Χρόνια πολλά στον “Fast Freddie"!

Γενέθλια για τον βασιλιά της δεκαετίας του ‘80
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/12/2017

Σαν σήμερα, 20 Δεκεμβρίου 1961, γεννήθηκε ο Freddie Spencer ή "Fast Freddie", όπως άρχισαν να τον αποκαλούν οι οπαδοί των MotoGP, στο Shreveport της Louisiana. Ο Spencer αγαπά πολύ την Ελλάδα για τις διακοπές του και οι αναγνώστες του MOTO, θα θυμούνται πως τα τελευταία δύο χρόνια μας έχει δοθεί τρεις φορές η ευκαιρία, να οδηγήσουμε μαζί του σε δρόμο και πίστα!

θυμηθείτε:

Δοκιμάζουμε στην Πορτογαλία τα νέα Bridgestone με πλοηγό τον Freddie Spencer!

Οδηγούμε στο Portimao Honda CBR1000RR & CBR1000RR SP

O Freddie Spencer στέλνει χαιρετίσματα στο MRCG, την μεγάλη ελληνική ομάδα Restoring & Customizing όπως και φέτος, εδώ, αδυνατισμένος από την υποχρεωτική δίετα της χορτοφάγου συντρόφου του -όπως τόνισε με μία αψάδα πίκρας-

Ο Spencer αυτή την στιγμή διοργανώνει μαθήματα ασφαλούς οδήγησης με έδρα την Ν. Γαλλία, ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, και παράλληλα τελεί πρεσβευτής εταιρικής παρουσίας για αρκετούς κατασκευαστές, όπως η Bridgestone και η Honda. Αποσύρθηκε επίσημα από την αγωνιστική δράση το 1996 και πλέον συζεί με την νεότερη κατά σχεδόν είκοσι χρόνια γραμματέα του, αν και σε όλη την πορεία της καριέρας του προσπαθούσε να μην δίνει αναφορές για την προσωπική του ζωή.

Ο Freddie Spencer ξεκίνησε να οδηγεί τεσσάρων χρονών και πήρε μέρος στον πρώτο του αγώνα ένα χρόνο μετά, ενώ μέχρι τα 11 μετρούσε ήδη μία σειρά από πρωταθλήματα σε dirt track αγώνες στο Τέξας και την Λουισιάνα. Σιγά – σιγά πέρασε στους αγώνες ταχύτητας και μόλις το ’79 κέρδισε τον πρώτο του αγώνα και αμέσως μετά έκλεψε κυριολεκτικά το πρωτάθλημα των 250 από τον Eddie Lawson! Εκείνη η σεζόν ήταν καθοριστική, καθώς δοκίμασε και τις superbike, αποφασίζοντας πλέον τον τρόπο που ήθελε να κινηθεί η καριέρα του. Η νίκη του με Kawasaki τον έκανε τον νεαρότερο πρωταθλητή στην ιστορία  του αμερικάνικου Superbike, ήταν μόλις 18,8 ετών.

Η Honda αμέσως του έδωσε την ευκαιρία την επόμενη χρονιά να αγωνιστεί μαζί της και ο Spencer ανταπέδωσε με μία νίκη, ενώ την ίδια χρονιά θα νικούσε τους θρύλους Barry Sheene και Kenny Roberts ξεχωρίζοντας μία για πάντα, παρόλο που εκείνη την χρονιά τερμάτισε τρίτος. Πλέον θεωρείται πως οι μάχες του με τον Lawson το ΄81 έφεραν τον κόσμο στο άθλημα και ευθύνονται για την απήχησή του σε πιο ευρύ κοινό. Ήδη όμως από το ’81 ο Spencer δοκίμαζε τους αγώνες στην Ευρώπη, ενώ συμμετείχε στην εξέλιξη της NR500, οπότε το ’82 φυσικά και υπέγραψε για να αγωνιστεί στα GP. Στην διάρκεια της καριέρας του ο Spencer θα κέρδιζε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα και το ’85 θα κατάφερνε κάτι απλά εξωπραγματικό, θα κέρδιζε ταυτόχρονα τους τίτλους στα 250 και 500!

 

 

 

φωτογραφία από την αποστολή του MOTO στην παγκόσμια παρουσίαση της νέας Honda Fireblade CBR1000RR, όπου ο Spencer απόλαυσε ιδιαίτερα...

Θα θυμίσουμε κάτι που έχουμε γράψει λίγο καιρό πριν. Ο Freddie Spencer, ο άνθρωπος που δάμασε ατίθασες μοτοσυκλέτες, δηλώνει πλέον υποστηρικτής των ηλεκτρονικών, τινάσσοντας θεωρίες «αγωνιστών του internet» για περιορισμένη απόλαυση κτλ.. Απλά θεωρεί πως η αγωνιστική εκμάθηση, σε πίστα και όχι σε δρόμο, θα πρέπει να ξεκινά με τα ηλεκτρονικά απενεργοποιημένα και ο αναβάτης να συνεχίζει στις ιπποδυνάμεις των 200 και βάλε αλόγων, με όλα τα σύγχρονα ηλεκτρονικά.

Χρόνια Πολλά στον "Fast Freddie" λοιπόν, τον θρύλο μίας τόσο σημαντικής δεκαετίας για τους αγώνες σε παγκόσμιο επίπεδο!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.