Forum Wars Vol. 1

Έχουν τα V2 περισσότερη ροπή;
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

5/1/2017

Ένα από τα αγαπημένα θέματα που χρησιμοποιούν ως αφορμή οι οπαδοί των τετρακύλινδρων και δικύλινδρων κινητήρων για να τσακωθούν μεταξύ τους, είναι το κατά πόσο ένα δικύλινδρος κινητήρας (ίδιων κυβικών και ίδιας τεχνολογίας) έχει ή δεν έχει περισσότερη ροπή από έναν τετρακύλινδρο. Φυσικά κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να δώσει μια σωστή απάντηση στο ερώτημα για τους απλούς λόγους:

Πρώτον: Το ερώτημα βασίζεται σε λάθος διατύπωση της έννοιας της ροπής

Το κακό ξεκίνησε την εποχή που δυναμόμετρα είχαν μόνο τα εργοστάσια και ο υπόλοιπος κόσμος έβγαζε τα συμπεράσματά του για την απόδοση των κινητήρων βασιζόμενος στα στοιχεία που ανακοίνωναν οι εταιρείες και στην αίσθηση από την οδήγηση της μοτοσυκλέτας. Αυτό είχε δύο τρωτά σημεία: Από την μια μεριά τα εργοστάσια ανακοίνωναν συνήθως ψευδή στοιχεία και από την άλλη μεριά ο αναβάτης νόμιζε ότι η αμεσότητα στην απόκριση του γκαζιού οφείλεται στη ροπή του κινητήρα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η κόντρα μεταξύ του πρώτου Honda CB 750 και της πρώτης Ducati 750 SS, όπου βάσει των εργοστασιακών στοιχείων έπρεπε το CB 750 να είναι ελαφρώς ταχύτερο σε όλες τις μετρήσεις επιδόσεων (από στάση, τελική ταχύτητα και ρεπρίζ) κάτι όμως που δεν συνέβαινε στην πραγματικότητα.

Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το CB 750 δεν έβγαζε ποτέ τα άλογα και την ροπή που ανακοίνωνε η Honda, ενώ τα στοιχεία της Ducati ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα. Οι επόμενες γενιές τετρακύλινδρων κινητήρων βελτίωσαν πολύ την απόδοσή τους, ξεπερνώντας σε ιπποδύναμη και ροπή τους αντίστοιχους δικύλινδρους κινητήρες, όμως και πάλι όποιος οδηγούσε μια δικύλινδρη μοτοσυκλέτα έλεγε ότι έχει περισσότερη ροπή από μια αντίστοιχη τετρακύλινδρη. Γιατί; Μα φυσικά γιατί πλέον είχε ταυτιστεί στο μυαλό όλων ότι η ΑΠΟΚΡΙΣΗ στο άνοιγμα του γκαζιού είναι η ΡΟΠΗ ενός κινητήρα. Με αυτή την εντελώς λάθος βάση, συνεχίζεται ο πόλεμος των οπαδών στα forum ακόμα και σήμερα.  

 

Δεύτερον: Για την σύγκριση χρησιμοποιούνται λάθος δυναμομετρήσεις

Όταν πλέον τα δυναμόμετρα έγιναν αρκετά φτηνά για να μπορεί να τα αγοράσει ένα συνοικιακό συνεργείο, όλοι πίστεψαν ότι θα είναι εύκολο να μάθουμε την αλήθεια και αν όντως οι δικύλινδροι κινητήρες έχουν περισσότεροι ροπή από τους αντίστοιχης τεχνολογίας και κυβισμού τετρακύλινδρους. Αμ, δε! Το μόνο που έγινε τελικά είναι να προστεθούν στην κουβέντα χιλιάδες διαγράμματα και ακατανόητες μαθηματικές εξισώσεις που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Ο λόγος είναι ότι η διαδικασία των δυναμομετρήσεων που χρησιμοποιούνται δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που κάνει ο αναβάτης οδηγώντας την μοτοσυκλέτα του.

Πάνω στο δυναμόμετρο ανοίγεις τέρμα το γκάζι από τις 1800-2500 στροφές και το κρατάς χουφτωμένο μέχρι τον κόφτη. Αντιθέτως, στο δρόμο έχεις είτε κλειστό, είτε μισο-ανοιγμένο το γκάζι μεταξύ 3000-6000 στροφές και ξαφνικά το ανοίγεις τέρμα. Ένας δικύλινδρος κινητήρας είναι απόλυτα φυσιολογικό να αντιδράσει πιο άμεσα στο απότομο άνοιγμα του γκαζιού από έναν τετρακύλινδρο, με αποτέλεσμα ο αναβάτης να νομίζει ότι αυτό οφείλεται στην ροπή, ενώ στην πραγματικότητα οφείλεται στην αποτελεσματικότερη καύση του μεγαλύτερου θαλάμου καύσης ενός δικύλινδρου (επιπλέον έχει συνήθως και μεγαλύτερες βαλβίδες και μεγαλύτερη διαδρομή και αναλογικά μικρότερης διαμέτρου καρμπιρατέρ/ψεκασμό) όταν εισέρχεται ξαφνικά μια υπερβολική ποσότητα μείγματος.

Το καλύτερο παράδειγμα για να καταλάβουμε ότι το θέμα του τσακωμού δεν πρέπει να είναι η ροπή, αλλά το κατά πόσο μπορούν οι δικύλινδροι να “κάψουν” αποτελεσματικότερα την ξαφνική εισροή υπερβολικής ποσότητας μείγματος από το απότομο άνοιγμα του γκαζιού, είναι να συγκρίνουμε δύο ίδιους τετρακύλινδρους κινητήρες με διαφορετικού μεγέθους καρμπιρατέρ/ψεκασμό.

Όπως ας πούμε τον κινητήρα του CBR 400 RR και του CB 400. Το γυμνό CB 400, λόγω των μικρότερων καρμπιρατέρ είχε αρκετά πιο “γεμάτη αίσθηση” στις χαμηλές και μεσαίες στροφές από το supersport CBR 400 RR παρά το γεγονός ότι έβγαζε λιγότερη ροπή και φυσικά πολύ λιγότερη δύναμη πάνω στο δυναμόμετρο, στις ίδιες ακριβώς στροφές.

Όμως η απολύτως καλύτερη απόδειξη για να καταλάβουμε ότι όλο το θέμα είναι στην απόκριση του γκαζιού και όχι στη ροπή, είναι να οδηγήσεις μια μοτοσυκλέτα με ψεκασμό ride by wire και απλώς να αλλάξεις την ρύθμιση του ψεκασμού. Για παράδειγμα, το ΜΤ-09 εμφανίζει ακριβώς την ίδια καμπύλη ροπής και ιπποδύναμής, τόσο στο Mode STD, όσο και στο Mode A. Απόλυτα λογικό, αφού η δυναμομέτρηση έγινε ανοίγοντας το γκάζι τέρμα από το ρελαντί. Όμως οδηγώντας το δρόμο, με το Mode A το MT-09 σου φεύγει από τα χέρια στο παραμικρό άνοιγμα του γκαζιού (πω, πω ροπή!!! Θα λέγανε οι πατεράδες μας) ενώ στο Mode STD η επιτάχυνση έρχεται πιο ομαλά (τι έγινε ρε παιδιά! Πού πήγε η ροπή που βλέπω στο διάγραμμα;).

Ο μόνος τρόπος για να σου δείξει το δυναμόμετρο αυτό που νιώθεις οδηγώντας στο δρόμο, είναι απλώς να κλείσεις το γκάζι στις 4000-6000 στροφές και να το ανοίξεις απότομα τέρμα. Μετά μπορείς να μετρήσεις τον χρόνο που χρειάστηκε ο κινητήρας να ανεβάσει στις πρώτες 500 στροφές (δηλαδή πόσο χρόνο του πήρε από τέρμα κλειστό γκάζι π.χ. στις 4000 για να πάει από τις 4500). Συνήθως ένας δικύλινδρος πετυχαίνει καλύτερους χρόνους από έναν τετρακύλινδρο στο μεσαίο φάσμα στροφών.

 

Τρίτον: Με το θέμα ασχολούνται οπαδοί

Ένα άλλο γεγονός που καθιέρωσε την κόντρα μεταξύ δικύλινδρων και τετρακύλινδρων, έχει να κάνει με το γεγονός ότι για πολλά χρόνια οι τετρακύλινδροι κινητήρες ήταν κυρίως ιαπωνικής προέλευσης και οι δικύλινδροι ευρωπαϊκης. Έτσι η κόντρα μεταξύ “γιαπωνέζων” και “ευρωπαίων” τροφοδοτούσε διαρκώς τους τσακωμούς.

Το οπαδιλίκι έχει την πλάκα του αλλά όταν αρχίσει και γίνεται φανατισμός καταντάει αηδία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο, η κατάσταση έχει αρχίσει να γίνεται έως χυδαία. Όποιος κατάφερε να πάρει με 3000 δόσεις μια μοτοσυκλέτα των 20.000 ευρώ νομίζει ότι έγινε ο super παντογνώστης-μοτοσυκλετιστής και όποιος προσπέρασε έναν κουλό σε τοπικό track day της άνω Καστανιάς νομίζει ότι έγινε ο Rossi. Η αλήθεια είναι ότι κανείς μας δεν τα ξέρει όλα, όλοι κάνουμε λάθη, οι θεωρίες είναι για να ανατρέπονται και το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι η χαρά να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΙΚΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ!

Royal Enfield – Πυρετώδες 2027 με νέο κινητήρα, 5 ολοκαίνουργια μοντέλα, ανανεώσεις και νέο εργοστάσιο

Η ερχόμενη χρονιά φέρνει πολλά νέα για την ινδική εταιρεία που συνεχίζει να αναπτύσσεται με πρωτόγνωρο ρυθμό
Royal Enfield Himalayan 750
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

13/5/2026

Για μια εταιρεία που από το 1955 ως το 2017 ζούσε με έναν κινητήρα (γεννημένο το 1932 κατά την αγγλική εποχή της Royal Enfield) σε δύο χωρητικότητες και πρακτικά μία και μόνη μοτοσυκλέτα στη γκάμα της, το Bullet 350/500, η εμφάνιση του μονοκύλινδρου LS410 με το Himalayan ήταν συνταρακτική εξέλιξη.

Ακόμη περισσότερο όμως, ήταν μια νέα αρχή σε μια πορεία που σε λιγότερο από μια δεκαετία έχει φέρει αρκετούς νέους κινητήρες στη γκάμα της εταιρείας: μονοκύλιδροι 350, 411, 440 και 450, δικύλινδρος 650.

Η Royal Enfield δεν μένει εκεί ωστόσο, καθώς ετοιμάζεται για ένα δυναμικό 2027 με πολλά νέα που περιλαμβάνουν πέντε καινούργιες μοτοσυκλέτες, 13 ανανεώσεις σε υπάρχοντα μοντέλα μια σημαντική είδηση για την παραγωγική της βάση.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι νέες μοτοσυκλέτες που αναμένονται να προστεθούν φέτος στη γκάμα είναι λίγο-πολύ γνωστές: Τα Himalayan 440 και Scram 450 πατούν πάνω σε υπάρχοντες κινητήρες δημιουργώντας έτσι δύο ζεύγη Himalayan και Scram με τους δύο μονοκύλινδρους, τον αερόψυκτο 440 και τον υγρόψυκτο 450.

Στο μονοκύλινδρο μέτωπο αναμένεται επίσης μια νέα εκδοχή Classic 350 με κινητήρα που μπορεί να καταναλώνει E85 Flex Fuel, δηλαδή μίγμα βενζίνης με αιθανόλη σε περιεκτικότητα από 51 ως 85%.

Η φαμίλια των δικύλινδρων 650 θα υποδεχτεί το νέο της μέλος, Bullet 650, που έχει ήδη παρουσιαστεί στην EICMA, ενώ διακαώς περιμένουμε να εμφανιστεί και ο νέος δικύλινδρος σε σειρά των 750 κυβικών εκατοστών, ο οποίος πιθανότατα θα ντεμπουτάρει με δύο ταυτόχρονες πρεμιέρες νέων μοντέλων: Himalayan 750 και Continental GT 750.

Αμφότερα τα έχουμε δει σε δοκιμές εξέλιξης εδώ και πολύ καιρό, ενώ το πρώτο επανεπέπλευσε στην επικαιρότητα με νέες εικόνες (κεντρική φωτογραφία), οι οποίες πάντως δεν μας κάνουν σοφότερους σε κάτι, πλην του ότι μας δείχνουν τη μοτοσυκλέτα με χυτές ζάντες αντί των ακτινωτών που είχαμε δει την προηγούμενη φορά. Πιθανότατα η Royal Enfield να διαθέτει το Himalayan 750 με δυνατότητα επιλογής μεταξύ των δύο αυτών σχεδίων.

Οι ανανεώσεις υπαρχόντων μοντέλων αφορούν κυρίως στη γκάμα των 350 και 450 και δεν αναμένεται να φέρουν πολύ δραστικές αλλαγές, αλλά μάλλον μια περιορισμένη ανανέωση σε εμφάνιση και ίσως και σε εξοπλισμό κατά περίπτωση. Βασικός στόχος είναι να παραμείνουν οι μοτοσυκλέτες ανταγωνιστικές σε ένα απαιτητικότατο περιβάλλον με πολλές προτάσεις από εταιρείες όπως οι Bajaj, Harley-Davidson, Hero, Honda, KTM, Triumph και TVS που όλες στοχεύουν στην πρωτιά της εταιρείας στην ινδική αγορά με τη γκάμα των 350 της.

Μια ακόμη σημαντική είδηση αφορά στο νέο εργοστάσιο της Royal Enfield στην Andhra Pradesh που θα μπει σε λειτουργία το νέο έτος, ενισχύοντας την παραγωγική ικανότητα της εταιρείας με επιπλέον 900.000 δίκυκλα ετησίως.

Ετικέτες