Ducati Monster V2 2026: Έχουμε τις πρώτες κατασκοπευτικές φωτογραφίες! [Gallery]

Αλλαγές παντού και με τον νέο V2 κινητήρα, μετά τα Multistrada, Panigale και Streetfighter 
Ducati Monster 2026
Από το

motomag

7/5/2025

Φωτογραφίες που εξασφαλίσαμε αποκλειστικά, δείχνουν το νέο Ducati Monster V2 εκ βάθρων ανασχεδιασμένο. Αλλαγές σε κινητήρα, εξατμίσεις, ρεζερβουάρ, φωτιστικά σώματα, τροχούς και σέλα.

Για το 2026, η Ducati ετοιμάζει την νέα έκδοση του θρυλικού Monster, με πολυάριθμες αλλαγές στις λεπτομέρειες και στον σχεδιασμό. Η νέα γενιά Monster αναμένεται να βρίσκεται στην EICMA και να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2026. Καθώς το τρέχον είναι το τελευταίο μοντέλο της σειράς με τον κινητήρα Testastretta V2, το νέο Monster θα επανασχεδιαστεί πλήρως.

Πρωταγωνιστής στη νέα μοτοσυκλέτα θα είναι ο νέος κινητήρας V2 των 890 κ.εκ του Borgo Panigale, για τον όποιο έχουμε παρουσιάσει από το περασμένο φθινόπωρο και έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στις Panigale V2, Streetfighter V2 και Multistrada V2 που έχουμε ήδη οδηγήσει, ενώ σειρά θα πάρει και το Desert X. Υπάρχουν τροποποιήσεις στον τομέα της μετάδοσης με στόχο την βελτιστοποίηση της απόδοσης. Όπως και η Multistrada V2, το νέο Monster αναμένεται να αυξήσει την ισχύ του από τους 111 στους 115 ίππους, διατηρώντας έτσι μια σαφή απόσταση από το Streetfighter V2.

Ducati Monster 2026

Οπτικά, το νέο φωτιστικό σώμα τραβά αμέσως την προσοχή, καθώς διαθέτει πλέον έναν στρογγυλό LED δακτύλιο, ως φως ημέρας γύρω από το κύριο φωτιστικό σώμα, μια μοντέρνα πινελιά που επανερμηνεύει τις κλασικές γραμμές του Monster και μάλλον θα συζητηθεί αρκετά. Το σύστημα εξαγωγής για τον νέο V2 κινητήρα έχει επίσης καινούργιο με διαφορετικό τελικό και πλήρως ανασχεδιασμένο σε όλο το μήκος του από τους λαιμούς προσδίδοντας μια πιο επιθετική εμφάνιση και ενδεχομένως και έναν διαφορετικό χαρακτήρα στο άκουσμα του.

Το ρεζερβουάρ καυσίμου έχει νέα, εντυπωσιακή και μυώδη μορφή. Σε συνδυασμό με το ανανεωμένο πίσω ψαλίδι -στα πρότυπα των σπορ Ducati- και το επανασχεδιασμένο πλαίσιο, το οποίο εκθέτει το αμορτισέρ περισσότερο από παλιά, το νέο Monster δείχνει πιο δυναμικό από κάθε προκάτοχο του. Επίσης νέος φαίνεται να είναι και ο σχεδιασμός των τροχών.

Από εργονομικής πλευράς, το σύστημα των μαρσπιέ για τον αναβάτη και τον συνεπιβάτη έχει προσαρμοστεί διακριτικά για καλύτερη άνεση. Τα φλας, τα οποία προηγουμένως ήταν ενσωματωμένα στο fairing του ρεζερβουάρ, έχουν πλέον μετατοπιστεί στο πιρούνι, μια λύση που χρησιμοποιείται από πολλούς κατασκευαστές.

Ducati Monster 2026

Το Monster του 2026 φαίνεται να έχει και νέα ουρά και σέλες που ενσωματώνονται αρμονικά στον συνολικό σχεδιασμό. Το ιταλικό naked δείχνει να παραμένει πιστό στον χαρακτήρα του, περνά ωστόσο στην επόμενη γενιά με φρέσκες ιδέες και εξελίξεις.

Η επόμενη γενικά του “Τέρατος” αναμένεται να παρουσιαστεί πριν από το τέλος του έτους. Η παράδοση της Ducati World Première θα συνεχιστεί φέτος με συνολικά πέντε παρουσιάσεις μέχρι το τέλος του έτους και όλα δείχνουν πως μία εξ αυτών το Monster με καλύτερη ευκαιρία για πρώτη επαφή από κοντά να είναι στην EICMA, όπως φαίνεται.
 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.