Δημοπρασία δυο εμβληματικών Honda RC45 στη Βρετανία

Μια αγωνιστική και μια πολιτική έκδοση
Honda RC45
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

23/2/2023

Δυο εμβληματικές RC45 της Honda βγαίνουν σε δημοπρασία στα τέλη Μαρτίου στη Βρετανία από τον οίκο Carterhouse Auction, μια αγωνιστική του 1990 και μια πολιτική του 1994, σε κατάσταση “βιτρίνας”.

Κάθε μία από αυτές αναμένεται να πωληθεί κοντά στα 56-57.000 ευρώ. Με τη συγκεκριμένη αγωνιστική είχαν τρέξει οι David Jefferies, Brian Gardiner και Richard (Milky) Quale, ενώ η πολιτική έκδοση είχε χρησιμοποιηθεί τελευταία φορά το 2007, και έχει 30.577 χιλιόμετρα στο κοντέρ.

Η Honda RVF750R RC45 ήταν μοτοσυκλέτα ομολογκαρισμένη από τη Honda για το WSBK, και ο διάδοχος της θρυλικής VFR750 RC30, κάνοντας το ντεμπούτο της το 1994 όπου κατασκευάστηκαν μόλις 200 μοτοσυκλέτες. Όπως και ο προκάτοχος της είχε V4 τετράχρονο κινητήρα 749,2 κ.εκ., ενώ η ονομαστική απόδοση του έφτανε τους 119 hp / 12.000 rpm. Στην αγωνιστική μορφή της η μοτοσυκλέτα έφτανε μέχρι και τους 190 hp, ενώ κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα SBK το 1997 με αναβάτη τον John Kocinski, ενώ είχε κερδίσει και το AMA Superbike, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Endurance, και το Macau GP. Η RC45 αντικαταστάθηκε το 2000 από την RC51.

Στα δυνατά σημεία της RC45 περιλαμβάνονταν και τα κάτωθι:

  • Υπερτετράγωνος V4 κινητήρας
  • Πιστόνια χαμηλών τριβών
  • Μπιέλες τιτανίου
  • Αντιτριβικά χιτώνια με κεραμικά υλικά και γραφίτη
  • Close ratio κιβώτιο
  • Ψεκασμός
  • Εξαρτήματα μαγνησίου στον κινητήρα
  • SHOWA αναρτήσεις
  • Μονόμπρατσο ψαλίδι
  • Ζάντα 6 ιντσών πίσω με ελαστικό 190/50-17
  • Sprag συμπλέκτη, τον πρόγονο των συμπλεκτών περιορισμένης ολίσθησης
  • Βελτιωμένη γεωμετρία σε σχέση με το RC30
  • Φρένα προερχόμενα από το NR750

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε τη σελίδα της δημοπρασίας, ΕΔΩ.

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε τη σελίδα της δημοπρασίας, ΕΔΩ.

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.