Η Hero MotoCorp πέρασε το κατώφλι των 100 εκατομμυρίων μοτοσυκλετών

Έφτιαξε 50 εκατομμύρια μοτοσυκλέτες σε 7 χρόνια!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

1/3/2021

Ο καταιγιστικός ρυθμός με τον οποίο γιγαντώνεται η Hero, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσυκλετών του κόσμου, είναι πρωτόγνωρος στην μακρά πορεία της μοτοσυκλέτας. Η Hero γίνεται μία από τις λίγες εταιρείες που πατά στο σκαλοπάτι των 100 εκατομμυρίων δίκυκλων με την διαφορά πως μόλις πριν από επτά χρόνια ήταν στην μέση αυτής της σκάλας! Κάθε χρόνο η Hero πουλά πάνω από 10 εκατομμύρια δίκυκλα όταν μάλιστα μόλις πριν από λίγα χρόνια δεν μπορούσε να εξάγει τα οχήματά της από την Ινδία.

Κι αυτό γιατί εκείνη την περίοδο που δεν μπορούσε να εξάγει μοτοσυκλέτες, ονομαζόταν Hero Honda και κατασκεύαζε όλα τα μοντέλα της με βάση τα σχέδια και την τεχνογνωσία της Honda. Η Hero υπάρχει από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 κατασκευάζοντας ποδήλατα, εκατομμύρια από αυτά καθώς ήταν το κυρίαρχο όχημα για ένα τεράστιο ποσοστό της ανθρωπότητας που στριμώχνεται στην Ινδία και τις γειτονικές χώρες, όπως και εξακολουθεί το ποδήλατο να είναι το πρώτο όχημα. Και οι μοτοσυκλέτες αναλαμβάνουν αμέσως μετά αυτόν το ρόλο για μία μεγάλη μερίδα, που είναι και ο λόγος που το 2017 η Ινδία προσπέρασε την Κίνα και από τότε συνεχίζει σταθερά να είναι η χώρα που πωλούνται εκατομμύρια καινούρια δίκυκλα κάθε χρόνο.

Όταν η Hero αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί από την Honda, κατέστρωσε ένα πλάνο σε διαδοχικές φάσεις σε μεγάλο εύρος χρόνου, ώστε να διασφαλίσει πως θα μπορέσει να παραμείνει η κορυφαία εταιρεία στην Ινδία, συνδυάζοντας αξιοπιστία και μικρό κόστος κτήσης και χρήσης. Αντίστοιχα η Honda κατέβηκε στην Ινδία με κάθετη μονάδα ξεκινώντας την παρουσία της στην τεράστια αυτή χώρα με τον τρόπο που αρμόζει στην απήχηση που έχει στην Ινδία το όνομα αυτό, απευθείας χωρίς μεσάζοντες. Η Hero όμως είχε ήδη χτίσει τον δικό της μύθο και συμπληρώνοντας 8 εργοστάσια που δουλεύουν σε πλήρες ωράριο έφτιαχνε τις μοτοσυκλέτες που κυρίως ήθελαν οι Ινδοί.

Αυτή είναι η αξιοσημείωτη πορεία της τα τελευταία χρόνια:

Έτος
Πωλήσεις
Διάρκεια που χρειάστηκε να φτάσει
1994
1 εκατ.
10
2001
5
7
2004
10
3
2008
25
4
2013
50
5
2017
75
4
2021
100

4

 

Η Hero, όπως θα θυμάστε, μας απασχόλησε πρόσφατα ξανά καθώς βρίσκεται πίσω από το νέο εγχείρημα της επανεκκίνησης της Buell με απώτερο σκοπό την είσοδο στην αγορά των ΗΠΑ ενώ έτσι κι αλλιώς έχει κάνει μεγάλα βήματα στην ήπειρο εκεί, με μεγάλα ποσοστά σε χώρες της Λ. Αμερικής. Τελικός σταθμός για την Hero είναι φυσικά και η αγορά της Ευρώπης χωρίς όμως να βιάζεται καθώς γνωρίζει πολύ καλά πως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να κατασκευάσει νέα μοντέλα. Και σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση των ίδιων σε εμάς στο ΜΟΤΟ, θα κάνουν το βήμα μία και καλή, όταν και η αγορά της Ινδίας θα είναι έτοιμη να υποστηρίξει κάτι τέτοιο.

Προς το παρών συνεχίζουν ακάθεκτοι να κατασκευάζουν μοτοσυκλέτες σε τεράστιες ποσότητες και με ρυθμό ανάπτυξης που απαιτεί τεράστια βήματα στην εξέλιξη της παραγωγής, την προσθήκη εργοστασίων και τον έλεγχο των προμηθευτών.

Επίσημα η Hero ανεξαρτητοποιήθηκε από την Honda, είπαμε τα βήματα ήταν πολλαπλά, το 2011, με το λογότυπό της να παρουσιάζεται τον Αύγουστο στο Λονδίνο, την χώρα που κάθε Ινδός θέλει να διαπρέψει και σε έναν αγώνα κρίκετ μεταξύ Αγγλίας και Ινδίας. Σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα, βλέπετε πως η αλλαγή αυτή όχι μόνο δεν έβαλε φρένο στον ρυθμό ανάπτυξης αλλά ο διπλασιασμός των πωλήσεων κάθε πενταετία (σχεδόν) συνεχίζει αμείωτος. Ήδη όμως η ανάπτυξη της συνολικής αγοράς της Ινδίας κοντεύει να φτάσει στο προβλεπόμενο μέγιστο ετήσιο νούμερο συνολικών πωλήσεων και ακόμη κι αν το ξεπεράσει, δεν αναμένεται να είναι για πολύ. Αυτό σημαίνει πως ο ταχύτητος αυτός ρυθμός θα δείξει επιβράδυνση και θα αρχίσει για την Hero ένας κύκλος σκληρότερου ανταγωνισμού με τους υπόλοιπους κατασκευαστές. Έναν ανταγωνισμό ποιότητας και τεχνολογίας που ιδιαίτερα η Bajaj περιμένει εναγωνίως να ξεκινήσει πιο έντονα…

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.