδυση σε χρόνο. Από την πρώτη στιγμή δεν δουλεύουν όλα ρολόι. Επίσης έχουμε κάνει λάθη στο παρελθόν και τα έχουμε πληρώσει» - «Το πιρούνι του GS για παράδειγμα» του λέω στα γρήγορα και γνέφει καταφατικά- «Ναι, αυτή ήταν μία περίπτωση λανθασμένου υπολογισμού, όμως μαθαίνουμε από τα λάθη. Υπάρχει ολόκληρη διαδικασία στην BMW ακριβώς για να αξιολογείς το λάθος. Εμείς για την μεσαία αυτή σειρά δεν είχαμε ποτέ γραμμή παραγωγής για τον κινητήρα. Πάντα ο κινητήρας φτιαχνόταν εκτός Βερολίνου, τώρα πλέον ο συνεργάτης είναι στην Κίνα, για εμάς δεν υπάρχει αλλαγή. Για τον κόσμο μπορεί. Όμως στο τέλος είναι μία γερμανική μοτοσυκλέτα, παίρνουμε τον κινητήρα σαν ανταλλακτικό από την Κίνα, και φτιάχνουμε τα πάντα εμείς, ακόμη και το πλαίσιο το κολλάμε στο Βερολίνο. - Δεν το παίρνετε έτοιμο βαμμένο από άλλη εταιρεία, όπως κάνει η Ducati για παράδειγμα; - Όχι κατασκευάζεται στο Βερολίνο. Είναι ένα ζήτημα η καταγωγή του κινητήρα, το καταλαβαίνω, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για αυτό, είναι να αφήσουμε να περάσει καιρός. Ο κόσμος θα δει πως είναι όλα καλά αλλά και πως αντιμετωπίζουμε τον πελάτη με τον τρόπο που πρέπει σε περίπτωση προβλήματος και με τον καιρό θα ξεφύγουμε από το στερεότυπο».

ΜΟΤΟ: «Είπες λάθος υπολογισμός προηγουμένως. Στην EICMA συνάντησα τον κ. Edgar Heinrich (Διευθυντής σχεδιασμού της BMW Motorrad) ή αλλιώς τον γερμανό Liam Neeson όπως τον αποκαλώ, μην μου πεις πως δεν μοιάζουν (χαμογελά καταφατικά) και μου είπε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε με τα νέα F ήταν να περιορίσουν το budget για να ανταγωνιστούν την Yamaha. Πόσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε τώρα, πως σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια περιορισμού του κόστους δεν έχουν γίνει λάθη ή δεν έχει πέσει πολύ χαμηλά η ποιότητα;»

RESCH: «Σίγουρα δεν ήταν εύκολο να περιορίσουμε το κόστος χωρίς να μειώσουμε ποιότητα, τα μαθηματικά είναι πολύ δύσκολα. Ξέρεις πόσο δελεαστικό είναι να έρχεται ένας προμηθευτής και να σου λέει πόσο αγοράζεις «αυτό;» γιατί είμαι σίγουρος πως μπορώ να σου δώσω μισή τιμή; Πρέπει εκείνη την στιγμή να δεις τις επιλογές σου, να τον τσεκάρεις, να ψάξεις αν μπορεί να αποδώσει στον βαθμό που πρέπει. Παλιότερα είχαμε κάνει το λάθος να γλυκαθούμε και να επιλέξουμε επιπόλαια. Τώρα δεν γίνεται αυτό. Τώρα παίρνουμε τα μέτρα μας, με απευθείας επισκέψεις στον χώρο του προμηθευτή με έλεγχο του τρόπου δουλειάς και μία αξιολόγηση πολλών σημείων πριν αποφασίσουμε αν μπορεί να κρατήσει την ποιότητα στην τιμή που δίνει. Το κακό είναι πως συνήθως αποδεικνύεται πως δεν μπορεί. Για αυτό και πλέον όταν έχουμε έναν προμηθευτή που μας δίνει μία καλή τιμή δεν τον αλλάζουμε με τίποτα, ακόμη κι αν έρθει ένας άλλος και ζητά τα μισά. Έχουμε κατασταλάξει λίγο πολύ και στα F900 δεν έχουμε κάποιον καινούριο. Έχουμε πετύχει καλές τιμές με τους προμηθευτές που έχουμε ξανά δουλέψει μαζί».

ΜΟΤΟ: «Πώς το κάνατε αυτό; Παραγγέλνοντας μεγάλες ποσότητες»;

RESCH: «Βλέπω που το πας, ξέρεις τι σου γίνεται θα το αναγνωρίσω. Θα σου πω κατευθείαν αυτό που θέλεις να ακούσεις. Πιστεύω πως δεν θα φύγουμε μακριά από τον στόχο πωλήσεων που έχουμε θέσει. Ναι είναι υψηλός, αλλά οι μοτοσυκλέτες είναι καλές και θα τον πετύχουμε. Θα πάρουμε το μερίδιο αγοράς που πρέπει».

Ξεφεύγοντας για λίγο από την νέα σειρά F, μιλώντας για το S1000XR που αναγκαστικά πρέπει να προσπεράσουμε, αλλά και την αγορά της Ελλάδας, που είναι σίγουρα βαρετά πράγματα και θα τα αφήσουμε εκτός, πήγαμε στα ηλεκτρικά:

ΜΟΤΟ: «Πρόσφατα έγραψα ένα άρθρο για το τεράστιο λάθος των Γερμανών με τις επιδοτήσεις στα ηλεκτρικά οχήματα και το γεγονός πως αν αυτά τα χρήματα δίνονταν στην έρευνα θα είχαμε καλύτερα αποτελέσματα. Είναι όμως προς όφελος των πολιτικών να εμφανίζουμε αποτέλεσμα, έστω και φουσκωμένο, παρά να περιμένουν χρόνια να αποδώσει ένας τομέας έρευνας. Συμφωνείς με αυτό;»

RESCH: «Φυσικά, είναι ακριβώς έτσι. Όμως δεν γίνεται αλλιώς στην κοινωνία που ζούμε. Ο κόσμος θέλει να βλέπει πράγματα άμεσα και γρήγορα. Ό,τι κι αν κάνουμε τα ηλεκτρικά οχήματα είναι το μέλλον. Το πόσο εύκολα θα μπουν στην ζωή μας είναι το μεγάλο στοίχημα. Ναι φυσικά και θα ήταν προτιμότερο η εξέλιξη να είχε προχωρήσει περισσότερο, αλλά από ένα σημείο και μετά, και από την στιγμή που έτσι είναι δομημένη η κοινωνία μας, πρέπει να καταστεί mainstream μία τεχνολογία για να προχωρήσει και εξελικτικά. Για εμένα αυτή η περίοδος είναι η χειρότερη περίοδος στην ιστορία της αυτοκίνησης. Ποτέ ξανά δεν είχαμε σταθεί μπροστά σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι. Τα αυτοκίνητα και τα οχήματα είχαν πάντα ανοδική πορεία, τώρα απλά ο χρόνος έχει σταματήσει. Να ξέρεις πως τους βενζινοκινητήρες δεν τους έχουμε φτάσει στο απόγειο της εξέλιξής τους. Έχουν κι άλλο, απλά από ένα σημείο και μετά τα χρήματα που ρίχνεις στην εξέλιξη σου αποφέρουν ολοένα και μικρότερη βελτίωση. Καλύτερα να τα επενδύσεις στην ηλεκτροκίνηση που το όφελος βαίνει αυξημένο. Η στιγμή όμως της αλλαγής, αυτή δηλαδή που περνάμε τώρα, είναι εξαιρετικά δύσκολη. Είναι η χειρότερη».

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.