FIAT και μοτοσυκλέτα

Το FCA Group επενδύει στους μοτοσυκλετιστές
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/4/2017

Παρά το γεγονός ότι το Fiat Group έχει ένα τεράστιο φάσμα δραστηριοτήτων που ξεκινάει από την κατασκευή γιγαντιαίων κινητήρων για πλοία και φτάνει έως την κατασκευή ιατρικών τεχνιτών μοσχευμάτων, όπως οι τεχνητές καρδίες (!), εν τούτοις δεν έχει κάποια άμεση εμπορική δραστηριότητα στο χώρο της μοτοσυκλέτας. Οπότε το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί τα τελευταία δέκα χρόνια έχει επιλέξει να προβάλει τα αυτοκίνητά της μέσα από τα παγκόσμια πρωταθλήματα αγώνων μοτοσυκλέτας; Μάλιστα κάθε χρόνο η παρουσία της γίνεται όλο και πιο έντονη! Ξεκίνησε από το παγκόσμιο πρωτάθλημα SBK με την Alfa Romeo να έχει ως Safety Car την ολοκαίνουρια τότε Mito και συνεχίζει τη συνεργασία της μέχρι σήμερα με το supercar 4C.

 

Λίγο αργότερα έγινε ο βασικός χορηγός της  Yamaha στα MotoGP, με τα λογότυπα της FIAT να είναι πάνω στα φαίρινγκ της μοτοσυκλέτας του Valentino Rossi. Η συνεργασία με την Yamaha γίνεται όλο και πιο στενή από τότε, με ειδικές εκδόσεις του Abarth 595 και Abarth 695 Biposto.

Πέρσι η Fiat παρουσίασε μια ολοκαίνουρια σειρά επαγγελματικών οχημάτων και η κύρια οδός προβολής που επέλεξαν οι Ιταλοί, ήταν ξανά οι αγώνες μοτοσυκλέτας, αυτή τη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Motocross MX-GP.    

Επιστρέφοντας στο ερώτημά μας σχετικά με τη στρατηγική του FCA (FIAT CHRYSLER AUTOMOBILES) να προβάλει τα αυτοκίνητά της σε ένα κοινό που αποτελείται από τους πιο φανατικούς μοτοσυκλετιστές, η απάντηση είναι απλή: Η Alfa Romeo και η Abarth είναι εταιρείες που κατασκευάζουν αυτοκίνητα που διαφέρουν από τον ανταγωνισμό σε τομείς όπως η αγωνιστική παράδοση, τα σπορ μηχανικά μέρη και η γνήσια ιταλική αισθητική. Στις μέρες μας, το μεγαλύτερο ποσοστό του αυτοκινητιστικού κοινού δεν μπορεί να εκτιμήσει τους γυαλισμένους αυλούς ενός V6 κινητήρα της Afla Romeo ή την τεχνολογία που απαιτείται για να βγουν 180 ίπποι από τα μόλις 1400 κυβικά ενός Abarth 595 Competizione.

Βασικά, όταν πάνε στις εκθέσεις για να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο δεν ζητάνε καν από τον πωλητή να ανοίξει το καπό του αυτοκινήτου! Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με τους μοτοσυκλετιστές, όπου τα μηχανικά μέρη της μοτοσυκλέτας είναι έκθετα σε κοινή θέα και το μάτι τους έχει μάθει να εκτιμά την τεχνολογία και τον σχεδιασμό των μηχανικών μερών. Τα κύρια κριτήρια για την αγορά μιας μοτοσυκλέτας είναι πάντα η απόδοση του κινητήρα και των φρένων, το στήσιμο του πλαισίου και η ποιότητα των αναρτήσεων. Ένας μοτοσυκλετιστής μπορεί να καταλάβει και να εκτιμήσει την διαφορά που έχουν τα αμορτισέρ της Sachs σε ένα Abarth από τα κοινά αμορτισέρ των ανταγωνιστών του.

Με άλλα λόγια, οι μοτοσυκλετιστές και κυρίως όσοι από αυτούς παρακολουθούν αγώνες, είναι ένα κοινό που τα κριτήρια επιλογής όταν αγοράζουν οχήματα είναι επικεντρωμένα στην μηχανολογική πλευρά και όχι στα πολύχρωμα λαμπάκια. Η Fiat δεν βλέπει τους φανατικούς μοτοσυκλετιστές με ανταγωνιστικό μάτι. Ίσα-ίσα που έχει τη στοιχειώδη ευφυΐα (που απουσιάζει από τους ανταγωνιστές της… ) να καταλάβει ότι οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές οδηγούν και αγοράζουν αυτοκίνητα. Σίγουρα η Alfa Romeo και η Abarth έχουν τα κατάλληλα αυτοκίνητα στη γκάμα τους για να ικανοποιήσουν ένα σαφώς πιο απαιτητικό κοινό από την μεγάλη μάζα των “αυτοκινητάδων”, αλλά και η FCA είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που επενδύει στον κόσμο της μοτοσυκλέτας.    

 

Λονδίνο-όριο 30 χλμ./ώρα: Μείωση θανατηφόρων τροχαίων κατά 40% αναφέρουν οι αρχές

Εφαρμόζεται στους μισούς δρόμους του Λονδίνου - Εξετάζεται η εφαρμογή του σε εθνικό επίπεδο
20mph
Από τον

Παύλο Καρατζά

15/9/2026

Πάνω από τους μισούς δρόμους του Λονδίνου έχει πλέον όριο ταχύτητας 20 μίλια (32 χιλιόμετρα) ανά ώρα και η Transport for London, ένας φορέας της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου μεταφορών στο Λονδίνο, επικαλείται στοιχεία που δείχνουν ότι το χαμηλότερο αυτό όριο ταχύτητας έχει μειώσει τα θανατηφόρα τροχαία κατά 40%, την ίδια ώρα που οι βουλευτές εξετάζουν αν η Αγγλία πρέπει να υιοθετήσει τα 20 μίλια ανά ώρα ως το προεπιλεγμένο όριο ταχύτητας σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με την πολιτική “Safe Speeds” της TfL, η ταχύτητα παίζει ρόλο στα περίπου μισά θανατηφόρα τροχαία στο Λονδίνο, ενώ η πρόσκρουση με ταχύτητα 30 μίλια (48 χιλιόμετρα) ανά ώρα αυξάνει πέντε φορές τις πιθανότητες θανάτου σε σύγκριση με την πρόσκρουση με ταχύτητα 20 μίλια ανά ώρα.

Τα στοιχεία αυτά υποστηρίζουν την πολιτική “Vision Zero” του Δημάρχου, η οποία στοχεύει στο να μην υπάρξουν νεκροί ή σοβαρά τραυματίες στους δρόμους του Λονδίνου έως το 2041, και έχει οδηγήσει σε σταθερή επέκταση των ορίων ταχύτητας των 20 μίλια ανά ώρα σε ολόκληρη την πρωτεύουσα τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Επί του παρόντος, 166 μίλια (267 χιλιόμετρα) του οδικού δικτύου της TfL (περίπου οι μισοί δρόμοι της αγγλικής πρωτεύουσας) έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα, ενώ τα δύο τρίτα των δήμων του Λονδίνου εφαρμόζουν πλέον το όριο αυτό στο μεγαλύτερο μέρος των δρόμων τους.

20mph

Η προγραμματισμένη επόμενη φάση στοχεύει στην επέκταση του ορίου σε τουλάχιστον 40 επιπλέον μίλια (64 χιλιόμετρα) έως το 2030, γεγονός που θα σημαίνει ότι πάνω από το 80% των δρόμων στο κεντρικό και εσωτερικό Λονδίνο θα έχουν όριο ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα.

Η αιτιολόγηση της επέκτασης αυτής βασίζεται σε μια μακροπρόθεσμη ανάλυση του αστικού ορίου ταχύτητας 20 μίλια ανά ώρα που εφαρμόστηκε σε δρόμους των δήμων μεταξύ 1989 και 2013. Η TfL διαπίστωσε μείωση κατά 40% των θανάτων σε αυτούς τους δρόμους (από 15 σε 9), σε σύγκριση με μείωση μόλις 7% των θανάτων σε άλλα σημεία του δικτύου των δήμων κατά την ίδια περίοδο.

Ο αριθμός των νεκρών ή των σοβαρά τραυματισμένων μειώθηκε κατά 34% (από 395 σε 260) στα προγράμματα που μελετήθηκαν, έναντι μείωσης 15% στο ευρύτερο οδικό δίκτυο, ενώ οι συγκρούσεις και τα θύματα συνολικά μειώθηκαν κατά 35% και 36% αντίστοιχα, σε σύγκριση με μείωση 12% αλλού. Η μείωση στον αριθμό των νεκρών παιδιών ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: 75%, από τέσσερις θανάτους σε έναν, έναντι μηδενικής μεταβολής σε άλλους δρόμους.

Η TfL απέρριψε επίσης την υπόθεση ότι τα χαμηλότερα όρια ταχύτητας βλάπτουν την ποιότητα του αέρα, παραπέμποντας σε έρευνα του Imperial College London που δείχνει ότι οι ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα δεν έχουν καθαρή αρνητική επίδραση στις εκπομπές καυσαερίων και ότι ο ομαλότερος τρόπος οδήγησης που παρατηρείται στις ζώνες των 20 μιλίων ανά ώρα – με λιγότερες απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις – μειώνει στην πραγματικότητα τις εκπομπές σωματιδίων από τη φθορά των ελαστικών και των φρένων, σε σύγκριση με τις ζώνες των 30 μίλια ανά ώρα.

Στον αντίποδα, είναι αρκετά δύσκολο να κινείσαι στο κέντρο της πόλης με μοτοσυκλέτα με όριο τα 32 χιλιόμετρα ανά ώρα, καθώς λίγο περισσότερο να περιστρέψεις τον καρπό του δεξιού σου χεριού και θα είσαι πριν το καταλάβεις πάνω από το όριο. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να ελέγχεις συνεχώς το ταχύμετρο της μοτοσυκλέτας, που με τη σειρά του σημαίνει πως δεν θα έχεις όλη την προσοχή σου στον δρόμο. Αν συνυπολογίσουμε σ’ αυτό αυτοκίνητα, ηλεκτρικά πατίνια, πεζούς, φανάρια, άλλες μοτοσυκλέτες και διαβάσεις πεζών που πρέπει να έχουμε στο νου μας, η “καθημερινή αποστολή” γίνεται ακόμη πιο απαιτητική, ειδικά στην χώρα μας το όριο αυτό με βάση την οδηγική παιδεία που δεν έχουμε θα ήταν άκρως επικίνδυνο για τους μοτοσυκλετιστές.

Ο χρόνος επίσης που απαιτείται για να καλύψουμε την ίδια απόσταση αυξάνεται δραματικά. Για παράδειγμα αν θέλουμε να καλύψουμε μία απόσταση 20 χιλιομέτρων, αν πηγαίνουμε με 48 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 25 λεπτά, ενώ αν κινούμαστε με 32 χλμ./ώρα θα χρειαστούμε 37 λεπτά! Σίγουρα λοιπόν το μέτρο φαίνεται να δουλεύει όσον αφορά τα θανατηφόρα τροχαία, όμως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που πρέπει να εξεταστούν.