Έτσι μας βλέπουν οι αυτοκινητάδες!

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/10/2019

Το χάσμα και η "διαμάχη" ανάμεσα στις δύο φυλές, τους αναβάτες και τους οδηγούς μοτοσυκλετών, είναι μια αρχέγονη κόντρα ριζωμένη βαθιά στην Ιστορία, τόσο τυπική και εμβληματική, όσο η κόντρα ανάμεσα σε σκύλους και γάτες. Τουλάχιστον αυτό είναι το στερεότυπο που έχουν/έχουμε η πλειοψηφία εκατέρωθεν από τις δύο "ράτσες".

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Σήμερα στο 21^ο αιώνα, την ψηφιακή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κατάργησης των κόκκινων διαχωριστικών γραμμών σε γενικότερο πλαίσιο, ισχύει αυτό το στερεότυπο; Την απάντηση μας τη δίνει μια έρευνα που έγινε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε ένα αρκετά μεγάλο δείγμα και με άκρως ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη έρευνα, μπορεί να έγινε σε ένα κοινό που απέχει πολύ από τα δικά μας δεδομένα, αλλά παρ' όλα αυτά τα στερεότυπα και η άποψη για τις μοτοσυκλέτες υποκείνται σε παγκόσμιες σταθερές. Ακόμη κι εκεί τους μοτοσυκλετιστές τους βλέπουν "κάπως" επειδή συγκεντρώνονται σε μεγάλες ομάδες σε συγκεκριμένα μοτοσυκλετιστικά στέκια, κάνοντας πολλές φορές κόντρες και stunts, όπως ακριβώς δηλαδή συμβαίνει κι εδώ! Ο κοινός παρονομαστής για την οπτική απέναντι στις μοτοσυκλέτες υπάρχει και υφίσταται σε παγκόσμια κλίμακα και σε μια τέτοια περίπτωση που το στατιστικό δείγμα είναι μεγάλο, τα συμπεράσματα που βγαίνουν από την έρευνα και που τα εντοπίζουμε ακόμη και στην δική μας χώρα, αποκτούν μεγαλύτερο βάρος. Στα χαρακτηριστικά, τώρα, της έρευνας, αξίζει να σημειωθεί πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έλαβαν μέρος στην έρευνα είχαν από μηδενική ως ελάχιστη επαφή με τις μοτοσυκλέτες, γεγονός που διασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και την έλλειψη του συναισθηματικού παράγοντα, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι διαφορετική η οπτική κάποιου που οδηγεί αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα από κάποιον που οδηγεί αποκλειστικά αυτοκίνητα και θεωρεί τις μοτοσυκλέτες ως ένα αναγκαστικό οδικό… συγκάτοικο.

Οι εντουράδες, για κάποιο περίεργο λόγο, κατατάσσονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου...

Ένα λοιπόν από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που προκύπτουν, είναι το ποιους μοτοσυκλετιστές (ανάλογα δηλαδή με το τι είδους μοτοσυκλέτας οδηγούν) θεωρούν ότι κινδυνεύουν περισσότερο. Πάνω από το ένα τρίτο των απαντήσεων –και συγκεκριμένα το 35%- έδειξαν τους αναβάτες των supersport και superbike μοτοσυκλετών ως τους πλέον επικίνδυνους. Ένα αντίστοιχο ποσοστό τους κατέδειξε ως σχετικά επικίνδυνους, ενώ στους αναβάτες που κινδυνεύουν περισσότερο είναι και οι χωματεροί (εντουράδες και motocorssers), αλλά με μικρότερο ποσοστό στη συνείδηση του δείγματος των ερωτηθέντων. Οι αναβάτες των scooters ανήκουν στην υψηλή ομάδα κινδύνου μόλις για το 10% των ανθρώπων που συμμετείχαν στην έρευνα, ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 18% τους θεωρούν ότι είναι "σχετικά επικίνδυνοι".

Στον αντίποδα, οι αναβάτες δηλαδή που είναι εκτεθειμένοι σε μικρότερο ρίσκο, είναι οι αναβάτες των τουριστικών μοτοσυκλετών, των cruisers και των street μοτοσυκλετών. Είναι ενδεικτικό ότι το 85% (!) τους κατέδειξε από "σχετικά" έως "πολύ" ασφαλείς αναβάτες. Και για να προσθέσουμε και ένα δημογραφικό στοιχείο, αξίζει να πούμε πως αυτοί που θεωρούν ότι οι μοτοσυκλετιστές είναι μια "ασφαλής" ομάδα οδηγών, ήταν άντρες και κάτω των 35 ετών.

Με μια επιφανειακή ανάλυση των παραπάνω, βλέπουμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση τα στερεότυπα κυριαρχούν και οι μοτοσυκλέτες με μεγαλύτερη δυναμική εικόνα, κατατάσσονται αυτομάτως στην κατηγορία αυξημένου κινδύνου. Οι επιδόσεις δηλαδή –και κατά συνέπεια η ταχύτητα όπως μεταφράζεται στο μυαλό κάποιου που δεν έχει ιδιαίτερη επαφή με τις μοτοσυκλέτες- θεωρείται ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου, έστω κι αν έχει αποδειχθεί περίτρανα με επιστημονικές έρευνες ότι το θέμα της ταχύτητας δεν συνδέεται όσο θέλουν να πιστεύουν κάποιοι ούτε με την συχνότητα, ούτε με την σοβαρότητα των τροχαίων συμβάντων. Από την άλλη, δεν υπολογίζεται στην συνείδηση του κόσμου η τεχνολογική εξέλιξη και τα αυξημένα περιθώρια ασφαλείας που προσφέρουν τα ηλεκτρονικά βοηθήματα που θεωρούνται εκ των ουκ άνευ στην κατηγορία των σπορ μοτοσυκλετών.

Η εικόνα για τις μοτοσυκλέτες και τους αναβάτες αλλάζει!

Όσον αφορά τώρα την off-road κατηγορία, εκεί έχουμε άλλη μια κλασσική περίπτωση που η γνώμη διαμορφώνεται βάσει της εικόνας, αφού η στατιστική στην συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζει συντριπτικά στοιχεία για το ακριβώς αντίθετο, για το ότι δηλαδή πρόκειται για μια κατηγορία μοτοσυκλετών που βάσει των καταγεγραμμένων περιστατικών είναι από τις πλέον ασφαλείς για τους αναβάτες…

Κι αν τα παραπάνω αποτελούν μια επιβεβαίωση, όπως είπαμε, των στερεοτύπων, το επόμενο συμπέρασμα που προκύπτει από την έρευνα αποτελεί μια έκπληξη και μάλιστα ευχάριστη! Πάνω από το 50% των απαντήσεων πιστεύει ότι οι μοτοσυκλετιστές έχουν περισσότερες πιθανότητες να οδηγούν με μεγαλύτερη ασφάλεια και να έχουν αμυντική στάση στην οδήγηση σε σχέση με όσους οδηγούν αυτοκίνητα και φορτηγά! Παρά λοιπόν τα δεδομένα του προηγούμενου συμπεράσματος σχετικά με τους "επικίνδυνους αναβάτες", η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρεί ότι εμείς οι μοτοσυκλετιστές έχουμε μεγαλύτερη οδηγική συνείδηση απ' ό,τι οι οδηγοί αυτοκινήτων, με το μεγαλύτερο ποσοστό εξ αυτών να είναι άντρες, ενώ οι γυναίκες που μοιράζονται αυτή την άποψη είναι πολύ λιγότερες. Τυχαίο…;

Στην συνείδηση πλέον του κόσμου, οι οδηγοί άλλων οχημάτων φταίνε τις περισσότερες φορές σε ατυχήματα με μοτοσυκλέτες... παγκοσμίως

Μάλιστα, ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό (55%) πιστεύει ότι στα ατυχήματα που εμπλέκονται μοτοσυκλέτες με αυτοκίνητα το φταίξιμο ανήκει παραπάνω από τις μισές φορές στους οδηγούς των αυτοκινήτων. Αυτό σηματοδοτεί μια μεγάλη αλλαγή στην επικρατούσα αντίληψη και νοοτροπία που αντιμετωπίζαμε ως κοινωνική ομάδα μέχρι σήμερα, με απόψεις που καθόριζαν πολλές φορές και την νομική έκβαση από διαμάχες μετά από τροχαία συμβάντα. Ήταν δηλαδή μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου, το ότι από τη στιγμή που οδηγείς μοτοσυκλέτα ήταν σχεδόν αυτονόητο πως είχες το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε κάποιο ατύχημα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως για πάρα πολλά χρόνια οι μοτοσυκλέτες χαρακτήριζαν τους περιθωριακούς και ήταν συνώνυμο της "αλητείας" και του "τεντιμποϊσμού", καθώς ελάχιστοι γνώριζαν πως οι μοτοσυκλέτες στην απαρχή της Ιστορίας τους θεωρούνταν ένα προνόμιο των εύπορων και ευγενών της αστικής τάξης, καθώς θεωρούνταν η αγορά τους πολυτέλεια και ένα πολύ ακριβό χόμπι.

Παρ' όλα αυτά όμως, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό το γεγονός πως αποτυπώνεται ξεκάθαρα πλέον η αλλαγή της εικόνας των ανθρώπων που οδηγούν μοτοσυκλέτες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αλλάζει και η οπτική με την οποία αντιμετωπίζονται οι ίδιες οι μοτοσυκλέτες, ακόμη και από ένα μεγάλο μέρος του κοινού που δεν έχει καμία επαφή με αυτές. Αναγνωρίζεται πια το υψηλό επίπεδο ασφάλειας που προσφέρουν, αλλά και η χρηστικότητα του ρόλου τους σε ένα ευρύ κοινωνικό πλαίσιο, κάτι που αποτελεί και το πιο ελπιδοφόρο δεδομένο για να δούμε επιτέλους το κοινό της μοτοσυκλέτας να μεγαλώνει.

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Έλλειψη πινακίδων κυκλοφορίας: Ο ΣΕΜΕ προειδοποιεί για αναστολή ταξινομήσεων και προτείνει λύσεις – Κάποιος να ξυπνήσει την κυβέρνηση

Ο ΣΕΜΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου προς ένα Κράτος που μοιάζει να βρίσκεται σε βαθύ ύπνο

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

13/3/2026

Την Παρασκευή 6 Μαρτίου γράφαμε ξανά για τη δυστοπία που έχει δημιουργηθεί γύρω από τον διαγωνισμό προμήθειας πινακίδων κυκλοφορίας οχημάτων από το Υπουργείο Μεταφορών, εντοπίζοντας το πρόβλημα στη διαμάχη δύο εταιρειών που ερίζουν για τη δουλειά και δυστυχώς αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ασχοληθήκαμε.

Το θέμα έχει εμφανιστεί επανειλημμένα και, παρότι θα έπρεπε λογικά να έχει βρεθεί μια οριστική λύση, φτάνουμε ξανά και ξανά στο ίδιο αδιέξοδο, το οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να ξεπεράσει με μια πολύ προσωρινή λύση: απευθείας αναθέσεις σε μικρές ποσότητες.

Το είχαμε ξαναγράψει τον Φλεβάρη και έναν μήνα μετά απλώς διαπιστώσαμε πως το όλο θέμα, όχι απλώς δεν είχε αντιμετωπιστεί, αλλά είχε εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα καθώς έμποροι προσπαθούσαν να βρουν πινακίδες για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους – που είχαν παραγγείλει και πληρώσει μοτοσυκλέτες που δεν μπορούσαν να παραλάβουν – καταφεύγοντας σε άλλες περιφέρειες της χώρας που δεν είχαν (ακόμη) ξεμείνει από πινακίδες.

Παρασκευή 13 Μαρτίου σήμερα, που γράφονται αυτές οι αράδες, κι ακόμη δεν έχει γίνει τίποτα πλην του να φτάσουμε κοντύτερα στο χείλος του γκρεμού, καθώς ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Μοτοσυκλετών Ελλάδος (ΣΕΜΕ) εξέδωσε δελτίο Τύπου με ημερομηνία 12 Μαρτίου 2026, στο οποίο ευθέως μιλά για “Επικείμενη αναστολή ταξινομήσεων δικύκλων λόγω εξάντλησης αποθεμάτων πινακίδων κυκλοφορίας.”

Το πρόβλημα περιγράφεται από τον ΣΕΜΕ με τα ίδια μελανά χρώματα:

“Το υφιστάμενο πρόβλημα εδράζεται σε διοικητικές αστοχίες κατά τη διαγωνιστική διαδικασία προμήθειας νέων πινακίδων, η οποία προσβλήθηκε νομικά, επιφέροντας εκ των πραγμάτων σημαντικές καθυστερήσεις στην ολοκλήρωσή της.

“Οι απευθείας αναθέσεις που προέκυψαν προσπάθησαν να καλύψουν το κενό χωρίς όμως να προσφέρεται οριστική λύση. Επιπροσθέτως, δεν κατέστη εφικτή ούτε η προσπάθεια της ΓΔΟΥ του Υπουργείου Μεταφορών για σχετικό αίτημα προς το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών με στόχο την απευθείας διαπραγμάτευση, καθώς όπως ενημερωθήκαμε, μισό μήνα μετά την κατάθεση του αιτήματος, απορρίφθηκε.

“Βάσει των υφιστάμενων δεδομένων, δημιουργείται ένα επιχειρησιακό κενό τουλάχιστον είκοσι (20) έως τριάντα (30) ημερών, κατά το οποίο η αγορά θα στερείται πλήρως του απαραίτητου υλικού. Προτάσεις του ΣΕΜΕ για την προσωρινή γεφύρωση του κενού, όπως η χρήση πινακίδων χωρίς ανακλαστική μεμβράνη, δεν προκρίθηκαν ελλείψει σχετικού νομοθετικού πλαισίου.

“Παράλληλα, μια ακόμη λύση που έχει προταθεί είναι εκείνη των προσωρινών αδειών κυκλοφορίας, η οποία δεν έχει λάβει μέχρι στιγμής την απαιτούμενη κανονιστική μορφή, ώστε να είναι άμεσα εφαρμόσιμη.”

Προς επίλυση του προβλήματος ο ΣΕΜΕ κάνει τρεις προτάσεις, μια για την άμεση κινητοποίηση της διαδικασίας και δύο για μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση αναλόγων καταστάσεων στο μέλλον.

Η άμεση θεσμοθέτηση Προσωρινών Αδειών είναι η πρόταση για να προχωρήσει τώρα η αγορά, ως μέτρο που μπορεί να αποφασιστεί και να θεσμοθετηθεί πριν καν φτάσουμε στην πλήρη παύση ταξινομήσεων, δηλαδή ουσιαστικά στην παύση της εμπορικής δραστηριότητας στον επαγγελματικό χώρο της Μοτοσυκλέτας.

Δεν θα ήταν καν η πρώτη φορά που θα εφαρμοζόταν μια προσωρινή λύση με τη μορφή χειρόγραφων πινακίδων και το επίσημο χαρτί της προσωρινής άδειας για ενδεχόμενο έλεγχο από την Αστυνομία στον δρόμο. Έχει ξαναγίνει, δεν είναι η κομψότερη λύση, αλλά τουλάχιστον δεν θα φτάναμε σε σημείο να κινδυνεύουν με λουκέτο επιχειρήσεις.

Άραγε, οι διαμάχες των προμηθευτών του υπουργείου κατέχουν υψηλότερη προτεραιότητα από την υγεία της ελληνικής αγοράς δικύκλων;

Οι άλλες δύο προτάσεις του ΣΕΜΕ δεν αφορούν τη σημερινή μέρα, αλλά κοιτούν προς την επόμενη φορά που θα δημιουργηθεί το ίδιο πρόβλημα. Κρίνοντας από το παρελθόν, μάλλον δεν θα ξαναργήσει η μέρα που θα επαναληφθεί.

Η πρώτη πρόταση μιλά για “αναπροσαρμογή προϋπολογισμού του νέου διαγωνισμού” με διπλασιασμό των σχετικών κονδυλίων και ποσοτήτων, προκειμένου να διασφαλιστεί η επάρκεια υλικού σε βάθος χρόνου, απορροφώντας πιθανές νομικές ή γραφειοκρατικές καθυστερήσεις.

Η δε δεύτερη αναφέρεται στην “αποκέντρωση του συστήματος διαχείρισης αποθεμάτων” εκχωρώντας την αρμοδιότητα στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Μεταφορών καθώς έτσι “θα υπολογίζεται δυναμικά βάσει των τοπικών αναγκών και των αναμενόμενων ταξινομήσεων ανά περιφέρεια”.

Σωστές σκέψεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά άραγε απευθύνονται στα σωστά αυτιά; Ή μάλλον, υπάρχουν σωστά αυτιά σε θέσεις ευθύνης αυτή τη στιγμή; Διότι τα γεγονότα που εκτυλίσσονται επί αρκετούς μήνες τώρα μάλλον δείχνουν πως ουδείς ασχολείται σοβαρά με το θέμα στο επίπεδο λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης. Απλά το κοιτούν να κυλά προς τον γκρεμό και δεν κάνουν απολύτως τίποτα.