Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.


Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.


Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…


Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

 

 

 

Μοτοπορεία Μνήμης: Ακόμη μαζικότερη συμμετοχή στην 3η επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών

Ο κόσμος δεν ξεχνά και απαιτεί δικαιοσύνη για τα θύματα των Τεμπών με μαζική συμμετοχή στις εκδηλώσεις μνήμης
motoporeia tempi
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

9/3/2026

Την Κυριακή 8 Μαρτίου οι Μοτοσυκλετιστές τίμησαν για τρίτη χρονιά την επέτειο της σιδηροδρομικής τραγωδίας που συνέβη στα Τέμπη την 28η Φεβρουαρίου 2024 και κόστισε τις ζωές 57 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους φοιτητές.

Αυτό το έγκλημα που παραμένει ατιμώρητο καταγγέλθηκε και φέτος από τον μοτοσυκλετιστικό κόσμο, ο οποίος εκφράστηκε μέσω της Μοτοπορείας Μνήμης που είχε ως αφετηρία τα διόδια Μαλγάρων στη Θεσσαλονίκη.

motoporeia tempon

Ήταν ωστόσο ένα κάλεσμα ανοικτό για μοτοσυκλετιστές από όλη την Ελλάδα, οδηγώντας στο “σημείο μηδέν” της τραγωδίας για μια εκδήλωση μνήμης και απαίτησης για δικαιοσύνη.

motoporeia tempon

Προσελκύοντας περισσότερους ανθρώπους από πέρυσι, αν μη τι άλλο η συγκέντρωση αυτή αποδεικνύει πως κάποια πράγματα δεν μπορούν απλά να σβηστούν από τη μνήμη μας, ούτε και να σκουπιστούν κάτω από το χαλί.

motoporeia tempon

Απεναντίας, η συλλογική οργή γι’ αυτήν την αδικαιολόγητη τραγωδία δείχνει να διογκώνεται αν κρίνουμε από τη συμμετοχή στη φετινή Μοτοπορεία.

motoporeia tempon

Παράλληλα με τη συγκέντρωση των μοτοσυκλετιστών, στο σημείο βρέθηκαν και οι συμμετέχοντες στον “Δρόμο Μνήμης Τεμπών 2026”, έναν αγώνα δρόμου που διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Δρομέων Φαλάνης, με εκκίνηση από το εργοστάσιο Ζάχαρης στη Λάρισα.

motoporeia tempon

 

Ετικέτες