Ducati V4 Superbike μέσα στο 2017! - UPDATE

Ο Domenicali επιβεβαιώνει τις φήμες!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/1/2017

Μετά την παρουσίαση της αγωνιστικής ομάδας και της νέας Desmosedici GP17 -που είναι προς το παρόν μία GP16 απλά με τα νέα χρώματα- ο Domenicali αποκάλυψε στον David Emmett, (παρουσιαστή και διαπιστευμένο δημοσιογράφο στο MotoGP) πως η Ducati πράγματι ετοιμάζει το V4 superbike που φημολογούνταν για σχεδόν μία διετία.

«…η εξέλιξη που έχουμε κάνει στα MotoGP για τον κινητήρα, είναι εξαιρετική. Έχουμε έναν κινητήρα που είναι πολύ ελαφρύς, πολύ αξιόπιστος, μικρός σε διαστάσεις και υλοποιεί νέες τεχνολογίες. Σκεπτόμαστε πολύ σοβαρά να τον συστήσουμε στο ευρύ κοινό, καθώς είναι ένα αριστούργημα της μηχανικής»…

Σε ερώτηση για το αν πρόκειται για άλλη μία πανάκριβη και εξωτική μοτοσυκλέτα, όπως η Superleggera, ο Domenicali απάντησε με σαφήνεια πως δεν πρόκειται για μία τέτοια περίπτωση, αλλά για περιορισμένης παραγωγής superbike που θα επιτρέψει στην Ducati να την ομολογκάρει για το WSBK. Παρόλο που δεν μας είπε τον κυβισμό, το πότε θα την δούμε πράγματι από κοντά και το πόσο θα κάνει, απάντησε σε όλα τα παραπάνω με μία κουβέντα. Επιβεβαιώνοντας ο Domenicali ότι θα την βγάλουν στην παραγωγή, έστω και περιορισμένη και θα αγωνιστούν με αυτή, ήταν η σειρά του Paolo Ciabatti να ερωτηθεί, ως διευθυντής του αγωνιστικού τμήματος της Ducati: Με την Panigale θα αγωνιστούν τόσο το ’17 όσο και το ’18, αλλά βλέπουν ότι οι κανονισμοί ευνοούν τις τετρακύλινδρες κι έτσι ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα, ώστε να μην μείνουν πίσω.

Με βάση τα παραπάνω είναι πολύ πιθανό το σενάριο να δούμε ένα πρωτότυπο στην EICMA του 2017 και μέσα στο 2018 την V4 Superbike να πηγαίνει στους πρώτους τυχερούς, πριν την δούμε να αγωνίζεται το ’19 στο WSBK.

…είναι πολύ πιθανό το σενάριο να δούμε ένα πρωτότυπο στην EICMA του 2017…

Η λύση της περιορισμένη παραγωγής, ώστε να μπορεί να αγωνιστεί μαζί της στο WSBK αφήνει την Ducati να συνεχίσει να υποστηρίζει την προτίμησή της στους δικύλινδρους, την κληρονομιά που έχει χτίσει και αντίστοιχα την ιδεολογία του κοινού της. Σε αυτό συμφωνούν όλοι όσοι ήταν παρών στις δηλώσεις Domenicali, και το λέει και ο ίδιος άλλωστε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι περίμενε την παρουσίαση της Desmosedici GP17 για να επιβεβαιώσει τις φήμες. Στην παρουσίαση της γκάμας της Ducati για το ‘17, στο Μιλάνο, όταν τον ρώτησα τι γίνεται με τον φημολογούμενο V4 αρκέστηκε να χαμογελάσει, κάνοντας νόημα «περιμένετε». Η Ducati θέλει να χτίσει το μύθο του Superbike ως απευθείας απόγονο των MotoGP, πράγμα άλλωστε που δεν θα απέχει και από την αλήθεια. Ο Domenicali μπορεί να επιβεβαίωνε τις φήμες και μέσα στο ’16 αν η πορεία τους ήταν διαφορετική στο MotoGP, ακριβώς για να τονώσει την ανυπομονησία του κόσμου. Βέβαια μέσα στο ’16 η παρουσία της Ducati ήταν κάθε άλλο παρά άσχημη, γιατί εκτός από τις πρώτες θέσεις στο βάθρο –για πρώτη φορά στην μετά Stoner εποχή- απέδειξε ότι ήταν άκρως ανταγωνιστική και είχαν με διαφορά την ταχύτερη GP μοτοσυκλέτα, με τον Iannone να ξεπερνά τα 351 χιλιόμετρα στο Κατάρ και τις επαναλήψεις των προσπεράσεων στην ευθεία να παίζονται συνεχώς, δείχνοντας την υπεροχή τους. Ο σοβαρότερος λόγος της αναμονής, είναι γιατί στοχεύουν στην πρωτιά το ’17 με τον Lorenzo στην σέλα, που θα είναι πολύ πιο ισχυρό χαρτί για το marketing, στην υποστήριξη ενός V4 Superbike.

διατηρώντας την Panigale ως ναυαρχίδα των sport μοτοσυκλετών η Ducati θα μπορεί να αξιοποιήσει την νέα V4 Superbike ως πλατφόρμα εισαγωγής νέων τεχνολογιών

Με τιμή ανάμεσα στα €28.000 με €40.000, η περιορισμένη παραγωγής V4 Superbike θα είναι μία «μίνι» εξωτική με την έννοια ότι δεν θα είναι ούτε φθηνή, ούτε εύκολη να την βρεις, καθώς η Ducati περιμένει ότι θα πωληθούν απευθείας, κρίνοντας από τον ντόρο που δημιουργείται. Περιμένουμε να είναι μία Superbike που θα έχει την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και μετά θα λέει και την… επόμενη. Διατηρώντας την Panigale ως ναυαρχίδα των sport μοτοσυκλετών η Ducati θα μπορεί να αξιοποιήσει την νέα V4 Superbike ως πλατφόρμα εισαγωγής νέων τεχνολογιών, πράγματα που μονάχα σε μία περιορισμένης παραγωγής, ακριβή –«μίνι» εξωτική μπορούν να υποστηριχθούν.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και συγκεκριμένα το 1964 που η Ducati προσπάθησε να πετύχει υψηλής απόδοσης V4 με το μεγαθήριο Apollo που είχε σκοπό να καλύψει το κενό στην αμερικάνικη αγορά και τις παχουλές κρατικές παραγγελίες, δεν υπάρχει καμία τώρα ομοιότητα. Τότε ήταν κάτι φτιαγμένο στο πόδι –δικά τους σχόλια αυτά- τώρα η V4 εποχή της Ducati υποστηρίζεται από μία πολυετή, πολυέξοδη και με πολύ κόπο, προσεχτικά φτιαγμένη σταδιακή εξέλιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο V4 κινητήρας τους θα είναι σίγουρα τέρας απόδοσης το ζήτημα είναι να υποστηριχθεί από το υπόλοιπο σύνολο.

Υπάρχει μία περιέργεια για το πλαίσιο που θα φτιάξει η Ducati, για το αν θα τοποθετήσει αεροδυναμικά βοηθήματα ή αν θα υλοποιήσει λύσεις όπως αυτή που φαίνεται να ετοιμάζει σε πατέντα που ανασύρθηκε πριν από δύο μέρες.

ο V4 του Apollo ήταν δύο ενωμένοι V2 και παρόλο που κατάφερε να αποδώσει την δύναμη που ήθελαν, δεν δούλεψε ποτέ σωστά και τελικά επέφερε πλήγμα στην εικόνα της εταιρίας, που ήδη έπασχε από την επίθεση των ιαπώνων στην τότε τεράστια αγορά της Αμερικής…
 
 
 
 
 
 
 
Μεταβλητής διατομής τελικό…
Αν οι Άγγλοι (bennetts) που δημοσιεύουν την είδηση, ΔΕΝ έχουν κάνει λάθος, τότε είναι πιθανόν η Ducati να ετοιμάζει ένα τελικό εξάτμισης που μπορεί να αυξομειώσει την διατομή του με πτερύγια που ανοιγοκλείνουν, όπως –περίπου- βλέπουμε σε κινητήρες αεροσκαφών. Βέβαια σε αντίθεση με την ανάλυση των Άγγλων, είναι λιγάκι δύσκολο να χρησιμοποιείται το σύστημα αυτό για να δώσει ώθηση στην μοτοσυκλέτα, κάτι τέτοιο ακούγεται επιστημονική φαντασία ή ετεροχρονισμένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Πιθανότερα να πρόκειτα για κάτι αντίστοιχο με το YPVS της Yamaha, δηλαδή πιθανότερο είναι ένα τέτοιο σύστημα να χρησιμοποιείται για να καθορίσει την υποπίεση των καυσαερίων και κατά επέκταση την ευστροφία του κινητήρα σε διαφορετικές περιόδους της λειτουργίας του. Μένει να δούμε ποιες απ’ όλες τις φήμες θα ακολουθήσουν τον V4 στον δρόμο της υλοποίησης… Σύντομα έρχεται η παρουσίαση του Supersport ωστόσο, και εκεί θα πάρουμε περισσότερες απαντήσεις από τους ανθρώπους του εργοστασίου…

 
UPDATE
Στην συζήτηση που είχε ο κ. Domenicali με τους δημοσιογράφους, παρόν ήταν και ο Έλληνας δημοσιογράφος, ειδικός σε θέματα MotoGP κ. Δημήτρης Διατσίδης, που έθεσε και την ερώτηση στον CEO της Ducati, ξεκινώντας το μπαράζ των αποκαλύψεων. Σε επικοινωνία που είχαμε με τον κ. Διατσίδη, μας επιβεβαίωσε τα παραπάνω
Ετικέτες

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.