Athens Supercross 2010: Έδαφος - Αέρας: σημειώσατε 2

Από το

Μαύρο Σκύλο

25/11/2010

Μετά από ένα διάλειμμα ενός έτους, το Athens Supercross επέστρεψε, αποζημιώνοντας τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί λόγω της διακοπής του θεσμού. Πλούσιο θέαμα, πολλοί και σύντομοι αγώνες και μπόλικη... "γαρνιτούρα" με σόου, έφεραν έναν φρέσκο αέρα σε σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. Η προσπάθεια που καταβλήθηκε για τέρψη του κοινού ήταν συλλογική, τόσο από τη μεριά της διοργάνωσης όσο και από τους αναβάτες. Οι τελευταίοι είχαν μάλιστα τσακωθεί με τους νόμους της φυσικής. Οι τροχοί των μοτοσυκλετών βρισκόντουσαν περισσότερη ώρα στον αέρα παρά στο καλοστρωμένο –σε σύγκριση με το παρελθόν- χώμα της σφιχτής και τεχνικής πίστας. Οι freestylers ανέβασαν το επίπεδο στα αντίστοιχα ξένα events και η έκπληξη της βραδιάς ήταν οι BMXers, οι οποίοι απέταξαν το ρόλο του "φτωχού συγγενή", κλέβοντας την παράσταση με απίθανα κόλπα. Το μυστικό έγκειται στο ότι όσοι συμμετείχαν ήταν εξίσου διψασμένοι για θέαμα με το κοινό κι αυτός είναι ένας συνδυασμός που αποδίδει.

 

Σίγουρα ήταν μια προσπάθεια που έχει χώρο ακόμη για πολλές βελτιώσεις, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρη η εξέλιξη και το ότι παρά το κενό της μιας χρονιάς, η διοργάνωση έκανε βήματα μπροστά. Ήταν φανερό ότι κατάφεραν να πιάσουν τον παλμό του κοινού, που θέλει να βλέπει μπόλικες κόντρες με τους καλούς αναβάτες. Ο διαγωνισμός του "Rider's Challenge" έδωσε αυτό ακριβώς το πράγμα. Μια έξυπνη λύση που πρόσφερε συνεχώς θέαμα στον κόσμο, με σφιχτές και σύντομες μάχες, από την αφρόκρεμα του είδους.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι το Athens Supercross αξίζει να παίξει το ρόλο του εφαλτηρίου για περισσότερα πράγματα. Θα μπορούσε να αποτελέσει μια "μαγιά" για να την υλοποίηση ενός indoor enduro ή ακόμη και indoor trial, με διαφορετικό μεν αλλά εξίσου πλούσιο θέαμα. Το κοινό πλέον είναι εκπαιδευμένο για αντίστοιχες διοργανώσεις, μέσω του Supercross, κι είναι κρίμα να μείνει ανεκμετάλλευτη η όποια δυναμική έχει δημιουργηθεί, καθώς όπως δείχνουν τα πράγματα υλικό και φαντασία από την πλευρά της διοργάνωσης υπάρχει...

Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες

Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Rainey's Ride
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

25/9/2025

Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος

Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.

Rainey's Ride

Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.

Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.

Rainey's Ride

Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.

Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.Rainey's Ride

Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.

Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.

Rainey's Ride

To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.

Rainey's Ride