Bimota YB6 – Ducati 750 F1 και 916! Καινούριες στην κούτα!
Απίστευτος πλειστηριασμός!
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
15/1/2020
Μία απίστευτη συλλογή βγαίνει σε πλειστηριασμό με 21 σπάνιες μοτοσυκλέτες σε κατάσταση καινούριου, επτά από τις οποίες δεν έχουν ανοιχτεί ποτέ από το κουτί τους!
Μουσείο μοτοσυκλέτας στο Κεμπέκ του Καναδά, κατεβάζει στο Las Vegas μία πανέμορφη και ακριβή συλλογή, για έναν πλειστηριασμό που θα διαρκέσει από τις 21 Ιανουαρίου έως και τις 26 με το αξιοσημείωτο να είναι πως υπάρχουν πολλές μοτοσυκλέτες που βρίσκονται στην αρχική τους συσκευασία, ακριβώς όπως έφυγαν από το εργοστάσιο!
Το Μουσείο είναι ιδιωτικό και ανήκει στα αδέρφια Gagnon με περισσότερες από εκατό μοτοσυκλέτες σε μόνιμη Έκθεση, χωρισμένες σε θεματικές ενότητες. Υπάρχουν όμως άλλες πενήντα αποθηκευμένες καθώς και ένας ευρύς κύκλος επαφών που ο Francois και ο Jean βρίσκουν συνεχώς νέες μοτοσυκλέτες.
Από τις πενήντα που υπάρχουν αυτή την στιγμή αποθηκευμένες, οι εικοσιένα βγαίνουν σε πλειστηριασμό, επτά είναι στον κουτί τους και από τις επτά οι πέντε είναι Bimota: SB4 του 1984, DB1S του 1986, YB4R και YB4 EI του 1988, YB6 EI Tuatara του 1991, καθώς και Laverda FSC1000 του 1986 και Moto Guzzi Le Mans 3 του 1981.
έστω και την αποκτάς... ανοίγεις το κουτί ή όχι;
Υπάρχουν επίσης, Bimota DB1 SR του1988, Bimota DB1 R του 1988, Bimota KB1 του 1978, μία από τις λίγες ιταλικές της συγκεκριμένης συλλογής, Yamaha FZR750RT του 1987, MV Agusta 750 American του 1976, Ducati Mike Hailwood Replica 1981 που ίσως πιάσει το μεγαλύτερο ποσό από όλες, Ducati 750SS Green Flame του 1974, Ducati 916 Corsa του 1996, Ducati Desmo Montjuich Prototype 750 F1 1987, Harley-Davidson XR1000 1984, 1972 Harley-Davidson XR750, 1970 Guzzi V7 Special Moto και δύο Moto Guzzi V7 Sport του 1972.
Βέβαια μία από τις STAR της συλλογής αυτής είναι με βεβαιότητα η Bimota YB6 Tuatara. Μόλις 60 τέτοιες κατασκευάστηκαν και η συγκεκριμένη αποθηκεύτηκε εξ αρχής από τον Francesco Romanelli πριν ανοιχτεί. Αγοράστηκε από το μουσείο και παρέμενε στην συλλογή τους, μέχρι και σήμερα. Ο κινητήρας της Yamaha απέδιδε 145 ίππους στις 9.500 στροφές και όλες οι YB6 κατασκευάστηκαν με απόλυτη προσοχή από μερικούς από τους καλύτερους Ιταλούς μηχανικούς, που δούλευαν τότε στην Bimota.
Η μεγάλη συλλογή φέρνει στο προσκήνιο ορισμένα από τα καλύτερα παραδείγματα όπου η τέχνη συνάντησε την μοτοσυκλέτα…
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: