Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών: Σχέδιο αναβάθμισης πριν συμπληρώσει 30 χρόνια παρουσίας

Στόχος να παραμείνει η καλύτερη πίστα των Βαλκανίων
Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών: Σχέδιο αναβάθμισης πριν συμπληρώσει 30 χρόνια παρουσίας
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/10/2025

Το αυτοκινητοδρόμιο Σερρών έχει μπει εδώ και ένα χρόνο σε νέα πορεία, παρουσιάζοντας περισσότερα έργα και λιγότερες εξαγγελίες. Με την άσφαλτο της πίστας σε άψογη κατάσταση, όπως διαπιστώσαμε και πριν από δύο ημέρες που βρεθήκαμε για δική μας, ανεξάρτητη δοκιμή, τον περιβάλλοντα χώρο πλήρως τακτοποιημένο, τα κερμπ σε άψογη κατάσταση και τον χώρο ασφαλείας καθαρό, η πίστα διανύει μία από τις πολύ καλές εποχές της.

Αποτελώντας δημοτική επιχείρηση, ένα ξεχωριστό και μοναδικό παράδειγμα, το αυτοκινητοδρόμιο έχει να αντιμετωπίσει και ζητήματα γραφειοκρατίας στην λήψη αποφάσεων, όχι για κάποιο επιπρόσθετο λόγο πέρα από το γεγονός πως είναι κομμάτι της ελληνικής πραγματικότητας. Ωστόσο από την πιο έντονη δραστηριότητα που παρουσιάζει, φαίνεται πως υπάρχει μία νέα αμεσότητα και η χάραξη στρατηγικής για το μέλλον, είναι κομμάτι αυτής της πορείας.

Χθες το απόγευμα ανακοίνωσαν το σχέδιο επέκτασης του αυτοκινητοδρομίου με στόχο τόσο την προσέλευση μεγαλύτερων πρωταθλημάτων και διοργανώσεων, αλλά και την αντιμετώπιση του νέου ανταγωνισμού που έως τώρα δεν είχαν.

Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών: Σχέδιο αναβάθμισης πριν συμπληρώσει 30 χρόνια παρουσίας
Ο Διευθύνων Σύμβουλος, Βασίλης Κοτέογλου με τον Jarno Zaffelli

Η πίστα στις Σέρρες τροφοδοτείται με μεγάλο πελατολόγιο από Βουλγαρία και Τουρκία, ωστόσο σε λίγες ημέρες αναμένονται τα εγκαίνια νέας πίστας στο κέντρο της Βουλγαρίας, μόλις 1,5 ώρα μακριά από τις Σέρρες.

Παρότι μικρή η απόστασή τους με την Lara, για την οποία έχουμε κάνει εκτενείς αναφορές για την έναρξη των εργασιών εδώ, όπως και για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της σε διαφορετικό άρθρο, η διαφορά σε καιρικές συνθήκες είναι τεράστια. Η τοποθεσία της Lara εγγυάται την χιονόπτωση για υπολογίσιμο χρονικό διάστημα, ενώ αντίστοιχα θα έχει χαμηλότερες θερμοκρασίες τις ημέρες με καύσωνα στις Σέρρες.

Η βουλγάρικη Lara είναι γεγονός, έχει ολοκληρωθεί για αυτό και αναφέρεται. Ταυτόχρονα έχει ξεκινήσει και η πίστα προδιαγραφών F1 στο Elbasan της Αλβανίας όπου εκεί υπάρχουν μόνο τα έργα διαμόρφωσης του υπεδάφους. Όταν στρωθεί θα υπάρχει και ένα πιο σαφές χρονοδιάγραμμα για την υλοποίησή της.

Η εξέλιξη της πίστας των Σερρών, που για σχεδόν 30 χρόνια υπήρξε ό,τι καλύτερο έχει χτιστεί στην περιοχή των Βαλκανίων, είναι μονόδρομος αν θέλει να μείνει στην κορυφή και να μην επισκιαστεί.

Δεν κάνουν βιαστικά βήματα όμως, πήραν συμβουλή και άποψη από ανθρώπους που οδηγούν χρόνια στην πίστα των Σερρών και μάλιστα άκουσαν προσεκτικά τον κόσμο της μοτοσυκλέτας, όπως για παράδειγμα τις συμβουλές του πολυπρωταθλητή Σάκη Συνιώρη και ολοκληρώνοντας την σκιαγράφηση μίας σαφέστατης εικόνας των αναγκών, ζήτησαν έπειτα την συνδρομή του Jarno Zaffelli, ενός από τους εξειδικευμένους πολιτικούς μηχανικούς στον τομέα των Racing Circuits.

Η ανάθεση στον κ. Zaffelli, εξασφαλίζει πως η πολυπόθητη ταυτόχρονη έγκριση από FIM και FIA θα έρθει απροβλημάτιστα.

Συζητώντας με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο, Βασίλη Κοτέογλου και τον νέο Πρόεδρο του Αυτοκινητοδρομίου, Κωνσταντίνο Μπέγο, διαπιστώνει κανείς πως έχουν ένα πρόγραμμα που μπορεί να υλοποιηθεί και δεν είναι μια εξαγγελία του αέρα. Έχουμε πει πολλές φορές στο MOTO πως όπου ακούτε για MotoGP να ξέρετε πως είτε αυτός που το αναφέρει έχει στόχο την παραπληροφόρηση, είτε απλά θέλει να φουσκώσει την πραγματικότητα. Χωρίς εθνικό προϊόν δεν γίνεται να προσελκύσεις μια τέτοια διοργάνωση και στην πίστα των Σερρών είναι πολύ προσεκτικοί στην αναφορά τους, να μην αφήσουν λανθασμένες εντυπώσεις. Αντιθέτως το MOTUL WSBK είναι πολύ πιο προσιτό, είναι παράλληλα και ένας τρόπος να χτίσεις και το εθνικό προϊόν, να δημιουργήσεις κουλτούρα και να αρχίσεις να βλέπεις γεμάτες κερκίδες, που τώρα είναι πρακτικά αδύνατο να γίνει.

Κυρίως όμως, βλέπουμε από την ανακοίνωση του Αυτοκινητοδρομίου Σερρών την διάθεση να γίνει η πίστα ένας χώρος για πολλαπλές εκδηλώσεις και να τοποθετηθεί στον ευρωπαϊκό χάρτη των διαθέσιμων χώρων για δοκιμές και διοργανώσεις παγκοσμίου επιπέδου.

Ως προς τον ορίζοντα της υλοποίησης αυτής, εμείς εδώ στο MOTO βλέπουμε πως θα πρέπει να γίνει πριν τον εορτασμό των 30 ετών, το 2028, οπότε υπάρχει μία διετία μπροστά τους για την ολοκλήρωση.

Είναι εξαιρετικά νέα για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, κι εμείς εδώ αντιμετωπίζουμε το ζήτημα με λιγότερο σκεπτικισμό έναντι άλλων εξαγγελιών και ανακοινώσεων που έχουμε ακούσει κατά καιρούς καθότι οι εξελίξεις έτρεξαν πριν την όποια ανακοίνωση. Κι αυτό συμβαίνει σπάνια στην Ελλάδα, αποτελώντας έτσι και την ειδοποιό διαφορά…

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.