Bridgestone: Νέα ελαστικά χωρίς αέρα

Έχουν ήδη ξεκινήσει οι δοκιμές σε οχήματα

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

28/1/2020

Τα “αλεξίσφαιρα” σε τρυπήματα ελαστικά δεν αποτελούν πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά βρίσκονται ένα βήμα πριν μπουν στην παραγωγή. Μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε κάτι τέτοιο στην πράξη, η Bridgestone ασχολείται μαζί τους εδώ και δέκα χρόνια, όπως άλλωστε και άλλοι κατασκευαστές. Η Michelin για παράδειγμα σε συνεργασία με την General Motors είχε παρουσιάσει πέρσι το καλοκαίρι ένα ελαστικό με τεχνολογία Uptis (Unique Puncture-proof Tire System – Μοναδικό Αδιάτρητο Σύστημα Ελαστικού), το οποίο θα κυκλοφορήσει το 2024. Ωστόσο η τεχνολογία αυτή βρίσκεται συνεχώς σε εξέλιξη με τους κατασκευαστές να ακολουθεί ο καθένας τον δικό του δρόμο εξέλιξης, εξερευνώντας την, και πλέον η Bridgestone είναι σε θέση να ανακοινώσει ένα νέο σημαντικό και πρωτοποριακό επίτευγμα.

Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο πως η Bridgestone το 2013, είχε παρουσιασεί ήδη τη δεύτερη γενιά των πρωτότυπων ελαστικών της, χωρίς όμως αυτά να έχουν μπει ακόμη στην παραγωγή. Τόσο το Uptis όσο και το νέο ελαστικό της Bridgestone έχουν σχεδιαστεί με την ίδια φιλοσοφία, να μην χρειάζονται αέρα και να μην κλατάρουν. Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες, το ελαστικό της Bridgestone διαθέτει σκελετό κατασκευασμένο από ανακυκλωμένο θερμοπλαστικό, ενώ χάρη στο σχεδιασμό του μπορεί να αντέξει βάρος μέχρι και 2.267 κιλών! Η νέα τεχνολογία των ελαστικών της Bridgestone έχει ήδη δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες και βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εξέλιξης. Η χρήση αυτών των ελαστικών στα αυτοκίνητα θα έχει πολλαπλά οφέλη τόσο για τον οδηγό, που δεν θα χρειάζεται να τσεκάρει την πίεσή τους ποτέ, όσο και για το αυτοκίνητο, αφού θα μειώνονται οι εκπομπές CO2. Όσα οχήματα χρησιμοποιούν ελαστικά συμβατικής τεχνολογίας, χάνουν ενέργεια απ’ την παραμόρφωση των ελαστικών κατά την περιστροφή τους. Με την απλοποίηση του σχεδιασμού τους και το γεγονός ότι στη θέση του αέρα υπάρχει πλέον ένα εύκαμπτος πλαστικός σκελετός, η Bridgestone αναφέρει πως έχει καταφέρει να μειώσει την απώλεια της ενέργειας, καθώς το σχήμα τους δεν παραμορφώνεται τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να μειώνονται έμμεσα και οι εκπομπές ρύπων CO2.

Προς το παρόν η Bridgestone δεν αναφέρει αν η τεχνολογία που αναπτύσσει θα περάσει και στα ελαστικά μοτοσυκλετών και σκούτερ, όμως επιβεβαίωσε πως είναι ιδανικά για ποδήλατα. Χάρη στο γεγονός ότι δεν χρειάζονται φούσκωμα, έχουν και μεγαλύτερη χιλιομετρική διάρκεια, αφού ως γνωστόν ένα ξεφούσκωτο ελαστικό φθείρεται πιο εύκολα απ’ ότι ένα με τη σωστή πίεση. Αν θα τα δούμε στο μέλλον στις μοτοσυκλέτες και σκούτερ παραμένει άγνωστο, ενώ δημιουργούνται αρκετά ερωτήματα όπως πόσο θα είναι το βάρος τους και αν θα ξεπερνά αυτό των συμβατικών ελαστικών. Το βάρος των ελαστικών πάντοτε έπαιζε μεγάλο ρόλο, καθώς καθορίζει πόσο έντονο θα είναι το γυροσκοπικό φαινόμενο στις μοτοσυκλέτες, επηρεάζοντας έτσι την συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας. Επίσης, άλλο ένα ερώτημα που δημιουργείται πώς η εταιρεία θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα σκελετό, ο οποίος θα προσφέρει και την απαραίτητη κορόνα στο ελαστικό για να διατηρείται η πρόσφυση κατά το πλάγιασμα της μοτοσυκλέτας.

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!