Η Βουλγάρα Ζάρα που χτίζει την Lara! Στρώθηκε η Lara Racing Circuit - Αυστριακός διευθυντής στο τιμόνι

Ιδιοκτήτης ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές στα Βαλκάνια
Η Βουλγάρα Ζάρα που χτίζει την Lara! Στρώθηκε η Lara Racing Circuit - Αυστριακός διευθυντής στο τιμόνι
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/9/2025

Με γοργούς ρυθμούς προχωρούν οι εργασίες στην νέα πίστα των Βαλκανίων, μία από τις δύο που χτίζονται αυτή την στιγμή και εκείνη που θα τελειώσει πιο άμεσα, καθώς τα έργα στην Αλβανία μόλις ξεκίνησαν.

Αντιθέτως η άσφαλτος στην LARA Racing Circuit έχει ήδη τοποθετηθεί, όπως επίσης έχει σηκωθεί και ο σκελετός των κτηρίων της βασικής υποδομής που θα την υποστηρίζουν. Δεν έχουν γίνει οι εργασίες γύρω από την πίστα, όμως ήδη τις επόμενες δύο εβδομάδες θα ξεκινήσουν οι δοκιμές με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες από τους ανθρώπους της πίστας. Είναι δοκιμές που πραγματοποιεί ο ίδιος ο κατασκευαστής και όχι δοκιμές αγωνιστικής ομάδας.

Για όποιον έχει χάσει κάποιο επεισόδιο, οι Βούλγαροι ετοιμάζουν μία νέα πίστα, περίπου 40 λεπτά νότια από την Σόφια στο Samokov, στους πρόποδες του ψηλότερου βουνού των Βαλκανίων, στην οροσειρά Rila, μόλις λίγα μέτρα διαφοράς από τον Όλυμπο.

Ξεκινήσαμε να μιλάμε για την Lara όχι πολύ νωρίς, έχοντας δείξει εδώ την έναρξη του στρωσίματος της ασφάλτου και τον σχεδιασμό της.

Επιλέξαμε δηλαδή να περιμένουμε μέχρι την στιγμή που θα ξεκινήσουν να στρώνουν την άσφαλτος για να μιλήσουμε για την νέα πίστα των Βαλκανίων, κάτι που φανταζόμαστε πως δεν χρειάζεται εξήγηση. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε χτίσει τα τελευταία 30 χρόνια καμιά δεκαριά πίστες στα λόγια, όλες τους F1 (τρομάρα μας) ενώ μόνο η Χαλανδρίτσα έχει κάνει 4-5 επανεκκινήσεις στην επικαιρότητα. Μάλιστα αυτή την περίοδο συζητιέται εκ νέου! Οπότε δεν γινόταν παρά να περιμένουμε να βεβαιωθούμε για την πορεία των διεργασιών πριν το πρώτο άρθρο για την Lara Racing Circuit. Μία εβδομάδα μετά από τότε, άρχισαν σταδιακά να μιλάνε για την πίστα αυτή και άλλα ελληνικά site που ασχολούνται με την μοτοσυκλέτα και το αυτοκίνητο.

Επιστρέφουμε τώρα έχοντας κάνει τις πρώτες επαφές, ξεκαθαρίζοντας το ιδιοκτησιακό καθεστώς αλλά και το πλάνο για το πώς θα συνεχίσουν οι Βούλγαροι από την Άνοιξη που θα ανοίξει η πίστα.

Για αρχή τις προηγούμενες πέντε ημέρες ολοκληρώθηκε το στρώσιμο της πίστας και έτσι και επίσημα πλέον, η νέα πίστα των Βαλκανίων είναι γεγονός.

Δεν αναμένεται να πέσουν πάνω στην Lara και ένα σωρό καλοθελητές, όπως για παράδειγμα συνέβη πριν από δεκαετίες στην πίστα Αιγινίου, ένα κουφάρι στις εκβολές του Αλιάκμονα που στέκει ακόμη ως απόδειξη πως κατασκευαστικά πέτυχε, έχοντας ακόμη πρόσφυση και απέτυχε να προστατευτεί από την ελληνική πραγματικότητα. Οπότε το πρώτο και πιο βασικό βήμα της Lara Racing Circuit, είναι πλέον τελειωμένη υπόθεση, η πίστα έχει στρωθεί!

Το αρχικό σχέδιο για εγκαίνια στο τέλος του χρόνου δεν έχει επίσημα εγκαταλειφθεί, θεωρούμε όμως πως δύσκολα θα επιτευχθεί καθώς ο καιρός δεν είναι σύμμαχος. Σε κάθε περίπτωση η κατασκευάστρια εταιρεία έχει προχωρήσει απίστευτα γρήγορα, έχει τρέξει την διαδικασία και έχουν έρθει στην διάθεσή μας οι πρώτες πληροφορίες.

Το αρχιτεκτονικό γραφείο IPA είναι πίσω από τον σχεδιασμό της Lara με την μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρεία της Βουλγαρίας το γκρουπ GBS να υπογράφει το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Οι ιδιοκτήτες της κατασκευαστικής που μετρά 55 χρόνια πορείας, είναι ουσιαστικά η δεύτερη γενιά και έχει σχετικά πρόσφατα αναλάβει τα ηνία από τον πατέρα. Ένας εκ των δύο αδερφών, μέλη του διοικητικού συμβουλίου είναι μοτοσυκλετιστής και ακόμη περισσότερο, οδηγεί αλλά και αγωνίζεται με μοτοσυκλέτα η δραστήρια σύζυγός του.

Έχοντας ταυτόχρονα την εμπειρία και τους πόρους για μεγάλα έργα καθώς ασχολούνται με την οικοδόμηση οικισμών, σταδίων, εμπορικών κέντρων, νοσοκομείων κτλ, αλλά και το σαράκι της μοτοσυκλέτας, οι ιδιοκτήτες προχωρούν στο σχέδιο της οικοδόμησης της πίστας βάση του αρχικού προγραμματισμού.

Η Βουλγάρα Ζάρα που χτίζει την Lara! Στρώθηκε η Lara Racing Circuit - Αυστριακός διευθυντής στο τιμόνι

Χωρίς «ΘΑ», χωρίς εξαγγελίες, δηλώσεις πολιτικών, υποσχέσεις και φανταστικά χρονοδιαγραμμάτα, δείχνουν μόνο έργο. Η Zara Kiziryan-Kalcheva, Chief Executive Officer της “GBS-Energy Solutions” EAD, “Solar G” EAD και“Climatech” AD είναι η γυναίκα που εκπροσωπεί την GBS σε αυτό το μέγαλο έργο και επιβλέπει όλες τις διαδικασίες.

Η κα Zara έχει επισκεφτεί την πίστα των Σερρών πολλές φορές, όπως και πολλές από τις πίστες στο εξωτερικό, πριν αρχίσει να ονειρεύεται μία «δική της» κοντά στα κεντρικά γραφεία της κατασκευαστικής εταιρείας και σε μέρος που συγκεντρώνει κομμάτι του τουρισμού της περιοχής.

Η Βουλγάρα Ζάρα που χτίζει την Lara! Στρώθηκε η Lara Racing Circuit - Αυστριακός διευθυντής στο τιμόνι

Η νέα πίστα που αναμένεται να κλείνει τον χειμώνα εξαιτίας του χιονιού, μπορεί κάλλιστα να συμπληρώσει εκείνη των Σερρών που το καλοκαίρι κατά την περίοδο του καύσωνα δεν έχει πολλές δραστηριότητες, δημιουργώντας μία γειτονιά που η πληθώρα αγωνιστικών πιστών, θα τροφοδοτεί με εναλλακτικές λύσεις όλους όσους θέλουν να ασχοληθούν με την οδήγηση σε πίστα.

Τα νέα για την γειτονιά των Βαλκανίων είναι ανέλπιστα καλά, με την κατασκευαστική εταιρεία της Lara να έχει ήδη προσκαλέσει παράγοντες και υποψήφιους πελάτες από την Ελλάδα να δουν την πρόοδο των εργασιών και να ξεκινήσουν τον προγραμματισμό να την επισκεφτούν πολύ σύντομα, από την επόμενη Άνοιξη!

Σύμφωνα με πληροφορία που έχει στα χέρια του το MOTO, οι ιδιοκτήτες έχουν αναθέσει σε Αυστριακή εταιρεία με μεγάλη εμπειρία στην διαχείριση εγκαταστάσεων μηχανοκίνητου αθλητισμού, να διευθύνει την πίστα. Στόχος τους είναι να μην αφήσουν τίποτα στην τύχη και να κάνουν μία δυνατή εκκίνηση, ενώ παράλληλα αποκτούν τεχνογνωσία από τους Αυστριακούς, ώστε στην πορεία να αναλάβουν οι δικοί τους άνθρωποι απευθείας!

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”