Honda - Σταματά την παραγωγή του θρυλικού Super Cub των 50 κυβικών

Μετά από 66 χρόνια αδιάκοπης παραγωγής, το θρυλικό παπί οδεύει προς το τέλος της καριέρας του
motomagHonda – Σταματά η παραγωγή του θρυλικού Super Cub των 50 κυβικών
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

26/6/2024

Όπως όλα δείχνουν, οι ρύποι είναι η αιτία που η Honda σκοπεύει να οδηγήσει το πιο διάσημο και πιο μοσχοπουλημένο της δίκυκλο σε παύση της παραγωγής, κλείνοντας μαζί και την πόρτα μίας εποχής, στην οποία η ονομασία Super Cub γράφτηκε με χρυσά γράμματα.

Μπορεί εμείς εδώ στην Ευρώπη να έχουμε από χρόνια ξεχάσει την έκδοση των 50 κυβικών για το Super Cub από τις εκθέσεις, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στην Ιαπωνία. Εκεί, στην χώρα που πρωτοξεκίνησε να κατασκευάζεται το μακρινό 1958, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της Honda, συνεχίζει μέχρι και σήμερα να κοσμεί τις εκθέσεις των εμπόρων, όχι μονάχα ως ένα σύμβολο της ιστορίας, αλλά ένα παπί που μπορείς να αποκτήσεις καινούργιο. Η αλλαγή, ωστόσο, των κανονισμών ρύπων και η αυστηροποίησή τους στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, που έρχονται να πλησιάσουν τα δικά μας Euro, φαίνεται ότι αναγκάζει το Big H να διακόψει την παραγωγή της έκδοσης των 50 κυβικών.

Honda – Σταματά η παραγωγή του θρυλικού Super Cub των 50 κυβικών

Το Super Cub σε όλες του τις εκδόσεις μετρά πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις σε όλο τον κόσμο, καθιστώντας το ως το πιο μοσχοπουλημένο, αλλά και διάσημο μοντέλο στην γκάμα της Honda. Υπήρξε το κέντρο μίας εκ των πιο κλασσικών διαφημίσεων του ιαπωνικού εργοστασίου, με τίτλο “You meet the nicest people on a Honda”, ενώ εδώ και 66 χρόνια έχει διδάξει πολλούς νεαρούς αναβάτες να μυηθούν στον μαγικό κόσμο της μοτοσυκλέτας.

Το πρώτο Super Cub που κατασκευάστηκε ήταν αυτό των 50 κυβικών, με την ιδέα να έρχεται όταν οι ιδρυτές της Honda, Soichiro Honda και Takeo Fujisawa, ταξίδεψαν μέχρι την Γερμανία. Εκεί, είδαν την δημοφιλία που είχαν στην μεταπολεμική Ευρώπη οι μικρού κυβισμού μοτοσυκλέτες και τα παπιά, βλέποντας ένα κενό που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ιδανικά η Honda.

Honda – Σταματά η παραγωγή του θρυλικού Super Cub των 50 κυβικών

Ακολούθησαν στην πορεία οι εκδόσεις των 65, 70, 90, 100, 110 και 125 κυβικών. Σε όλα του τα χρόνια το Super Cub διατήρησε τον υγρό, πολύδισκο φυγοκεντρικό συμπλέκτη, με τον οποίο οι 3 ή 4 σχέσεις του κιβωτίου άλλαζαν χωρίς την χρήση συμπλέκτη. Η ευκολία και η ευχρηστία που χάριζε η συγκεκριμένη τεχνολογία, σε συνδυασμό με το χαμηλό βάρος, έκαναν το Super Cub ιδιαίτερα αγαπητό σε μεγάλη μερίδα ανθρώπων, είτε για τις προσωπικές τους μετακίνησεις, είτε ακόμα και για επαγγελματική χρήση.

Δυστυχώς, όλα τα καλά κάποτε τλειώνουν, και οι αυστηρότεροι κανονισμοί για τους ρύπους που αναμένεται να μπουν σε εφαρμογή από την επόμενη χρονιά στην Ιαπωνία, οδηγούν τη Honda στην απόφαση να σταματήσει την έκδοση του Super Cub που ξεκίνησε την ένδοξη πορεία της οικογένειας αλλά και της εταιρείας, αυτή των 50 κυβικών, 66 ολόκληρα χρόνια μετά την παρουσίασή της στο Tokyo Motor Show. Οι μόνες εκδόσεις που αναμένεται να παραμείνουν στην παραγωγή είναι αυτές των 110 και 125 κυβικών, με την εκεί αρμόδια υπηρεσία να εξετάζει το ενδεχόμενο αναβάθμισης της κατηγορίας διπλωμάτων, επιτρέποντας σε όσους έχουν ΑΜ άδεια οδήγησης -όπως την ξέρουμε εδώ- να μεταπηδήσουν στην Α1, δίνοντάς τους την ευκαιρία να οδηγούν δίκυκλα με περισσότερα κυβικά.

Ετικέτες

Ιταλία: Υποχρεωτικές πινακίδες για ηλεκτρικά πατίνια και χάος από την πρώτη μέρα

Από την Κυριακή 17 Μαΐου ισχύει ο νέος νόμος, φόβος για τσουνάμι ενστάσεων
πατίνι
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

18/5/2026

Η Ιταλία έχει από χτες, Κυριακή 17/5, θέσει σε ισχύ έναν νέο νόμο που προβλέπει πως τα ηλεκτρικά πατίνια θα πρέπει υποχρεωτικά να εκδίδουν πινακίδες κυκλοφορίας, τόσο τα ιδιωτικά, όσο και αυτά που ανήκουν σε εταιρικούς στόλους ως ενοικιαζόμενα.

Οι πινακίδες αυτές είναι πλαστικά αυτοκόλλητα διαστάσεων 5x6 εκατοστά, τα οποία εκδίδονται από δημόσια αρχή μέσω ειδικής ιστοσελίδας με προδιαγραφές που εγγυώνται τη γνησιότητά τους, μη επιτρέποντας την αντιγραφή τους και με κόστος περίπου 35 ευρώ για τον ιδιοκτήτη. Η τοποθέτησή τους πρέπει να γίνεται είτε σε ειδική βάση, όπως στις μοτοσυκλέτες, ή στην κολώνα του τιμονιού αν δεν έχουν άλλη βάση.

Μόνο που η πρεμιέρα του νέου νόμου δεν ήταν τόσο βελούδινη όσο θα ήθελε ο Ιταλός υπουργός Μεταφορών (και πρώην πρωθυπουργός), Matteo Salvini, καθώς αντιμετωπίζει δύο σοβαρότατα προβλήματα.

Το πρώτο αφορά στις καθυστερήσεις έκδοσης των πινακίδων, με τις πρώτες εκτιμήσεις να μιλούν για πάνω από 15.000 οχήματα σε αναμονή για να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν. Η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ενοικιαζόμενα, έτσι η απουσία πινακίδων είναι σοβαρότατο πρόβλημα με άμεσες και μετρήσιμες συνέπειες.

Γι’ αυτό μάλιστα η οργάνωση προστασίας καταναλωτών Codacons έχει ζητήσει παράταση ισχύος του μέτρου από την κυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να εισακουστεί. Στο μεταξύ η αστυνομία της πόλης Bari διαφημίζει τους αυστηρούς ελέγχους που έχει ξεκινήσει από τις πρώτες ώρες της Κυριακής, πιάνοντας μόνο την πρώτη μέρα 10 πατίνια χωρίς πινακίδες, με πρόστιμα που φτάνουν ως τα 400 ευρώ.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι η κλοπή των πινακίδων. Από την πρώτη μέρα ένας μεγάλος αριθμός πατινιών που κυκλοφόρησαν κανονικά με τις πινακίδες τους βρέθηκαν άνευ, καθώς κάποιοι έσπευσαν να τις ξεκολλήσουν, κάτι που όπως φαίνεται δεν είναι και πολύ δύσκολο, ειδικά όταν μιλάμε για στόλους ενοικιαζόμενων που παρκάρουν στον δρόμο όλη μέρα.

Και εδώ αναδεικνύεται ένα τρίτο ζήτημα, καθώς οι πινακίδες δεν συνδέονται με συγκεκριμένο πατίνι, αλλά με το ΑΦΜ του ιδιοκτήτη – λογικότατα, αφού θα χρειαζόταν αριθμός πλαισίου και κινητήρα για να ταυτοποιηθεί το όχημα. Εύκολα κάποιος μπορεί χρησιμοποιεί την ίδια πινακίδα για διάφορα πατίνια, όσο εύκολα μπορεί να βγάλει την αυτοκόλλητη πινακίδα και είτε να ισχυριστεί πως του την έκλεψαν, ή να κλέψει μια ξένη για το δικό του.

Τα παραπάνω αρχίζουν λοιπόν να αγχώνουν τις ιταλικές αρχές, με κάποιες φωνές, όπως η Codacons, να προβλέπουν τσουνάμι ενστάσεων κατά προστίμων με εύλογες δικαιολογίες, όπως υπάρχει και κίνδυνος για σωρεία μηνύσεων από εταιρείες ενοικίασης για απώλεια εισοδήματος. Γεγονός που κάνει την όλη υπόθεση να θυμίζει πολύ την τυπική ελληνική πραγματικότητα: μέτρα στο πόδι, με τη δημόσια εικόνα της κυβέρνησης να λειτουργεί τόσο ως αφορμή, όσο και ως τελικός στόχος των μέτρων.