Αυτοί που κυνηγούν τα όνειρά τους: Keinosuke “Keino” Sasaki

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

29/1/2016

Ο Keinosuke “Keino” Sasaki είναι Ιάπωνας, γεννημένος στο Aichi και μεγαλωμένος στην Fukuoka, πόλη του νότιου νησιού της Ιαπωνίας. Η επιρροή του πατέρα του ήταν καθοριστική για τον μικρό Keinosuke. Τα χέρια του πατέρα του έπιαναν. Στο εργαστήριό του έφτιαχνε κοσμήματα από ασήμι, κατασκευές από ξύλο, βιτρώ, κι ο γιός συχνά καθόταν και παρατηρούσε ή "μαστόρευε". Θυμάται πως όταν κατάφερνε να σκαρφαλώσει στο Yamaha XS650 του πατέρα του, προσπαθούσε, αλλά δεν έφτανε να κρατήσει το τιμόνι. Αργότερα, όταν ο Keino ήταν 11 ετών, ο πατέρας του έφερε στο σπίτι ένα τραϊαλάκι, ένα Yamaha TY125, για κείνον και τον αδελφό του. Η προσωπική του ιστορία με τις μοτοσυκλέτες είχε αρχίσει. Για τα 16^α γενέθλιά του, ο πατέρας του του έκανε δώρο ένα σκουτεράκι που είχε βρει παρατημένο στο δρόμο, και μαζί κάθησαν και το έλυσαν, το καθάρισαν, το έφτιαξαν και το ξανάδεσαν. Ο Keino ποτέ δεν θα ξεχνούσε αυτή την αίσθηση ολοκλήρωσης και θριάμβου, ειδικά όταν το έβγαλε για πρώτη φορά βόλτα.

Σπουδάζοντας Ιστορία, ο Keino μπήκε παράλληλα μαθητευόμενος σε ένα τοπικό καστομάδικο, το Shrews, ενώ παράλληλα έκανε διάφορες δουλειές, κυρίως σερβιτόρος. Αργά αλλά σταθερά, το πάθος του για τις μοτοσυκλέτες γινόταν μεγαλύτερο από κείνο για τις ακαδημαϊκές του σπουδές. Πήρε μια απόφαση: Θα πήγαινε στην Αμερική για να φτιάχνει custom μοτοσυκλέτες.

Δεν παράτησε τις σπουδές του. Αντίθετα, πήρε bachelor στην Ιστορία και πέρασε δύο χρόνια εργαζόμενος σε εργοστάσιο αυτοκινήτων της Mitsubishi, για να μαζέψει χρήματα για το ταξίδι και τις σπουδές του στην Αμερική. Όταν ήρθε η ώρα, κι έχοντας μαζί του μόνο ένα μικρό σακίδιο και το μεγάλο του όνειρο, πέταξε πάνω από τον Ειρηνικό κι έφτασε στην Αριζόνα το 1998, για να φοιτήσει στο ΜΜΙ, το Motorcycle Mechanic Institute, που βγάζει μηχανικούς μοτοσυκλετών. Το να είσαι νεαρός Ιάπωνας που γνωρίζει ελάχιστα αγγλικά, ενώ θέλεις να φοιτήσεις σε σχολή μηχανικών, και παράλληλα πρέπει να κάνεις διάφορες δουλειές για να τα βγάλεις πέρα, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Τελειώνοντας μετά από δύο χρόνια την σχολή, έψαξε για δουλειά στην δυτική ακτή των ΗΠΑ, μάταια όμως. Η μόνη προσφορά εργασίας που είχε ήταν από το Brooklyn, στη Νέα Υόρκη, κι εκεί μετακόμισε το 2000. Εργάστηκε σε συνεργεία, αυτό όμως που ήθελε ήταν να ασχοληθεί με custom μοτοσυκλέτες, τσοπεριές και τέτοια. Κατάφερε να τον προσλάβουν σ’ ένα μαγαζί του SoHo στο Manhattan, όπου μαθήτευσε δίπλα στον θρυλικό "Ιndian Larry", όπως ήταν γνωστός ο Lawrence DeSmedt, που έφτιαχνε old school τσοπεριές ως αρχιμηχανικός στο American Dream Machine. Ο Keino θυμάται: "Δεν ήταν όπως στο σχολείο όπου ο δάσκαλος σου δείχνει βήμα βήμα πως να κάνεις κάτι. Εκεί όλοι κάναμε τα πάντα. Μάθαινα και εμπνεόμουν απλά και μόνο δουλεύοντας δίπλα του. Και τα πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα δεν είχαν σχέση με ικανότητες ή γνώσεις, αλλά με τη νοοτροπία και την προσέγγιση στις μοτοσυκλέτες και τη ζωή. Αυτά με επηρρέασαν περισσότερο."

Όταν ο Indian Larry πέθανε τον Αύγουστο του 2004, ο Keino έγινε συνέταιρος στο μαγαζί, κι έμεινε εκεί άλλα τέσσερα χρόνια για να τιμήσει τη μνήμη του μέντορά του. Ο ίδιος όμως ο Indian Larry του είχε πει, "Θα κάνεις κάτι δικό σου μια μέρα, και ξέρεις, θα πρέπει να το κάνεις". Ακολουθώντας τη συμβουλή και το όνειρό του, ο Keino άνοιξε το 2008 την Keino Cycles, για να έχει περισσότερες δυνατότητες να δει την δημιουργία μοτοσυκλετών ως τέχνη. Ο Keino είναι ολοκληρωμένος μάστορας και καλλιτέχνης παράλληλα. Δεν τον απασχολεί μόνο η εμφάνιση και το στυλ, αλλά και η λειτουργικότητα. Ξέρει να κάνει τα πάντα, από το να ανακατασκευάσει και να βελτιώσει μέχρι και τους πιο δύσκολους κινητήρες, μέχρι να διαμορφώσει το μέταλλο όπως το έχει φανταστεί. Και το δικό του μαγαζί – εργαστήριο είναι στο Brooklyn.

Μια συνέντευξή του στον Cyril Hunze μας δείχνει ακόμα περισσότερα για το ποιος είναι ο Keino:

Στο λύκειο, τι σου έλεγαν οι καθηγητές σου;

Να σταματήσω να ονειρεύομαι.

Ποιοι ήταν οι ήρωές σου όταν ήσουν παιδί;

Captain Harlock, από ένα γιαπωνέζικο κόμικ επιστημονικής φαντασίας.

Το πρώτο σου μηχανάκι;

Ένα πενηντάρι Suzuki scooter.

Αν δεν δούλευες στο χώρο της μοτοσυκλέτας, τι θα έκανες;

Φορτηγατζής διεθνών μεταφορών.

Τι κάνεις για να χαλαρώσεις; Ακούω τζαζ..

Τι φοβάσαι;

ον θυμό που θα με κάνει να φερθώ ανόητα.

Ποιόν θα ήθελες να συναντήσεις;

Τον Leonardo Da Vinci.

Ποια ταινία σ’ έχει κάνει να κλάψεις;

Πολλές, πάρα πολλές. Πάντα την πατάω.

Πέντε πράγματα που μισείς;

Τις κατσαρίδες, το πατέ, την παράνοια, τους στενόμυαλους ανθρώπους, κι όσους μιλάνε γρήγορα.

Ποιό ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;

Το “I hope they serve beer in hell”, του Tucker Max.

Τίποτα ένοχες απολαύσεις;

Τσιγάρο. Κάνει κακό.

Κάνεις καμιά συλλογή;

Εργαλεία που κάνουν τη δουλειά μου πιο εύκολη.

Τι μουσική κατέβασες τώρα τελευταία;

Nina Simone.

Η χειρότερή σου αγορά;

Μια αυτόματη ταΐστρα για γάτες. Οι δύο γάτες μου συνέχεια τη χαλάνε, για να διαμαρτυρηθούν που τις παραμελώ.

Κάτι που έφτιαξες, και ντρέπεσαι γι’ αυτό;

Το πρώτο ρεζερβουάρ που έφτιαξα, από λαμαρίνα. Το έχω ακόμα. Είναι φριχτό.

Το καλύτερο φαγητό που μπορείς να μαγειρέψεις;

Βραστό αυγό.

Πότε θύμωσες πραγματικά;

Όταν είδα μια μάνα να περνάει το δρόμο με κόκκινο, σπρώχνοντας το καροτσάκι με το μωρό της..

Το τέλειό σου Σαββατοκύριακο, όταν είσαι σπίτι;

Να μην έχω κανένα σχέδιο, και να κάνω ό,τι μου έρθει στο μυαλό.

Η χειρότερη ερώτηση που σου έχει κάνει δημοσιογράφος;

Με ρώτησε, "Τι ζώδιο είσαι;"

Ετικέτες

custom

customizing

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Μείωση ΦΠΑ στα κράνη: Το νομοθετικό παράθυρο για το 6%!

Το ζητήσαμε από τον Υφυπουργό Υγείας

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

14/4/2026

Η μείωση ΦΠΑ στα κράνη είναι ένα ζήτημα που μας απασχόλησε εδώ στο MOTO έντονα στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν είδαμε μπροστά μας να ετοιμαζόμαστε ως χώρα να χάσουμε το μοναδικό νομοθετικό παράθυρο για την καθιέρωση μηδενικού συντελεστή. Όπως και τελικά συνέβη!

Εκείνη την εποχή όμως δεν υπήρχε η υποστήριξη του κόσμου για έναν βασικό λόγο: «Ας έχει και 50% ΦΠΑ, εμείς έτσι και αλλιώς δεν το φοράμε», ήταν μία από τις βασικές απαντήσεις κόντρα σε κάθε εκστρατεία που ουσιαστικά μηδένιζε την πίεση προς οποιονδήποτε κρατικό εκπρόσωπο.

Έτσι και αλλιώς μόνο εμείς κάναμε εκστρατεία για τη χρήση του εκείνη την εποχή, ούτε καν η ίδια η Πολιτεία!

Πέντε χρόνια μετά, το 1995, αποφάσισε το κράτος να αυστηροποιήσει τη χρήση ζώνης και κράνους με μηδαμινά ωστόσο αποτελέσματα, ιδιαίτερα στη χρήση κράνους. Τότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε παράπονο για τον ΦΠΑ, ήταν όμως ήδη αργά.

Το θέμα μηδενισμού ΦΠΑ στα κράνη επανήλθε στην επικαιρότητα μόνο όταν αυξήθηκε η φορολογία πάνω από τον μέσο όρο της Ευρώπης και τότε μόνο φάνηκε αυτό για το οποίο φωνάζαμε στις αρχές του ’90, πως δεν γίνεται να μειωθεί κάτω από το 12% καθώς η Ε.Ε. δεν επιτρέπει, για λόγους ανταγωνισμού, μικρότερους συντελεστές παρά μόνο σε αγαθά πρώτης ανάγκης.

Το παράδειγμα της Αγγλίας εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο τι ακριβώς δεν άκουσε ο κόσμος το 1991: Προετοιμάζοντας την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 1993, τα κράτη μέλη είχαν ήδη συμφωνήσει σε μία σειρά από όρους, μέσα σε αυτούς ήταν πως θα έβαζαν ένα κατώτερο όριο στο ΦΠΑ, ώστε να μη μπορεί μία χώρα να τον μηδενίσει, με στόχο να προσελκύσει πολίτες άλλων χωρών να διασχίσουν τα σύνορα και να την επιλέξουν ως «παράδεισο της λιανικής πώλησης» πραγματοποιώντας τις αγορές τους εκεί, αντί για τη χώρα τους. Εξαίρεση θα γινόταν μόνο για αγαθά πρώτης ανάγκης που κάθε κράτος θα μπορούσε να επιβάλλει ό,τι ΦΠΑ ήθελε καθώς και μόνο για την προπαρασκευαστική περίοδο, άνοιγε ένα και μόνο παράθυρο, να διατηρήσουν το μηδενικό ΦΠΑ σε όσα αγαθά το είχαν πράξει ήδη.

Η Αγγλία ήταν η μόνη χώρα εκείνη την εποχή με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη και έτσι όταν στις 7 Φεβρουαρίου υπογράφτηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ που σε ισχύ θα έμπαινε την 1η Νοεμβρίου 1993, είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν να διατηρήσουν τον μηδενικό συντελεστή ΦΠΑ και δεν παρέλειψαν να το κάνουν. Όσο η Αγγλία ήταν εντός της Ε.Ε. ήταν η μόνη χώρα της Ευρώπης με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη, τώρα προφανώς μπορεί να αυτορυθμίσει οποιονδήποτε συντελεστή, υπήρξε όμως το μοναδικό παράδειγμα εντός Ε.Ε. με μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη μοτοσυκλετών.

Εμείς δεν τα λέμε αυτά πρώτη φορά, τα έχουμε εξηγήσει πολλές και εδώ αναλυτικά η πιο πρόσφατη που παράλληλα εξηγεί και την εγκληματικότητα της κυβέρνησης, να πληρώνει πρόστιμο γιατί διατηρεί τον ΦΠΑ σε αγαθά πρώτης ανάγκης!

Για ένα σημαντικό ποσοστό κρατών-μελών που η μοτοσυκλέτα δεν αποτελεί καθημερινό όχημα μετακίνησης, το ζήτημα αυτό είναι άνευ ουσίας, για την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία και φυσικά και για εμάς, το ύψος φορολογίας στα κράνη έχει διαφορετική σημασία.

Για αυτό και ήταν αναπάντεχο το γεγονός πως πριν από έξι χρόνια, στις αρχές του 2020, ο συντελεστής ΦΠΑ έπεσε στο 13% αντί του 24%, μία όμως αλλαγή που έγινε για να ψαλιδίσει την αύξηση του κόστους που ήδη ερχόταν και δεν έκανε μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό.

Μία περαιτέρω μείωση στο 6% θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, αν φυσικά δεν απορροφηθεί, ενώ θα άνοιγε και τον δρόμο για μελλοντικό μηδενισμό, που ήταν και ο αρχικός μας στόχος, πριν από 35 χρόνια!

Το παράθυρο για μείωση κάτω από το όριο που θέτει η Ε.Ε. είναι να εγγραφούν τα κράνη ως απαραίτητος εξοπλισμός ασφαλείας, όπως δηλαδή είναι στην πράξη! Ωστόσο η Ε.Ε. έχει νομοθετήσει μέχρι στιγμής για τα κράνη των εργοταξίων, όχι και εκείνα των μοτοσυκλετών, καθότι όπως πολλές φορές έχουμε εξηγήσει, η μοτοσυκλέτα είναι κάτι άγνωστο στα έδρανα των Βρυξελών. Ένα παράθυρο υπάρχει μέσω γνωμοδότησης από το Υπουργείο Υγείας και αυτό ακριβώς ζητήσαμε πριν λίγες ημέρες.

Στην Έκθεση Μοτοσυκλέτας 2026, που το MOTO ήταν το μόνο αμιγώς μοτοσυκλετιστικό μέσο που είχε περίπτερο, για να είμαστε κοντά στους επισκέπτες και αναγνώστες, πέρασε μεταξύ άλλων και ο Υφυπουργός Υγείας, Μάριος Θεμιστοκλέους και όταν βρέθηκε στο περίπτερο του MOTO, είχαμε την ευκαιρία να του καταθέσουμε αίτημα για τη θετική του εισήγηση προς το 6% στο ΦΠΑ για τα κράνη μοτοσυκλετών.

Ο δρόμος είναι μακρύς, τουλάχιστον τώρα εκτός από ένα πρώτο βήμα, υπάρχει και η υποστήριξη του κόσμου, που δεν κάνει το ίδιο λάθος με το 1990.

Όπως είχαμε τονίσει και εδώ, η χώρα μας κάνει το έγκλημα να επιβάλλει φορολογία εκτός κανόνων της Ε.Ε. και να πληρώνει πρόστιμο για τον λόγο αυτό. Όσο η διαφορά εισπραχθέντων από την παράνομη φορολογία μείον του προστίμου καταλήγει με θετικό πρόσημο, τόσο θα συνεχίζει το έγκλημα αυτό. Εκτός από το παράδειγμα με την ενσωμάτωση της οδηγίας για τον μηδενισμό ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, στο θέμα των μοτοσυκλετών που μας αφορά, η χώρα μας εγκληματεί και με το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης. Η Ε.Ε. το γνωρίζει αυτό και σχεδιάζει να ανεβάσει το πρόστιμο σε τέτοιο ύψος που πλέον να μη συμφέρει η διατήρησή του.

Αν κάποιος αφαιρέσει την διαφορά ΦΠΑ και το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης από την τελική τιμή, τότε θα καταλάβει πως οι μοτοσυκλέτες στην Ελλάδα δεν πωλούνται ακριβότερα από άλλες χώρες λόγω κέρδους, αλλά εξαιτίας αυξημένης φορολογίας που ως ένα σημείο καταλήγει και ζήτημα ασφάλειας, ιδιαίτερα στις μοτοσυκλέτες 1.000 κυβικών που η διαφορά αυτή διαφαίνεται περισσότερο.

Άρα το συμπέρασμα είναι πως μία χαρά θα μπορούσε να μειώσει η Πολιτεία το ΦΠΑ στο 0% και να πληρώνει έπειτα πρόστιμο στην Ε.Ε. αλλά αυτό δεν θα το κάνει αν δεν υπάρχει άμεσο όφελος στο ταμείο. Το μακροχρόνιο όφελος για την κοινωνία είναι δεδομένο, αλλά αυτό δεν το κοιτά κανείς. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως από την πλάγια οδό θα έρθει η περαιτέρω μείωση στο 6% για αρχή και πως αυτή θα περάσει στην τελική τιμή και βλέπουμε έπειτα και για τον στόχο του 1990!