Ducati - Γιορτάζει τα 20 χρόνια Multistrada

Με μία προσωρινή μίνι-έκθεση στο Μουσείο της
Ducati Multistrada 20 years
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

5/9/2023

Το Multistrada κλείνει το 2023, τα 20 χρόνια από το ντεμπούτο του στον κόσμο της μοτοσυκλέτας, αλλάζοντας τα δεδομένα του τουρισμού με μοτοσυκλέτα, αλλά και αποτελώντας ένα από τα best-selling μοντέλα του Borgo Panigale μέχρι σήμερα.

Για να γιορτάσει την 20η επέτειο του Multistrada, η Ducati έχει στήσει μία προσωρινή έκθεση με τίτλο "Multistrada 20th - Twenty Years of Evolutionary Exploration" στο Μουσείο της, στο Borgo Panigale. Εκεί οι φαν της εταιρείας θα μπορούν να θαυμάσουν από κοντά το πρώτο μοντέλο της ιστορίας του Multistrada (1000 DS) αλλά και του τελευταίου (Multistrada V4 Rally), και να δουν ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για την ιστορία του Multistrada. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πώς θα κλείσετε μία θέση και για την επίσκεψή σας στο Μουσείο μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ, ενώ περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία του Multistrada θα βρείτε ΕΔΩ.

Η πρώτη γενιά των Multistrada, όνομα που στα ιταλικά σημαίνει πολλοί δρόμοι” -στην ουσία “για κάθε είδους δρόμο”-, παρουσιάστηκε το 2003 ως Multistrada 1000DS, ακροβατώντας ανάμεσα στην ασφάλτινη και την On-Off κατηγορία. Ήταν η πρώτη μεγάλη adventure μοτοσυκλέτα που στόχευε στο “τέσσερα σε ένα”, ήτοι καθημερινή συμβίωση μέσα στην πόλη, γρήγορη οδήγηση στους επαρχιακούς, ταξίδια, και λίγο χώμα.

Έφερε τον ίδιο αερόψυκτο δικύλινδρο V-90ο με 2 ΕΕΚ και 2 βαλβίδες ανά κύλινδρο των 992 κυβικών, που χρησιμοποιούσε το supersport μοντέλο της εταιρείας, 1000SS (1000DS σε άλλες χώρες), έχοντας ωστόσο διαφορετικές ρυθμίσεις στον ψεκασμό, προκειμένου η απόδοσή του να ταιριάζει με το πεδίο χρήσης της νέας μοτοσυκλέτας. Έτσι, η μέγιστη ιπποδύναμη έφτανε τους 84 ίππους στις 8.000 στροφές και τα 8,5 χιλιογραμμόμετρα ροπής στις 5.000 στροφές.

4 γενιές Multistrada

Έκτοτε, το Multistrada μετρά τέσσερις γενιές, με κάθε μία να χαρακτηρίζεται από την αύξηση του κυβισμού από τα 1000, στα 1.100, στα 1.200 κ.εκ., και η τελευταία της V2 εποχής, στα 1.260 κυβικά, ενώ ταυτόχρονα προστέθηκαν και επιλογές στα μεσαία κυβικά ξεκινώντας από τα 620 και φτάνοντας μέχρι τα 950, πάντα με V2 κινητήρα, και διαφορετικές εκδόσεις εξοπλισμού.

Σημαντικός σταθμός για το Multistrada αποτελεί το 2010, όταν το ολοκαίνουργιο τότε 1.200S, είναι η πρώτη μοτοσυκλέτα που χρησιμοποιεί διαφορετικά Riding Modes, για τη ρύθμιση της απόκρισης του κινητήρα, ανάλογα την περίσταση. Είναι η χρονιά που το Multistrada ανανεώνεται ριζικά και μας φέρνει το σύστημα “Skyhook”, δηλαδή τις ημι-ενεργητικές αναρτήσεις που πρώτο αυτό εφάρμοσε. Από τότε, το Multistrada αποτελεί έναν από τους “πρεσβευτές” της χρήσης ηλεκτρονικών βοηθημάτων στις μοτοσυκλέτες τους, με τους υπόλοιπους κατασκευαστές να ακολουθούν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

 

Ducati Multistrada V4

Περνάνε δέκα χρόνια όπου η εξέλιξη χαρακτηρίζεται από γεωμετρική πρόοδο και φτάνουμε στο 2020, όπου το Multistrada περνά στην τέταρτη γενιά του και την V4 εποχή, ενώ το δεσμοδρομικό σύστημα λειτουργίας των βαλβίδων μας αποχαιρετά. Έτσι, το Multistrada γίνεται V4, με τον κινητήρα να προέρχεται από τη superbike μοτοσυκλέτα της Ducati, την Panigale V4, η οποία είχε παρουσιαστεί ένα χρόνο πριν, το 2019.

Ο ολοκαίνουργιος Granturismo των 1.158 κυβικών αλλάζει τα δεδομένα ως προς την απόδοση, ζυγίζοντας ταυτόχρονα σχεδόν όσο και ένας δικύλινδρος στα ίδια κυβικά, σταματώντας την ζυγαριά στα 66,7 κιλά. Η μέγιστη απόδοσή του φτάνει τους 170 (!) ίππους στις 10.500 στροφές με τη ροπή να αγγίζει τα 12,7 χιλιογραμμόμετρα στις 8.750 στροφές.

Οι αλλαγές δεν σταμάτησαν στον κινητήρα, καθώς ήταν η πρώτη φορά που η Ducati κατασκεύασε η ίδια το πλαίσιο για το Multistrada V4. Μέχρι τότε, το εργοστάσιο του Borgo Panigale σχεδίαζε ναι μεν τα πλαίσια για τα Multistrada, όμως αυτά ερχόντουσαν έτοιμα για τοποθέτηση από εξωτερικό προμηθευτή. Το ψαλίδι έγινε πλέον συμβατικό, αντί για το μονόμπρατσο που είχε μέχρι τότε, για να μπορείς να βάλεις και τροχούς με ακτίνες, για τις χωμάτινες εξορμήσεις ενώ στα τέλη του 2021 ήρθε η έκδοση Pikes Peak με 17 ιντσών μπροστινό τροχό αλλά και μονόμπρατσο ψαλίδι. Τέλος, το Multistrada V4 είναι το πρώτο της σειράς στο οποίο έγιναν δοκιμές πτώσης, και σχεδιάστηκε με γνώμονα το κόστος αποκατάστασης αλλά και το κόστος χρήσης.

Ducati Multistrada story

Το τελευταίο, αυτό της χρήσης, είναι που οδήγησε την Ducati στην κατάργηση του δεσμοδρομικού συστήματος. Έτσι, η εταιρεία κατάφερε να ορίσει διαστήματα σέρβις που μέχρι στιγμής δεν έχει καμία άλλη μοτοσυκλέτα που πωλείται αυτή τη στιγμή, με τις αλλαγές λαδιών να γίνονται κάθε 15.000 χιλιόμετρα και ο έλεγχος των βαλβίδων κάθε 60.000! Όλα τα Multistrada που βγαίνουν από την γραμμή παραγωγής έχουν 4 χρόνια εγγύησης, χάρη στο πακέτο “4ever Ducati”, δείχνοντας πόσο σίγουρο είναι το εργοστάσιο για την αξιοπιστία του συγκεκριμένου μοντέλου.

Στον τομέα των ηλεκτρονικών, η λίστα είναι τεράστια, όμως αυτό που ξεχώρισε το 2020 στο V4 ήταν η χρήση ραντάρ. Με την τεχνολογία αυτή, το cruise control μπόρεσε να αποκτήσει adaptive λειτουργία, που σημαίνει ότι ρυθμίζει μόνο του την ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο, κρατώντας σταθερή απόσταση από το προπορευόμενο όχημα. Ταυτόχρονα, το σύστημα Blind Spot Detection σε ενημερώνει για το τι γίνεται πίσω σου, προσθέτοντας πόντους στην ασφάλεια και κάνοντας ακόμη πιο ξεκούραστα τα ταξίδια πολλών χιλιομέτρων.

Το Multistrada V4 θα βρεθεί και φέτος ανάμεσα στα μοντέλα που θα παρουσιαστούν στην Ducati World Premiere 2024, που όπως κάθε χρόνο γίνεται διαδικτυακά, με διάρκεια από τις 27 Ιουλίου μέχρι τις 7 Νοεμβρίου. Πιθανολογούμε ότι μιλάνε για την έκδοση Grand Tour, για την οποία σας είχαμε γράψει πριν λίγους μήνες.

Ετικέτες

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες