Εξερράγη το ελαστικό του Michael Dunlop στα 300χαω – Αποσύρεται παρτίδα ελαστικών στον North West 200

Πολλοί αναβάτες με πρόβλημα, ανάμεσά τους και ο Peter Hickman
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/5/2022

Μια μεγάλη τραγωδία αποφεύχθηκε από συνδυασμό τύχης και ικανοτήτων, όταν διαλύθηκε το πίσω ελαστικό του Michael Dunlop με περίπου 290χ.α.ω σκορπώντας τα κομμάτια του στον δημόσιο δρόμο όπου διεξάγεται ο North West 200, μαζί με τμήματα από τα φτερά που έσπασαν.

Ο Michael Dunlop επέστρεψε στους αγώνες το 2019 μερικούς μήνες αφότου έχασε τον αδερφό του Willian Dunlop το καλοκαίρι του 2018. Είναι ο τελευταίος μίας μεγάλης σειράς αγωνιζομένων Dunlop και μάλιστα στον ίδιο ακριβώς αγώνα είχε σκοτωθεί ο πατέρας του, Robert Dunlop, το 2008! Θα ήταν λοιπόν μία αρχαιοελληνικού τύπου τραγική ειρωνεία με την λέξη εδώ να αποκτά την έννοια του δράματος όπως της αρμόζει, αν ο Michael Dunlop δεν είχε καταφέρει να ελέγξει την μοτοσυκλέτα του. Θυμίζουμε πως ο αδερφός του, ο 33χρονος William Dunlop σκοτώθηκε στις 7 Ιουλίου 2018, έπειτα από πτώση που είχε στον αγώνα «Skerries 100» μόλις 5 ημέρες από την 18η επέτειο του θανάτου του Joey Dunlop, θείου του και θρυλικού αναβάτη στο παγκόσμιο στερέωμα που σκοτώθηκε το 2000 στην Εσθονία και μόλις δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Robert Dunlop στον North West το 2008.

Η σοβαρότητα του συμβάντος οδήγησε την Dunlop να αποσύρει από τον τελευταίο αγώνα το σύνολο των αγωνιζομένων που χρησιμοποιούσαν τα αγωνιστικά ελαστικά της με αποτέλεσμα εκκίνηση να πάρουν μόνο 22 από τους 56 αναβάτες! Ανάμεσά σε εκείνους που δεν πήραν εκκίνηση, πέρα από τον ίδιο τον Michael Dunlop που ήταν το φαβορί με βάση την προηγούμενη ημέρα, ήταν οι Michael Rutter, Dean Harrison, Peter Hickman, Brian McCormack, Sam West και αρκετοί ακόμη φυσικά.

Ο Peter Hickman που μόλις πρόσφατα έλεγε στο MOTO πως δεν οδηγεί στον δρόμο συχνά και πως χρησιμοποιεί μόνο ελαστικά της Dunlop χωρίς να έχει αγωνιστεί ποτέ με κάτι διαφορετικό, είδε τον Michael Dunlop να εγκαταλείπει με τον τρόπο που καταγράφηκε από κινητά τηλέφωνα θεατών και δεν μπορούσε να πιστέψει πως γλίτωσε την πτώση.

Η εξέταση της Dunlop αποκάλυψε μία προβληματική παρτίδα αγωνιστικών ελαστικών και είναι ευχής έργο που αποφεύχθηκε κάποιο ατύχημα. Η Dunlop που είναι αποκλειστικός προμηθευτής της Moto3 και της Moto2 με αγωνιστικά ελαστικά ενώ έχει τεράστιο ποσοστό στους αγώνες TT, διεξάγει εξονυχιστικούς ποιοτικούς ελέγχους για να βεβαιωθεί πως δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και για αυτό και έχει ξεκινήσει εσωτερική έρευνα για το ζήτημα.

Δείτε το VIDEO:

 

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες