BMW Εργοστάσιο Βερολίνου: Εκτενές ντοκιμαντέρ από την γραμμή παραγωγής!

Ένα από τα πιο σύγχρονα εργοστάσια μοτοσυκλέτας
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/2/2020

Πρεμιέρα έκανε πριν λίγες ημέρες ένα νέο ντοκιμαντέρ από την γραμμή παραγωγής του εργοστασίου της BMW Motorrad. Για την ακρίβεια όμως, το ντοκιμαντέρ αυτό δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά. Η Γερμανική εταιρεία παραγωγής, είχε πωλήσει τα δικαιώματα για διάθεση σε τηλεόραση και online πλατφόρμες και τώρα το επανακυκλοφόρησε κάνοντας προσθήκες, μέσα από το δικό της κανάλι.

Το ντοκιμαντέρ είναι άκρως ενδιαφέρον γιατί δείχνει την γραμμή παραγωγής του προηγούμενης γενιάς S1000RR, που δεν διαφέρει πολύ από αυτά που ξέρουμε για το νέο μοντέλο. Διακρίνεται πλέον και η σχετικά πρόσφατη αλλαγή στις πλατφόρμες συναρμολόγησης που εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο εργοστάσιο του Βερολίνο. Μέχρι τώρα οι πλατφόρμες αυτές που αυτόνομα κινούνται στο επίπεδο έδαφος του  εργοστασίου, ήταν γερανοί κανονικοί. Δεν υπάρχουν δηλαδή ράγες ούτε ευθείες, αλλά ρομποτικές πλατφόρμες που κινούνται κυκλικά στο εργοστάσιο ρυθμίζοντας το ύψος τους ανάλογα με το ιδανικό για κάθε μηχανικό που εργάζεται εκείνη την στιγμή στην συναρμολόγηση. Οι περισσότεροι μηχανικοί στην συναρμολόγηση της μοτοσυκλέτας εργάζονται περπατώντας ταυτόχρονα αλλά μπορούν να διακόψουν την κίνηση αν χρειαστεί. Παράλληλα σε άλλα σημεία η πλατφόρμα απαιτείται να είναι σταματημένη κι έτσι όλα τα σημεία συνεργάζονται απόλυτα δίχως προβλήματα, μένοντας συνδεδεμένα ως στάδια συναρμολόγησης, αλλά όχι και δεμένα μεταξύ τους. Είναι μία διαδικασία που διαφέρει σε αρκετά σημεία από άλλα εργοστάσια στην Ευρώπη, όπως της Ducati για παράδειγμα. Αν η συναρμολόγηση που στην συγκεκριμένη περίπτωση διαρκεί δύο ώρες, γινόταν σε ευθεία γραμμή τότε θα ξεπερνούσε τα 130 μέτρα. Όπως και σε άλλα εργοστάσια όμως, κάθε σταθμός εργασίας θα ολοκληρώσει διαφορετικές μοτοσυκλέτες μέσα στην ημέρα και δεν υπάρχει ξεχωριστή γραμμή για συγκεκριμένο μοντέλο.

Το ντοκιμαντέρ δείχνει αρκετά πράγματα από το εργοστάσιο που σημαίνει πως ήδη υπάρχουν αλλαγές, διαφορετικά η BMW δεν θα έδινε την άδειά της. Τα βασικά όμως παραμένουν ίδια. Η παραγωγή ξεκινά με τον κινητήρα που χρησιμοποιεί εξελιγμένα ρομποτικά συστήματα για την συναρμολόγησή του με τον τελικό έλεγχο να ανήκει σε άνθρωπο. Αντίστοιχα και οι κολλήσεις στο πλαίσιο γίνονται με τον ίδιο τρόπο, αναλαμβάνει ένα μηχάνημα και τα πολύπλοκα κομμάτια ολοκληρώνονται από άνθρωπο κάτι που συμβαίνει και αλλού, η Akrapovic είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

Το ντοκιμαντέρ κάνει βέβαια και αρκετά λάθη μιας και ξεκάθαρα δεν υπάρχει το τεχνικό υπόβαθρο στην περιγραφή του, ο χαρακηρισμός του τετρακύλινδρου εν σειρά κινητήρα ως On-Line αντί για In-Line είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ενώ και κάπως άστοχα παρουσιάζεται περισσότερο από αυτό που θα έπρεπε η νίκη της Yamaha (!) στο πρωτάθλημα Endurance. Σε κάθε περίπτωση όμως η εικόνα μετράει και η εμφάνιση της γραμμής παραγωγής του προηγούμενου S1000RR έρχεται στο κατάλληλο χρονικό σημείο: Όταν η BMW ετοιμάζεται να επαναλανσάρει το νέο μοντέλο με τον Shift-Cam κινητήρα έχοντας επιλύσει τα ζητήματα που ανέκυψαν το τελευταίο χρόνο.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.