CFMOTO MT Challenge 2026 - Mε το νέο 1000MT-X και τελικό στην Ισπανία
Η δεύτερη χρονιά του CFMOTO MT Challenge φέρνει αναβάτες από όλο τον κόσμο σε μια σειρά προκριματικών δοκιμασιών πριν τον μεγάλο τελικό στην Ισπανία.
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
30/4/2026
Το CFMOTO MT Challenge 2026 βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, με αναβάτες σε περισσότερες από 20 χώρες να συμμετέχουν σε περιφερειακούς προκριματικούς γύρους τους επόμενους μήνες, διεκδικώντας μια θέση στον μεγάλο τελικό που θα πραγματοποιηθεί στη Huelva της Ισπανίας.
Η επιτυχία της πρώτης διοργάνωσης το 2025, που έλαβε χώρα στην Yarra Valley της Αυστραλίας, έθεσε τις βάσεις για την συνέχεια της διοργάνωσης. Περισσότεροι από 70 αναβάτες από σχεδόν 20 χώρες δοκίμασαν τότε τις δυνάμεις τους πάνω σε μοτοσυκλέτες CFMOTO 800MT-X, αντιμετωπίζοντας φυσικά εμπόδια και απαιτητικές δοκιμασίες.
Για το 2026, η διαδικασία ξεκινά με εθνικούς και περιφερειακούς διαγωνισμούς, που οργανώνονται από τους τοπικούς διανομείς της CFMOTO. Μέσα από αυτούς θα προκύψουν οι κορυφαίοι αναβάτες που θα ταξιδέψουν στη Huelva και συγκεκριμένα στη La Palma del Condado για τον παγκόσμιο τελικό.
Η τελική φάση θα περιλαμβάνει δύο βασικά σκέλη: το “Venue Challenge” με δοκιμασίες ελέγχου, ισορροπίας και ακρίβειας στην πίστα του Monteblanco και το “Adventure Challenge”, μια κυκλική διαδρομή με checkpoints και απαιτητικά περάσματα που θα δοκιμάσουν την ικανότητα και την τόλμη των συμμετεχόντων.
Στον τελικό θα συμμετάσχουν περισσότεροι από 80 αναβάτες, με τη CFMOTO 1000 MT-X να αποτελεί την μοτοσυκλέτα της φετινής διοργάνωσης.
Η φιλοσοφία του MT Challenge περιστρέφεται γύρω από την περιπέτεια, την προσαρμοστικότητα σε κάθε τερέν και συνθήκες, αλλά και τη συντροφικότητα και τη διασκέδαση που χαρακτηρίζουν την οδήγηση εκτός δρόμου. Αναβάτες διαφορετικών ηλικιών, επιπέδων και φύλων είχαν δώσει δυναμικό παρόν το 2025 και το ίδιο αναμένεται να συμβεί και φέτος.
Ο μεγάλος τελικός θα διεξαχθεί από τις 26 έως τις 28 Σεπτεμβρίου, σε ένα περιβάλλον που συνδυάζει χωμάτινες διαδρομές, δασικά μονοπάτια, και χαλικόδρομους, προσφέροντας ένα ευρύ πεδίο δράσης. Σημαντική θα είναι και η παρουσία του Mario Román, πρεσβευτή της CFMOTO, ο οποίος θα συμβάλει στον σχεδιασμό των διαδρομών και των δοκιμασιών, ενώ θα συμμετέχει ενεργά στο κλίμα της διοργάνωσης.
Περισσότερες πληροφορίες και στιγμιότυπα από την πορεία προς τον παγκόσμιο τελικό του 2026 αναμένεται να δημοσιευθούν σύντομα, μέσα από τα επίσημα κανάλια της CFMOTO.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: