Χειροποίητη εξάτμιση Τιτανίου σε δουλειά έργο τέχνης - VIDEO κατασκευής

Ιάπωνας ειδικός σε BMW
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/9/2021

Το 2015 ανακάλυψα κάπου έξω από το Τόκυο τον Shiro Nakajima, όχι τον ίδιο απευθείας, αλλά την δουλειά του παρατηρώντας μία παλιά BMW σε ένα συνεργείο. Όχι ένα τυχαίο συνεργείο όμως, αλλά ΤΟ συνεργείο από το οποίο δημιουργήθηκε το άθλημα gymkhana! Είναι μία διαφορετική και παλαιότερη ιστορία που οι αναγνώστες του MOTO σίγουρα θα θυμούνται. Είχα πάει εκεί για να γνωρίσω τον πρωτο-μάστορα του αθλήματος και μου είχε κάνει εντύπωση μία από τις μοτοσυκλέτες που είχε στο μαγαζί ρωτώντας λεπτομέρειες και λαμβάνοντας περιγραφή με λόγια θαυμασμού για τον Nakajima. Λεπτομέρεια αλλά οι Ιάπωνες μηχανικοί μιλάνε με σεβασμό για κάποιον άλλο μηχανικό ή δεν μιλάνε καθόλου, σε καμία περίπτωση δεν περνάνε στο αντίθετο ρεύμα όμως, όπως γίνεται σε εμάς εδώ. Μου είχε κάνει εντύπωση τότε που υπάρχει ένα ειδικός στην ανακατασκευή των BMW στην Ιαπωνία και στο βαθμό που νοείται «ειδικός» σε μία τέτοια αγορά. Δηλαδή ιδιαίτερα ικανός! Ο Nakajima είχε μόλις ένα χρόνο πριν ξεκινήσει το 46Works και εκείνη την εποχή γινόταν γνωστός μέσα από την συνεργασία του με την BMW Motorrad με ένα custom R nine T που κέρδιζε συνέχεια αντίστοιχους διαγωνισμούς.

ο χώρος εργασίας του Nakajima - το 46works

Ο Nakajima δεν περιορίζεται στις BMW μόνο, έχει customάρει και KTM RC8 όπως και Ιαπωνικές μοτοσυκλέτες όμως είναι γνωστός κυρίως για τις BMW. Πολύ πριν από αυτό μάλιστα, πίσω στο 2001 όταν ξεκινούσε το πρώτο του μαγαζί. Είχε λοιπόν ήδη σχεδόν μία δεκαετία παγκόσμιας φήμης σε μία εποχή χωρίς social media, μέχρι να καταφέρω να δω δουλειά του από κοντά.

Αφορμή το τελευταίο του video που ανέβασε στο κανάλι του φτιάχνοντας μία χειροποίητη εξάτμιση τιτανίου. Δεν είναι το πρώτο τέτοιο video που ανεβάζει αλλά είναι σίγουρα το πιο καλοφτιαγμένο. Το τιτάνιο είναι δύσκολο μέταλλο και όσοι το δουλεύουν είναι λίγοι και πολύ καλοί στην δουλειά τους. Αναγκάστηκαν να γίνουν γιατί κάθε λάθος και κάθε αποτυχία κοστίζει πάρα πολύ σε υλικό.

Αναμφισβήτητα τα πρωτεία τα είχε και τα έχει ο Igor Akrapovic που η επίσκεψη στο εργοστάσιό του είναι στο top3 της καριέρας μου μέχρι στιγμής! Οι λύσεις που μόνος του βρήκε για να κατασκευάζει σωλήνες τιτανίου, να τους κουρμπάρει και να τους κολλάει είναι η επιτομή της βιομηχανικής παραγωγής τιτανίου και αξεπέραστη έως και σήμερα.

Εδώ έχουμε μία διαφορετική περίπτωση, έναν καλλιτέχνη όπως θα δείτε στο παρακάτω video που ο τρόπος δουλειάς του -φαίνεται ξεκάθαρα- τον κάνει να ανήκει σε ένα μικρό ποσοστό εκεί έξω. Δεν πιάνουν όλοι το τιτάνιο να αρχίσουν να το «στρίβουν» το κάνουν λίγοι. Κι αυτό είναι ένα ωραίο παράδειγμα:

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.