Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου

19/8/2015

Στο νότο της Αυστραλίας

Στην πόλη Perth παρέμεινα τρεις ολόκληρες μέρες. Εκτός από μια σύντομη γνωριμία με την πρωτεύουσα της πολιτείας Western Australia, ήθελα να αποτινάξω μακριά την κούραση των χιλιομέτρων της δυτικής ακτογραμμής και να ετοιμαστώ για το επόμενο σκέλος του "Australian tour 2015", την οριζόντια διάσχιση της Αυστραλίας – από την Perth που ήμουν, είχα να οδηγήσω 3.000 χιλιόμετρα ως την Adelaide.
Παράλληλα, ρίχνοντας μια πρόχειρη ματιά στην μαύρη ΚΤΜ, διαπίστωσα πως δεν χρειαζόταν κάποια "φροντίδα" μετά από 11.150 χλμ. ταξιδιού. Έτσι, με ξεκούραστο κορμί, ανεβασμένη ψυχολογία και ετοιμοπόλεμη μοτοσυκλέτα, ξεκίνησα να ενώσω οδικά την δυτική με την ανατολική Αυστραλία, οδηγώντας πάνω στην διαδρομή που είχε ακολουθήσει πρώτος το 1841 ο τολμηρός Άγγλος εξερευνητής Edward John Eyre. Όπως καταλαβαίνετε, στον συγκεκριμένο οδικό άξονα δόθηκε τιμητικά το όνομα του πρωτοπόρου εξερευνητή (Eyre Hwy).

Πέντε υπήρξαν τα δυνατά περιστατικά που κατέγραψα στο "ημερολόγιο καταστρώματος" του Eyre Hwy. Το απρόσμενο κύμα ψύχους που έφτασε στα νότια παράλια της Αυστραλίας από την Ανταρκτική –για μια ολόκληρη μέρα οδηγούσα με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Η διάσχιση της μεγαλύτερης ασφαλτοστρωμένης ευθείας της αυστραλιανής ηπείρου: είχε μήκος 146,6 χιλιόμετρα και βρισκόταν στη διαδρομή Balladonia – Caiguna. Η κωμόπολη Kimba, που ήταν ακριβώς στα μέσα της οριζόντιας διάσχισης της Αυστραλίας – δεν παρέλειψα να φωτογραφηθώ μπροστά στην σχετική ενημερωτική πινακίδα. Τα πανύψηλα βράχια Bunda Cliffs, που γκρεμίζονταν απότομα από ύψος 90 μέτρα μέσα στα νερά του Νότιου Παγωμένου Ωκεανού. Και φυσικά, η διάσχιση της άνυδρης περιοχής Nullarbor Plan – η λέξη "nulla arbor" σημαίνει στα λατινικά "κανένα δέντρο" και δικαιολογημένα δόθηκε στην περιοχή, αφού δέντρο δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα…

Με την άφιξή μου στην πόλη Port Augusta (300 χλμ. βόρεια της Adelaide), η τρομερή αυστραλιανή έρημος αποτελούσε πια παρελθόν. Ναι, τα δύσκολα χιλιόμετρα στο μεγάλο νησί του Νότου είχαν περάσει. Από εδώ και πέρα, όλα θα ήταν αρκετά πιο εύκολα και ξεκούραστα…

Ο μεγάλος του ωκεανού δρόμος

Προσεγγίζοντας την Adelaide, την πρωτεύουσα της πολιτείας South Australia, τα ατελείωτα χιλιόμετρα της περιπλάνησής μου στην καρδιά της Αυστραλίας είχαν τελειώσει. Τρία μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας (Adelaide, Μελβούρνη, Καμπέρα) ήταν οι επόμενοι -και καθοριστικότεροι- σταθμοί στο "Australian tour 2015", που μετρούσε πλέον τα τελευταία του χιλιόμετρα.

Η Adelaide, που ιδρύθηκε το 1836 με σκοπό να αποτελέσει το διοικητικό κέντρο όλης της νότιας Αυστραλίας, χαρακτηριζόταν από ένα αρκετά σύγχρονο αστικό προφίλ, ενώ η φίλη Ελένη Βάσσου έμελλε να μου χαρίσει τις καλύτερες αναμνήσεις από την πόλη της.
Ταξιδεύοντας από την Adelaide στην Μελβούρνη, την σκυτάλη του ταξιδιού πήρε κατόπιν ο παραθαλάσσιος οδικός άξονας "Great Ocean Road" (G.O.R.). Μετά την εμπειρία της αυστραλιανής ερήμου, σειρά είχε ο Νότιος Ωκεανός να καλωσορίσει τον δίτροχο ταξιδιώτη του κόκκινου νησιού. Απολύτως σίγουρη για την ομορφιά και τη γοητεία της, η μεγάλη θάλασσα του νότου βάλθηκε εδώ να με αποπλανήσει με δαντελωτές ακτογραμμές, κλειστούς απάνεμους κόλπους, βατές και άγριες παραλίες, βραχώδεις σχηματισμούς (Loch Ard Gorge, London Bridge, Twelve Apostles) και έναν καταπράσινο μανδύα που κυλούσε μέχρι τα κύματα.

Με σήμα κατατεθέν τους φημισμένους βραχώδεις σχηματισμούς Twelve Apostles, ο G.O.R. αντιπροσώπευε έναν περίτεχνο πίνακα ζωγραφικής με έντονες πινελιές πρασίνου, αρμονικά συνδυασμένες με το απέραντο γαλάζιο του ωκεανού. Δικαίως χαρακτηρίζεται ως η θεαματικότερη παραθαλάσσια διαδρομή της Αυστραλίας.
Στην Μελβούρνη, τα πάντα "μύριζαν" Ελλάδα. Και όχι άδικα, αφού στην δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της Αυστραλίας βρίσκεται η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα της χώρας, με περισσότερους από 350.000 ομογενείς, σε σύνολο περίπου 700.000 Ελλήνων που υπάρχουν σ’ όλη την Αυστραλία.

Θερμή όσο και αξέχαστη υπήρξε η υποδοχή που έτυχα από τον Παναρκαδικό Σύλλογο της Μελβούρνης "Κολοκοτρώνης", αλλά και απ’ όλη γενικά την τοπική ομογενειακή κοινότητα. Ζεστές αγκαλιές, λουκούλλεια τραπεζώματα στην ελληνική συνοικία Oakleigh, συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα, δημοσιεύματα σε εφημερίδες και συνάντηση με την Ελληνίδα Πρόξενο της Μελβούρνης ήταν τα γεγονότα που γέμισαν τις τέσσερεις μέρες που παρέμεινα στην "Marvelous Melboune", μια πόλη που δικαίως καυχιέται για την υψηλή ποιότητα ζωής που προσφέρει στους 4.500.000 κατοίκους της…

Συνέχεια στην Νέα Ζηλανδία

Κτισμένη 580 χιλιόμετρα μακριά από την Μελβούρνη –και μόλις 280 χλμ. νοτιοδυτικά του Σύδνεϋ– η Καμπέρα, η πρωτεύουσα της Αυστραλίας, ήταν το τελευταίο αστικό κέντρο που έμελλε να επισκεφθώ πριν ολοκληρώσω το "Australian tour 2015". Αποχαιρετώντας την Μελβούρνη, το κοντέρ της ΚΤΜ 1050 είχε καταγράψει περισσότερα από 17.200 χιλιόμετρα, ενώ το ημερολόγιο του ταξιδιού πλησίαζε στην 40η σελίδα του.

Ο ευθυτενής οδικός άξονας Hume Hwy που ανέλαβε να με μεταφέρει στην διοικητική καρδιά της χώρας, κυριολεκτικά με κοίμισε. Σωτήριες στάθηκαν ευτυχώς οι φιλότιμες προσπάθειες της τοπικής φύσης, που με τα απεριόριστα χρώματα της παλέτας της, κατάφερε να ομορφύνει λίγο το σκηνικό της διαδρομής και να μετριάσει -εν μέρει- την ανία της οδήγησης.

Όπως στα άλλα αστικά κέντρα της Αυστραλίας, έτσι και στην Καμπέρα, ο τοπικός ομογενειακός πληθυσμός με αγκάλιασε με θέρμη και φρόντισε να μου χαρίσει όμορφες αναμνήσεις από παρουσία μου στην πόλη. Με ξεναγό τον αντιπρόεδρο της τοπικής ελληνικής κοινότητας κ. Πωλ Λεβεντή, έμαθα και γνώρισα ενδιαφέροντα πράγματα και καταστάσεις από την πολύχρονη παρουσία των Ελλήνων της αυστραλιανής πρωτεύουσας.

Ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου και η λέσχη "HELLENIC CLUB", εκτός από ύψιστα σημεία αναφοράς της τοπικής ελληνικής κοινότητας, αποτελούν παράλληλα κι έναν ισχυρό συνδετικό κρίκο μεταξύ των 8.000 Ελλήνων της Καμπέρα.
Και φυσικά, η μαύρη ΚΤΜ δεν παρέλειψε να με οδηγήσει στο Παλαιό Κοινοβούλιο, στο μνημείο "Australian Memorial War", στη Νέα Βουλή και στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στα πιο φημισμένα αξιοθέατα της αυστραλιανής μητρόπολης…

Μπορεί η τελευταία μέρα του ταξιδιού να μην είχε πολλά χιλιόμετρα, μου επιφύλασσε όμως δυνατά συναισθήματα, όμορφες εικόνες και ανεξίτηλες αναμνήσεις. Με την επιστροφή μου στο Σύδνεϋ, έπεφταν οι τίτλοι της ταξιδιωτικής ταινίας δρόμου "Australian tour 2015", αυτό όμως δεν σήμαινε ότι η παρουσία μου στην ήπειρο της Ωκεανίας είχε τελειώσει.
Το αεροπορικό εισιτήριο Σύδνεϋ-Auckland που κρατούσα στα χέρια, σε λίγες μέρες θα με μετέφερε στους δρόμους της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί, στην σέλα μιας απαστράπτουσας Harley Davidson, θα ξεκινήσω το "New Zealand Tour". Και το ταξίδι στους μακρινούς αντίποδες της γης συνεχίζεται…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

H CFMOTO στέλνει το 450ΜΤ στο Romaniacs με τον Mario Roman! Συνεργασία στις Adventure μοτοσυκλέτες – Όχι Enduro!

Δεν είναι στα άμεσα σχέδια της CFMOTO να μπεί στο Enduro

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/1/2026

Ο Mario Roman, αναβάτης τους Extreme Enduro και μέχρι τώρα αθλητής με την Sherco, ανακοίνωσε την συνεργασία του με την CFMOTO με στόχο να τρέχει στο Romaniacs με το 450ΜΤ.

Με το Romaniacs να είναι το επίκεντρο της συνεργασίας τους, η CFMOTO κάλεσε τον Mario Roman να γίνει πρεσβευτής τους στις Adventure μοτοσυκλέτες βλέποντας ακόμη μία μεταπήδηση από τον χώρο του Enduro στους αγώνες Rally και συγκεκριμένα στις κατηγορίες που μπορούν να συμμετάσχουν μοτοσυκλέτες του εμπορίου και όχι πανάκριβα αγωνιστικά μονοκύλινδρα.

Οι μάρκες βλέπουν πως δεν υπάρχει απήχηση ευρύτερου κοινού στους εξιδεικευμένους αγώνες μοτοσυκλετών στο χώμα, σε αντίθεση με τις κατηγορίες που μπορούν να πάρουν μέρος οι Adventure μοτοσυκλέτες, όπου ξαφνικά το ενδιαφέρον ξεφεύγει του στενού κύκλου που πάντα παρακολουθούσε αυτές τις διοργανώσεις.

Με λίγα λόγια αγώνες Enduro παρακολουθούν λιγότεροι από όσους κάνουν Enduro, ενώ φωτογραφίες και video από μοτοσυκλέτες του εμπορίου που πηγαίνουν στους αγώνες αυτούς, έχει πολλαπλάσια διασπορά και καταλήγει σε μεγαλύτερο κοινό.

Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε συνέχεια περισσότερες τέτοιες συνεργασίες και μάλιστα η CFMOTO είχε καθυστερήσει να κάνει περισσότερα βήματα. Υπήρχαν έτσι και αλλιώς πολλές CFMOTO μοτοσυκλέτες από ιδιώτες σε αυτές τις διοργανώσεις, όπως είδαμε και στο Romaniacs πέρσι που φέτος μία τέτοια κίνηση ήταν επιβεβλημένη σχεδόν και η επιλογή του Mario Roman είναι η κατάλληλη.

Το ζήτημα είναι όμως πως η CFMOTO δεν έχει μοτοσυκλέτες Enduro και δεν γίνεται να συνεργαστείς με έναν ενεργό αθλητή στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Hard Enduro μόνο για το Adventure κομμάτι.

Για αυτό και επέκτειναν την συνεργασία τους, επιτρέποντας μέσα από γενναία χρηματοδότηση στον Mario Roman να φτιάξει αγωνιστική ομάδα για να μπορέσει να απεμπλακεί από την Sherco με την οποία έτρεχε έως τώρα.

Οπότε η νέα αγωνιστική ομάδα MR74 δεν είχε μοτοσυκλέτες. Επέλεξαν να ξεκινήσουν προπονήσεις με δίχρονα Husqvarna TE300 τα οποία προφανώς ντύθηκαν στα λογότυπα της CFMOTO και η εικόνα αυτή μπέρδεψε ακόμη και επαγγελματίες του χώρου που έκαναν λόγο για είσοδο της CFMOTO στον Enduro!

Αυτη η εικασία είναι ωστόσο πέρα για πέρα λάθος και τελείως μακριά από την πραγματικότητα!

Η ιστορία μας διδάσκει τον τρόπο που γίνονται τα πράγματα. Όποιος την παρακολουθεί ζωντανά δεκαετίες μπορεί να δει τα μονοπάτια που ανοίγονται μπροστά από την MR74. Ο Mario Roman χτίζει την πορεία στους αγώνες ανεξάρτητος πλέον, η CFMOTO τον πλαισιώνει με μηχανολόγους που έχουν στόχο να αποκτήσουν εμπειρία στους αγώνες στο χώμα και βήμα – βήμα ο Roman έχει και συμβουλευτικό χαρακτήρα ώστε να φτάσουμε μετά από χρόνια σε μία πρωτότυπη, έχοντας πρώτα χτίσει πρωτόκολλα επικοινωνίας μεταξύ αγωνιζομένων και R&D με δικλείδες ασφαλείας, που αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν!

Φανταστείτε πως για το concept T7, η Yamaha έπρεπε να κάνει την ίδια διαδικασία, για αυτό και καθυστέρησε άλλα τρία χρόνια, φτάνοντας συνολικά τα πέντε μέχρι να δούμε επιτέλους το Tenere που περιμέναμε. Το ενδεχόμενο να μπει η CFMOTO στο Enduro μπορεί να προχωρήσει μόνο αν θέσει έναν τέτοιο χαρακτήρα στη συνεργασία της με αναβάτες όπως ο Roman, και μόνο αν αυτή η συνεργασία προχωρήσει βάση προγράμματος. Κανείς δεν μπορεί να το εγγυηθεί αυτό, οπότε είναι διπλό λάθος να λέει κανείς πως η CFMOTO μπαίνει στο Enduro!

Αυτό μπορεί να ειπωθεί όταν θα υπάρχει πρωτότυπη μοτοσυκλέτα, μέχρι τότε θα είναι απλά ένα ενδεχόμενο.

Ένα καλύτερο ενδεχόμενο είχε με το ηλεκτρικό Motocross, ένα θαύμα της βιομηχανίας κυριολεκτικά και δεν αποτελεί δική μου δήλωση, αλλά μεταφέρω αυτό που μου είπε προσωπικά ο κος Domenicali όταν το είδε για πρώτη φορά στην προ-περσινή EICMA, δηλαδή τον Νοέμβριο του 2024 δ. Δίπλα ήταν ο V4 κινητήρας που τώρα, πριν μήνες, μόλις σε έναν χρόνο, τον είδαμε σε πρωτότυπη Superbike μοτοσυκλέτα. Για αυτό και είναι πιο σημαντικό που ξεχώρισε το ηλεκτρικό Motocross!

Διότι το μάτι του έπιασε το tooling που είχε επάνω της αυτή η πρωτότυπη, αναγνώρισε το μέγεθος του βιομηχανικού σχεδιασμού που απαιτείται για να δείξεις κάτι τέτοιο, που με την σειρά του δηλώνει το μηχανολογικό επίπεδο στο οποίο έχουν φτάσει. Οι επιδόσεις είναι για τον πολύ κόσμο και για τις καφετέριες, εκείνος ο άνθρωπος είχε δει κάτι άλλο εκείνη την στιγμή και εκείνο σχολίασε με τον τρόπο που πάντα διατηρεί, ευθέως δηλαδή ενώ ήταν μέσα στο περίπτερο της CFMOTO και συζητούσαμε για τον V4 κινητήρα, θεωρώντας πως εκεί είναι το πρόβλημα για εκείνους! Κι όμως, έβλεπε κάτι άλλο.

Διπλό κρίμα λοιπόν που η CFMOTO τερμάτισε το σχέδιο να βγάλει στην παραγωγή το ηλεκτρικό Motocross βλέποντας πως ακόμη και αν ήταν εξαιρετικά ανταγωνιστικό από την πρώτη στιγμή, πάλι θα έκανε ισχνές πωλήσεις ενώ θα έπρεπε για να το συντηρήσει εκεί έξω, να στρέψει και το δίκτυό της προς το χώμα, κάτι που δεν ήταν ακόμη έτοιμη να το κάνει. Βλέπετε πως τα προβλήματα είναι σύνθετα, ακόμη και αν αναπτύξεις την γκάμα σου σε νέες κατηγορίες δεν είναι αρκετό. Ποιος θα τις διαθέσει αυτές τις μοτοσυκλέτες και ποιος θα τις συντηρήσει; Είναι μία κίνηση που την κάνεις όταν μπορείς να συγκεντρωθείς σε μία κατεύθυνση, όπως η Ducati για παράδειγμα. Αντιθέτως η CFMOTO επεκτείνεται ραγδαία προς κάθε κατεύθυνση, θα ήταν λοιπόν πρόβλημα να προσθέσει ακόμη περισσότερα!

Η κίνηση αυτή, να φτιάξει αγωνιστική ομάδα με έναν κορυφαίο αναβάτη, όπου θα δούμε με τι μοτοσυκλέτες θα μείνει μέχρι να ξεκινήσει το αγωνιστικό πρόγραμμα, είναι στην σωστή κατεύθυνση αυτή την στιγμή, δίνοντας ώθηση στις Adventure μοτοσυκλέτες στις οποίες έχει επενδύσει πάρα πολύ και που η επένδυση αυτή πηγαίνει πολύ καλύτερα από το αναμενόμενο.

Το που θα οδηγήσει η συνεργασία είναι ένα κομμάτι που ούτε οι ίδιοι μπορούν να το έχουν σίγουρο, είναι μία διαδικασία που εξελίσσεται!