Honda - Παραγωγή 20 εκατομμυρίων μοτοσυκλετών από το εργοστάσιο του Kumamoto

Στα 48 χρόνια της λειτουργίας του, από τον Ιανουάριο του 1976 μέχρι σήμερα
Honda Kumamoto factory
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

16/5/2023

Το ιστορικό εργοστάσιο της Honda στο Kumamoto γιορτάζει την παραγωγή 20 εκατομμυρίων μοτοσυκλετών, από την έναρξη της λειτουργίας του, το 1976, και με αυτή την αφορμή η ιαπωνική εταιρεία κάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αναδρομή στην ιστορία του, αλλά και στη γενικότερη ιστορία της παραγωγής μοτοσυκλετών της εταιρείας.

Στο Kumamoto η Honda παράγει μια εκτενή σειρά μοντέλων, από commuter 50 κυβικών έως τα εξακύλινδρα Gold Wing των 1.800 κ.εκ., ενώ είναι το μόνο εργοστάσιο της εταιρείας στην Ιαπωνία που κατασκευάζει και power products (γεννήτριες, εξωλέμβιες, κ.α.) πέρα από μοτοσυκλέτες, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ως μητρικό εργοστάσιο στην υποστήριξη της παραγωγής της Honda σε άλλες χώρες.

Στην έναρξη της λειτουργίας του, έπαιξε ρόλο ως βάση εξαγωγής commuter μοτοσυκλετών της Honda στην Ασία, και τότε οι εξαγωγές μοτοσυκλετών αφορούσαν στο 90% της παραγωγής της εταιρείας. Έκτοτε, και βάσει του concept “παραγωγή στη χώρα που υπάρχει ζήτηση”, η Honda μετέφερε την παραγωγή των commuter της εκτός Ιαπωνίας, έχοντας την τρέχουσα στιγμή 23 εργοστάσια σε 22 χώρες ανά τον κόσμο. Το 2008, η παραγωγή μεγάλων μοτοσυκλετών μεταφέρθηκε από το εργοστάσιο του Hamamatsu (που πλέον παράγει κιβώτια ταχυτήτων) στο Kumamoto, με το εργοστάσιο του Kumamoto να γίνεται η μοναδική βάση της εταιρείας σε παγκόσμια κλίμακα για μεγάλα μοντέλα της Honda, με εξαγωγές σε 57 χώρες ανά τον κόσμο.

Όπως γράφει η Honda, για να συνεχίσει να είναι εταιρεία “που η κοινωνία να επιθυμεί τη συνέχιση της λειτουργίας της”, στοχεύει να δημιουργήσει νέα προϊόντα με μηδενικό αντίκτυπο στο περιβάλλον, στα πρότυπα της ανθρακικής ουδετερότητας, της καθαρής ενέργειας και της ανακύκλωσης των υλικών. Και ως πρωτοπωριακό εργοστάσιο, η μονάδα του Kumamoto αναμένεται να εφαρμόσει συγκεκριμένα μέτρα -τα οποία δεν αναλύονται στο δελτίο τύπου της Honda- για αυτό τον στόχο. Αυτή τη στιγμή, στο εργοστάσιο του Kumamoto παράγονται 45 μοντέλα μοτοσυκλετών, 18 power products και 23 μοντέλα εξωλέμβιων.

Ακολουθούν μερικές από τις σημαντικότερες ημερομηνίες-ορόσημα για το εργοστάσιο του Kumamoto:

1975 Ολοκλήρωση του εργοστασίου

1976 Έναρξη παραγωγής ως βάση εξαγωγής μοτοσυκλετών

1991 Μεταφορά της αλυσίδας παραγωγής του Super Cub από το εργοστάσιο της Suzuka

2008 Μεταφορά της τοπικής παραγωγής μεγάλων μοτοσυκλετών από το εργοστάσιο του Hamamatsu

2022 Μεταφορά της παραγωγής εξωλέμβιων από το εργοστάσιο του Hosoe

Και στη συνέχεια μερικά ορόσημα όσον αφορά στον όγκο παραγωγής του εργοστασίου

1976 Έναρξη παραγωγής

1980 Συνολική παραγωγή ενός εκατομμυρίου μοτοσυκλετών

1987 Συνολική παραγωγή πέντε εκατομμυρίων μοτοσυκλετών

1994 Συνολική παραγωγή 10 εκατομμυρίων μοτοσυκλετών

2000 Συνολική παραγωγή 15 εκατομμυρίων μοτοσυκλετών

SK Motorium

Ετικέτες

Ξεμένουμε πάλι από πινακίδες κυκλοφορίας! Δυστυχώς επιβεβαιώνεται η πρόβλεψή μας

Εν μέσω Καλοκαιριού, της εποχής με την υψηλότερη ζήτηση στην αγορά Μοτοσυκλέτας, δεν υπάρχουν διαθέσιμες πινακίδες κυκλοφορίας. Ξανά
pinakides
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

15/7/2026

Μόλις τον περασμένο Απρίλιο είχε δοθεί ένα προσωρινό διέξοδο στην ασφυξία της αγοράς λόγω έλλειψης πινακίδων κυκλοφορίας για νέα οχήματα. Αποδείχθηκε λίγο, όπως περιμέναμε. Το πρόβλημα που αφορά τόσο σε μοτοσυκλέτες όσο και σε αυτοκίνητα δεν είναι νέο, έχοντας την πηγή του στην προφανή αδυναμία του υπουργείου Μεταφορών να διεξάγει έναν διαγωνισμό για την προμήθεια των πινακίδων.

Η αντιπαλότητα δύο υποψηφίων για τη συγκεκριμένη ανάθεση και οι προσφυγές που καταθέτουν κάθε φορά στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) έχουν πρακτικά ακυρώσει κάθε προσπάθεια για διαγωνισμό και το αποτέλεσμα είναι οι συνεχείς ελλείψεις στην αγορά.

Ήδη από τον Μάρτιο ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Μοτοσυκλετών Ελλάδος (ΣΕΜΕ) προειδοποιούσε για τις ελλείψεις αυτές και τις τραγικές συνέπειες που θα έχουν στην αγορά, ωστόσο η μόνη απτή απάντηση που ήρθε από την κυβέρνηση ήταν άλλη μια απευθείας ανάθεση μικρού αριθμού πινακίδων που απλώς κουκούλωσε το πρόβλημα προσωρινά.

Τότε το γράφαμε πως η έλλειψη θα ξαναεμφανιζόταν και να που τρεις μήνες μετά η αγορά στερεύει εκ νέου από πινακίδες, με τους εμπόρους να βρίσκονται άθελά τους στην πρώτη γραμμή διαμαρτυριών, καθώς αυτοί έρχονται σε επαφή με τον πελάτη που έχει πληρώσει τη μοτοσυκλέτα του και περιμένει εβδομάδες και μήνες για να μπορέσει να την κυκλοφορήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, αυτοί δεν έχουν καμιά ευθύνη για το πρόβλημα, παρότι είναι οι αποδέκτες των παραπόνων και φυσικά οι χαμένοι της υπόθεσης αν μια πώληση ακυρωθεί από τον πελάτη πάνω στον εκνευρισμό του.

Τι να περιμένουμε αυτή τη φορά; Όχι και πολλά. Ένα γνωστό ρητό λέει πως ο ορισμός της ανοησίας είναι να επαναλαμβάνεις διαρκώς το ίδιο πείραμα χωρίς καμιά αλλαγή και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.

Θα μπορούσαμε ίσως να διατηρήσουμε μια νότα αισιοδοξίας πως κάποια στιγμή κάποιος θα καταφέρει να κάνει αυτόν τον στοιχειωμένο διαγωνισμό – είναι και νέος στο πόστο του ο υπουργός Μεταφορών τώρα. Αλλά μετά θυμόμαστε την άλλη απέλπιδα προσπάθεια του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης που έχει ήδη αποτύχει δύο φορές να κάνει τον διαγωνισμό για τις έξυπνες κάμερες και η αισιοδοξία μας πέφτει πιο γρήγορα κι από προδικαστική προσφυγή στην ΕΑΔΗΣΥ.