Ένα όνειρο που το λένε Dakar: Συγκλονιστικό δίωρο ντοκιμαντέρ με αγγλικούς υπότιτλους - Video

Από τον Ιταλό αγωνιζόμενο Tiziano Interno
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

20/7/2022
Ότι και να πεις για αυτό το βίντεο, και ότι και να πεις για αυτόν τον άνθρωπο πάλι λίγο θα είναι. Ο αγωνιζόμενος του Rally Dakar Tiziano Interno κατέγραψε μοναδικά πλάνα από τη συμμετοχή του στο Rally Dakar 2022, όπου τον βλέπουμε να οδηγεί, να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά τα προβλήματα του, και να φιλοσοφεί συγκινητικά με θέμα τον προσωπικό του αγώνα αλλά και τη ζωή γενικότερα.
 
“Το Roadbook είναι μια τέλεια μεταφορά της ζωής. Κι αν είσαι συγκεντρωμένος σε κάθε βήμα της πορείας σου, στον δικό σου αγώνα, το σωστό μονοπάτι για σένα είναι εκεί. Το μονοπάτι που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Εσύ πρέπει να ερμηνεύσεις τα σημάδια που σου δίνει το Roadbook ή το σύμπαν, να αναγνωρίσεις πού πήρες λάθος δρόμο, και να γυρίσεις πίσω στον σωστό. Και πρέπει να καταλάβεις την ομορφιά της εγκατάλειψης της κούρσας, της αναγνώρισης, της απόδειξης πως είσαι ταχύτερος από κάποιους άλλους, όταν χρειαστεί να βοηθήσεις ή να σώσεις έναν άλλο αγωνιζόμενο, έναν άλλο άνθρωπο.”
 
Ο Interno συμμετείχε για πρώτη φορά στο Rally Dakar το 2021 σε ηλικία 30 ετών, μην καταφέρνοντας όμως να τερματίσει, καθώς μετά από αρκετές πτώσεις στο τρίτο stage του αγώνα οδηγήθηκε στην εγκατάλειψη.
 
Όπως ομολογεί κι ο ίδιος, είχε προετοιμαστεί για αμμόλοφους και αμμώδη εδάφη σύμφωνα με την εμπειρία του σε ευρωπαϊκούς αγώνες Rally, και στο Dakar βρέθηκε μπροστά σε πετρώδη εδάφη για τα οποία δεν είχε απάντηση.
 
Έτσι, για το Dakar του 2022 ξεκίνησε να προπονείται στο Enduro, συμμετέχοντας και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Enduro αλλά και στο ISDE.
 
Ακόμα και με αυτή την προετοιμασία όμως, ο Ιταλός δεν θα κατάφερνε να τερματίσει χωρίς απρόοπτα το Dakar του 2022, καθώς στο τρίτο πάλι stage του αγώνα, κι ενώ εξέταζε σταματημένος πίσω από έναν αμμόλοφο το RoadBook του, ο Nani Roma που ερχόταν από πίσω, δεν τον είδε και έπεσε πάνω του με το αυτοκίνητο του.
 
Ο Interno κατάφερε να φτάσει στο bivouac, και να επισκευάσει τη μοτοσυκλέτα του με εξαρτήματα που του αγόρασε ο Roma, τερματίζοντας τελικά το Dakar στη 2η προσπάθεια του, στην 104η θέση της γενικής κατάταξης.
 
Το ντοκιμαντέρ “Ένα όνειρο που το λένε Dakar” προβλήθηκε πρώτα στους κινηματογράφους τον Μάιο του 2022, και τώρα μπορείτε να το παρακολουθήσετε ολόκληρο, δωρεάν, στο Youtube.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.