ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις 2024 - Μένει στο καλεντάρι του WRC μέχρι το 2027
Επιστρέφει στην παραδοσιακή ημερομηνία του Ιουνίου από το 2025 ο εθνικός μας αγώνας
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
28/6/2024
Σε μία προσεγμένη εκδήλωση η οποία έλαβε χώρα στο κέντρο της Αθήνας την οποία διοργάνωσε η ΕΚΟ, μεγάλος χορηγός και χορηγός ονομασίας του ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις αποκαλύφθηκαν τα μελλοντικά σχέδια του εθνικού μας αγώνα.
Το “Ράλλυ των Θεών” το ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις από τη στιγμή που επέστρεψε στο αγωνιστικό ημερολόγιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ το 2021, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του θεσμού. Οι ομορφιές της Ελλάδας σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του αγώνα έχει προσδώσει αυτό που έλειπε από το WRC και είναι κοινό μυστικό πως ομάδες και οδηγοί αδημονούν κάθε χρόνο να βρεθούν και να αγωνιστούν στις ελληνικές ειδικές διαδρομές.
Με λιγότερες από 70 ημέρες να απομένουν για την έναρξη του αγώνα -5 έως 8 Σεπτεμβρίου είναι οι ημερομηνίες διεξαγωγής του ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις- βρεθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στις εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών όπου έλαβε χώρα η εκδήλωση του χορηγού ονόματος και μεγάλου χορηγού του Ράλλυ Ακρόπολις της ΕΚΟ.
Την εκδήλωση τίμησαν άνθρωποι του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου, η οργανωτική επιτροπή του αγώνα ενώ την διασκέδαση των προσκεκλημένων είχε αναλάβει ο γνωστός τραγουδιστής Σάκης Ρουβάς.
Στην ειδικά διαμορφωμένη σκηνή ανέβηκε πρώτος ο αναπληρωτής υπουργός αθλητισμού κ. Γιάννης Βρούτσης ο οποίος αποκάλυψε πως το ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις θα επεκτείνει την παραμονή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ έως και το 2027 ενώ από την επόμενη χρονιά ο εθνικός μας αγώνας επιστρέφει στην παραδοσιακή του ημερομηνία διεξαγωγής που δεν είναι άλλη από αυτή του Ιουνίου.
Στη συνέχεια τον λόγο, μέσω απομακρυσμένης σύνδεσης, πήρε ο εκτελεστικός διευθυντής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ, Jona Seibel ο οποίος αφού ευχαρίστησε την Ελληνική Κυβέρνηση τόνισε πως το ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς αγώνες του θεσμού.
Μετά το τέλος των δηλώσεων στη σκηνή βρέθηκε ο Έλληνας καλλιτέχνης Σάκης Ρουβάς, ο οποίος διασκέδασε τους προσκεκλημένους. Όλοι οι παρευρισκόμενοι ανανέωσαν το ραντεβού τους αυτή τη φορά στις ειδικές διαδρομές εκεί όπου από τις 5 έως τις 8 Σεπτεμβρίου θα χτυπά ο παλμός του ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: