BMW: Πατέντες για σύστημα διεύθυνσης και στον πίσω τροχό!
Στόχος η βελτιωμένη ευελιξία, ειδικά για βαριές μοτοσυκλέτες με μεγάλο μεταξόνιο
Από τον
Κώστα Γκαζή
30/5/2023
Η BMWαναπτύσσει διάφορες ιδέες για ένα νέο σύστημα διεύθυνσης στον πίσω τροχό, που θα στρίβει αντίθετα με τον μπροστινό,προσδίδοντας ευελιξία ακόμα και σε μεγάλου όγκου μοτοσυκλέτες με μακρύ μεταξόνιο.
Η ιδέα πίσω από το σύστημα διεύθυνσης στον πίσω τροχό δεν είναι καινούργια. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες από τη δεκαετία του 1980 δημιούργησαν διάφορα μοντέλα με σύστημα διεύθυνσης στους τέσσερις τροχούς, τη γνωστή σε όλους μας τετραδιεύθυνση.
Όσον αφορά στα δίτροχα, ο Αυστραλός μηχανικός Ian Drysdale το 1990 δημιούργησε το πρωτότυπο Dryvtech 2x2x2με σύστημα κίνησης και διεύθυνσης και στους δύο τροχούς.
Στις πατέντες παρατηρούμε πως υπάρχουν συστήματα τα οποία στρίβουν αυτόματα τον πίσω τροχό στην αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη του μπροστινού τροχού, ενώ τα σχέδια διέπονται από μια κοινή ιδέα. Η ιδέα πίσω από αυτές τις πατέντες είναι με το στρίψιμο του τιμονιού η αντίθετη φορά των δυο στροφών να μικραίνει την ακτίνα στροφής και να βελτιώνει τον χειρισμό της. Για την ώρα δεν γνωρίζουμε κατά πόσο η διεύθυνση του πίσω τροχού θα αλλάζει ανάλογα με την ταχύτητα της μοτοσυκλέτας.
Στα σχέδια βλέπουμε ένα cruiser μοντέλο, κατηγορία στην οποία οι ελιγμοί γίνονται πιο δύσκολα λόγω του μεγάλου μεταξονίου. Το εν λόγω σύστημα διεύθυνσης επιτρέπει στον πίσω τροχό να αποκτήσει τον δικό του άξονα διεύθυνσης, με την καινοτομία αυτή να ωφελεί σε μεγάλο βαθμό τα μοντέλα αυτής της κατηγορίας. Οι αιτήσεις για διπλώματα ευρεσιτεχνίας φανερώνουν επίσης πρόσθετα πλεονεκτήματα του συστήματος διεύθυνσης στον πίσω τροχό, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας βελτίωσης της αεροδυναμικής. Δεδομένου ότι ο πίσω τροχός μπορεί πλέον να στρίβει, το εύρος διεύθυνσης του μπροστινού τροχού μπορεί να μειωθεί, δίνοντας τη δυνατότητα να δημιουργηθούν νέα φαίρινγκ με μικρότερους συμβιβασμούς. Επίσης το εν λόγω σύστημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για αγωνιστική χρήση, καθώς η μοτοσυκλέτα θα μπορεί να κατευθύνεται ακόμη και αν ο μπροστινός τροχός βρίσκεται στον αέρα!
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: