Το custom σκούτερ που επιθυμούν οι Ιάπωνες!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/9/2016

Στην Ιαπωνία, αυτή την μακρινή και μαγική χώρα, αποφάσισαν ότι το Vultus της Honda δεν είναι αρκετός φόρος τιμής για το Akira, ένα από τα πιο διαδεδομένα manga της δεκαετίας του ‘80. Για τα δικά τους μοτοσυκλετιστικά γούστα η αγορά διψούσε για κάτι περισσότερο, πιο κοντά στην φανταστική μοτοσυκλέτα… Καταρχήν το Akira, ένα από τα πολύ γνωστά manga, δημοσιευόταν σε συνέχειες όλη την δεκαετία του ’80 στο δημοφιλέστερο μοτοσυκλετιστικό περιοδικό της Ιαπωνίας και στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έγινε ένα από τα πρώτα manga που μεταφράστηκε στο σύνολό του και κυκλοφόρησε σε Αγγλική έκδοση. Θεωρήθηκε πρότυπο εξαιτίας της εικαστικής δουλειάς του δημιουργού του, και παράλληλα ανέδειξε τις ανακατασκευές και το customizing στα σκούτερ. Γενικότερα οι Ιάπωνες θεωρούν ότι το customizing δεν πρέπει να έχει κανένα απολύτως όριο και για αυτό θα τους δεις να τοποθετούν λάμπες και πρόσθετα φτερά σε Lamborghini – για παράδειγμα- που στην Ευρώπη θα θεωρούνταν ιεροσυλία. Παράλληλα είναι αποδεκτό να επιμηκύνει κάποιος το ψαλίδι σ’ ένα σκούτερ σε βαθμό που χρειάζεται πλέον ρουλεμάν κάτω από το σημείο έδρασης για να στηρίζεται στο δρόμο, καθώς εξαιτίας του νέου μεταξονίου έχει εκμηδενιστεί η απόσταση από το έδαφος, κι έτσι στις μανούβρες είναι απαραίτητο να το σηκώνεις όρθιο και να σέρνεις τον τροχό τραβώντας με τα χέρια! Διαφορετικά είναι αδύνατο να στρίψει… Η μόνη ομοιότητα, είναι ότι κι εδώ αυτό το σκούτερ θα ήταν δαχτυλοδειχτούμενο αλλά για διαμετρικά αντίθετους λόγους σε σύγκριση με την Ιαπωνία…

Με βάση τις παραπάνω απαραίτητες διευκρινήσεις, γίνεται να καταλάβει κανείς γιατί αυτό το custom σκούτερ έγινε ανάρπαστο, αλλά χρειάζεται μία ακόμα διευκρίνιση για να αντιληφθούμε με ποιο τρόπο βγαίνει στην παραγωγή από ένα συνεργείο μοτοσυκλετών στην Osaka… Στην Ιαπωνία τα συνεργεία μοτοσυκλετών ήταν παλιότερα προμηθευτές του κράτους με οχήματα που κατασκεύαζαν οι ίδιοι και βασικοί κατασκευαστές των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών που κυκλοφορούσαν στην γύρω περιοχή. Ο Soichiro Honda ξεκίνησε την αυτοκρατορία του από ένα τέτοιο κατάστημα, όπως είχαμε γράψει παλιότερα. Στην σημερινή εποχή λοιπόν, είναι τιμή για ένα συνεργείο να φτιάχνει το δικό του μοντέλο και οι αναβάτες τα αγοράζουν με την νοοτροπία του παραδοσιακού...

Πίσω στο 2005 λοιπόν, ένα κατάστημα και συνεργείο στην Osaka, ανακατασκεύαζε ένα Honda lead 50 όταν κοιτώντας το χωρίς τα πλαστικά τους ήρθε η ιδέα να επέμβουν στο πλαίσιο με τρόπο καθοριστικό κι ανεπανόρθωτο και να φτιάξουν την δική τους, προσωπική “Akira” μοτοσυκλέτα. Πράγματι, έφτιαξαν το παρακάτω που ερχόταν αρκετά κοντά σε εμφάνιση, αν και ο δίχρονος μικρός κινητήρας του Lead δεν ενέπνεε για νυκτερινές καταδιώξεις - και εκμεταλλευόμενοι την Ιαπωνική νομοθεσία που εκδίδει απλόχερα πινακίδες και δικαιολογεί αλλαγές πλαισίου, άρχισαν να το κυκλοφορούν στο δρόμο για τις εξωτερικές εργασίες του συνεργείου. Πολύ γρήγορα ήρθαν οι πρώτες παραγγελίες και κατασκευάστηκε το επόμενο custom Honda Lead, αλλά αυτή την φορά βασιζόμενο στο μοντέλο των 90 κυβικών. Από εκεί και πέρα έγινε κάτι που δεν το περίμεναν: Οι παραγγελίες άρχισαν να φτάνουν η μία, πίσω από την άλλη, μαζί με υποδείξεις και προτάσεις για βελτιώσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθούν σε μία επένδυση ενός εκατομμυρίου Γιεν, ποσό που ακούγεται μεγάλο αλλά αντιστοιχεί σε λιγότερα από 9.000 Ευρώ, για να κατοχυρώσουν το μοντέλο και να ξεκινήσουν την παραγωγή του.

το πρώτο, βασισμένο σε Honda Lead 50

Έτσι γεννήθηκε το “Python” που έχει και κωδική ονομασία - M2Z-01- που προκύπτει από το όνομα του Ιάπωνα μηχανικού που έκανε την αρχική μετατροπή… Προμηθεύτηκαν μία σειρά από παλαιότερα δίχρονα σκούτερ της Honda, που στην Ευρώπη τα γνωρίζαμε ως Dio, και κατασκευάζοντας το δικό τους πλαίσιο, αναρτήσεις, φαίρινγκ, σέλα, όργανα, ηλεκτρονικά και εξάτμιση από το λαιμό και κάτω, προχώρησαν σε παραγωγή κατόπιν παραγγελίας!

Κάπως έτσι, ένα μικρό συνεργείο στην Ιαπωνία συνέχισε την παράδοση των παλαιότερων κατασκευαστών, βγάζοντας το δικό του μοντέλο. Το “Python” ζυγίζει 96 κιλά, έχει ένα τρομακτικά μεγάλο μεταξόνιο στα 1,810mm, συνολικό μήκος 2.250mm και ύψος 890mm με την σέλα να απέχει από το έδαφος μόλις 320mm! Στην Ιαπωνία οι δρόμοι δεν διαθέτουν λακκούβες και τα πεζοδρόμια, όπου επιτρέπεται να ανέβεις, δεν θα προβληματίσουν ποτέ παρά τα μόλις 120mm απόστασης από το έδαφος…. Για τις στροφές και τις μανούβρες, διατηρούμε έντονες αμφιβολίες, αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά εκεί που προορίζεται.

Είναι ίσως αλήθεια ότι οι περισσότεροι διαβάζετε αυτό το κείμενο, εξαιτίας της ενδυμασίας του μοντέλου στην αρχική φωτογραφία, όμως για την ολοκλήρωση του προφίλ πρέπει να πούμε ότι υπάρχει μονάχα μία μοτοσυκλέτα που έχει πάρει την υπογραφή του Katsuhiro Otomo, δημιουργού της σειράς Akira, ως γνήσια replica. Είναι το παρακάτω πρωτότυπο, που επίσης δεν ακούγεται όπως θα έπρεπε εξαιτίας του ασθενικού κινητήρα. Ωστόσο η μοναδικότητά του, έγκειται στην οπτική ταύτιση με την φανταστική μοτοσυκλέτα, και συμμετέχει σε εκθέσεις στην Ιαπωνία και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Το κόστος της υπολογίζεται σε περισσότερα από 100.000 Ευρώ, όχι τόσο γιατί αποτελείται από εξωτικά υλικά, αλλά γιατί ο δημιουργός της, Masashi Teshima, χρεώνει πολύ υψηλά την εργατοώρα…

το πρωτότυπο που έχει την έγκριση του κ.Otomo για γνήσια replica:

 

 

το NM4 Vultus της Honda:

 

MotoGP: Joan Mir - “Παράξενη” η ποινή πίεσης ελαστικών στην Καταλονία

Η “ελάχιστη παράβαση” που κόστισε στην HRC το πρώτο βάθρο της σεζόν της στα MotoGP.
Mir
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/5/2026

Ο Joan Mir χαρακτήρισε “παράξενη” την ποινή που δέχθηκε μετά το Grand Prix της Καταλονίας, υποστηρίζοντας πως μια ελάχιστη απόκλιση στην πίεση των ελαστικών στέρησε από τη Honda το πρώτο της βάθρο στη σεζόν του 2026.

Ο Ισπανός της Honda πραγματοποίησε έναν από τους καλύτερους αγώνες του τα τελευταία χρόνια, περνώντας μεγάλο μέρος του επανεκκινημένου αγώνα στη δεύτερη θέση.

Ο Mir έχασε προσωρινά τη θέση από τον τελικό νικητή Fabio Di Giannantonio, όμως κατάφερε να περάσει ξανά μπροστά από τον Pedro Acosta στους τελευταίους γύρους και να τερματίσει δεύτερος.

Ωστόσο, μετά τον αγώνα βρέθηκε ανάμεσα στους έξι αναβάτες που τέθηκαν υπό έρευνα για χαμηλή πίεση ελαστικών.

Ο Mir ήταν ο υψηλότερα τοποθετημένος αναβάτης από τους πέντε που τελικά τιμωρήθηκαν με ποινή 16 δευτερολέπτων, ενώ μόνο ο Francesco Bagnaia απέφυγε την τιμωρία λόγω προβλήματος διαρροής στη ζάντα του τροχού.

Ο αναβάτης της HRC αποκάλυψε αργότερα ότι έχασε το απαιτούμενο ποσοστό γύρων πάνω από το ελάχιστο όριο πίεσης για “ελάχιστη διαφορά”.

“Οι βαθμοί του πρωταθλήματος ενδιαφέρονται!” είπε αστειευόμενος όταν ρωτήθηκε πώς αισθάνεται για την ποινή.

“Αλλά εγώ δεν ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα, γιατί έκανα έναν εξαιρετικό αγώνα και έδωσα το 100%.”

Mir

“Ήταν σαν Sprint, αλλά πήρα ποινή κανονικού αγώνα”

Ο Mir στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο αγώνας μειώθηκε σε 12 γύρους μετά τις κόκκινες σημαίες, στην ίδια δηλαδή διάρκεια με τους αγώνες Sprint του Σαββάτου.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς, αν η ίδια παράβαση είχε συμβεί στο Sprint του Σαββάτου, η ποινή θα ήταν 8 δευτερόλεπτα αντί για 16.

“Το μόνο που μου φάνηκε παράξενο ήταν η ποινή, γιατί ουσιαστικά κάναμε έναν αγώνα Sprint και πήρα ποινή κανονικού Grand Prix,” δήλωσε ο Mir.

Όπως εξήγησε, η μικρότερη διάρκεια του αγώνα σήμαινε και μικρότερες διαφορές μεταξύ των αναβατών στον τερματισμό, κάτι που έκανε την ποινή πολύ πιο καταστροφική.

“Σε έναν πλήρη αγώνα οι διαφορές θα ήταν μεγαλύτερες. Πιθανότατα θα ήμουν όγδοος ή ένατος μετά την ποινή. Τώρα βρέθηκα 13ος. Δεν είναι δίκαιο!”

Παράλληλα, ο Mir αναγνώρισε ότι από την άλλη πλευρά απονεμήθηκαν πλήρεις βαθμοί Grand Prix και όχι οι μισοί που δίνονται στους αγώνες Sprint.

Χωρίς την ποινή, ο παγκόσμιος πρωταθλητής θα είχε υπερδιπλασιάσει τη φετινή συγκομιδή βαθμών του.

Αντί γι’ αυτό, ο Mir πηγαίνει πλέον στο Mugello με μόλις 11 βαθμούς και τη 18η θέση στο πρωτάθλημα, την ώρα που ο ίδιος έχει δηλώσει την αποχώρηση του από τη Honda στο τέλος της σεζόν και με τις πληροφορίες να αναφέρουν ως πιθανότερο προορισμό τη Gresini Ducati.